پیکر خونین آزادی : علی یحیی پور (سل تی تی)!

	پیکر خونین آزادی علی یحیی پور (سل تی تی)
	بر بلندای انسانیت وآزادی شکوه یاس تو به سقف آسمان آبی رسیده است پیدایم کن که از آزادی نشانی برایم نمانده است سینهء این کویر تشنه سیراب از خون است وگلهای بید مشک چه حریصانه به گلهای اطلسی این مرداب که آرامگاه هزاران کبوتر است می نگرند پیوسته در مسیر طوفان گل آقاقیای بنفش را بر سینه های ستبرت الصاق کن تا پرواز چکاوکها را ببینی ودر سایهء این همه خون به تاراج بنگری که چگونه زیباترین کبوتران را به مسلخ می برند . صف به صف خون وسر نیزه بر گیجگاه آدمیان فرو می رود وانسانها در قلاب جراثقالها رقص می کنند واین سیاهیست که به معراج آزادی توهین می کند وبید مشکی در شعله های آتش و دود تصویر این تاریخ را بر شاخه های خود حک می کند چگونه این مرداب زمان فرسوده به خیابان وکوچه آمده است تا مغز قرقاولان خوش الحان را خونین کند ؟! ماه از دریچه ء نازک اطاقم مرا به سقف آسمان پر ستاره پیوند می دهد واز دریچهء قلبم مروارید های زمان این تاریخ پر شکوه را ورق می زنم. بوزید ای بادهای خاکستری غرب که جز سیاهی از چنگالهای خونینتان سهم این خلق در زنجیر نبوده است گاهی ترنم آوازهای بهاری غرب را بر شانه هایم حس می کنم وازلای انگشتان دخترم به این جهان پر از فریب که همه چیز در آن قالب گرفته شده می نگرم چگونه زندانی آفتاب را نظاره کنم؟ چگونه قتل عام گلها را که بر مغزم مچاله شده است ببینم؟ ما بینهایت گدازان زمان این خاکیم که هر پالانی را برای مزدوری بدوش گرفته ایم وقتی پنجره ها باز می شوند تازه این تاریخ بر چشمان زمخت تو تصویر می شود وریشه های مهتاب آبی رنگ بر بستر این کویر سیراب می شوند. تنها اتحاد تست که سینهء این خاک را خواهد شکافت وبر بیغوله های زندگی این خلق نقب خواهد زد ورفیقانه ترین مرداب را برای ماهیان سر خ گون خزر خواهد گسترد در تو دریا هرگز به ساحل نمی رسد ابدیت در نگاه تو به خورشید وبه کهکشانها پیوند می خورد سیرابم کن از جوانه های آفتابت که من از بیغوله های فکری غرب بیزارم واز شرق آن چه به من داده ای همش هجویاتی بودند که" شعبان بی مخ" ها به سینه بسته اند تا کارد را بر سینهء زیبا ترین گلها فرو کنند وزیبا ترین انسانها را در کینه ءخود به آتش کشند. دنیای آرزوهایم را می ستایم این تنها لنگر های اندیشه های من است که مرا از غرب وشرق جدا می کند وپلنگهای نگاهم را به ستاره پیوند می دهد من با دستان زمخت کارگران متصلم من با آرزوهای دهقانان شالی پیوند دارم عریانم کن از این همه رنگهای آلوده که چون مگسهای موذی بر چهره ام رژه میروند من سیراب می شوم از رودهای کرخه وکارون من پیوند می خورم به  قله های الوند والبرز من دلم برای جویباران شالی زاران کلیمان جاروست تا سیراب کنم شالی زاران وباغهای ذرت افریقای سیاه را که دیگر هیچ کودکی از گرنسگی طعمه لاشخوران نشود وقتی تصویر نگاه تو به جلبکهای این مرداب پیوند خورد دستانت را با قلبم می فشارم وبر بازوان زمختت سوگند می خورم ودر دالانهای این خاک که همه چیز در آن حراج می شوند ره باریکه های آزادی را می ستایم . پیکرم خونین است تا تو پا در این قتلگاه نگذاری آزادیم در گرو این اندیشه های بیما راست وشب برسینه ء این خاک ترا هر روز به قتلگاه من می آورد تا ترا به تماشای پیکر خونینم مهمان کند وتو هزاران سال بیماری وگرسنگی را به دوش آزادی خواهی آویخت. بسترم نیازمند نگاه ابریشمین تست اتحادبا تو در کجاوهء من نان وابریشم می آورد من پیله های ترا بدندان می گیرم  وبا فانوسهای نگاهم آذینش می دهم درهماهنگی ماست که دریا شکوه خود را بر موجهای نگاهمان خواهد افشاند وابری باران آفرین بر این کویر خسته خواهد گسترد من از تاریکی غرب وشرق بیزارم نگاهم به آسمانیست که در آن محبت بارانش است وزیبائی گیسوان ترا بر چهره ام آرایش می دهد من عریانی یک ستاره ام  که بر ناکامی هایت می درخشم وکوهستانهای سر زمینهای دور را پر از آهو می کنم ودر دستانت پرانار؛ تا عصاره های رنگینش را بر چهره ات بیفشانم تا خون مرا همیشه در رگهای چشمت آبیاری کند که گلهای این خاک را به خاطر بسپاری. بی تو دریا فتح نمی شود وکوچه ها از ازدحام خلق که نان در سفره ندارند بیزار اند وگلوی کودکان خشکیده از یک جرعه آب است وروزنامه ها تصویر سیاهی از خورشید می کشند وحسادت طلوع می کند وکینه در دل قمری های خیابانهای تهران وبمبئی انبارمی شود یک جرعه احساس ودرک ترا به ابدیت ستاره می کشاند تا فتح کنی این همه تاراج را وبر دل خونین این کودکان یک دست لباس زمستانی تا از سر ما نلرزند وچون قاصدت در وزش بادهای آزادی برقصند همه چیز به اتحاد با تست که شکوفه می دهد عریانم کن از این همه پالانهائی که بر دوشهایم سنگینی می کند تا مرا بیشتر از هزار بار از برده گان فرعون بارکشند  تا اهرام دنیای جهنمی سر مایه راصد بار بلندتر بنا کنم وخود در زیرسایهء  شیروانی هایش از سرمابمیرم. بیست یکم ژانویهء دوهزارو یازده
	منبع: سايت ديدگاه در آرشيو سايت ديدگاه: مطالب ديگر از علی یحیی پور (سل تی تی):  >  «سبز» سیاه وتاریک است    >  عمق آبی نگاهت    >  حل مسئلهءملی    >  عشق به انسان ورهائی    >  مقاومت ودانش انقلابی    >  قرقاول های آزادی    >  بیاندیش تا طلوع کنی    >  اسارت    >  پیراهن رنگین تو    >  دنیائی مملو از غرور وآزادی    >  وقتی آفتاب شکوفه زد    >  آزادی در پیوند نگاه تو شکوفه می دهد    >  دریا درنگاه تو مهتابی می شود    >  معلم انقلابی فرزاد کمانگر و چهار ستارهءمهتابی    >  نگاه ابریشمین تو    >  تولدی دیگر در راه باریکه ها    >  دیالکتیک رهبری وجنبش خود به خودی    >  سرمایه وبهاران پر شکوفه    >  دیکتا توری پرولتاریا و دموکراسی - کامنتی در جواب رفیق شادی مقدم    >  ذهن خلاق    >  تعقل وخرد انسان را زیبا میکند    >  زمستان است    >  سکولاریسم    >  درد مشترک    >  منتظری که بود    >  جنایت سرمایه در سلاخی طبیعت وانسان    >  باران    >  پنجره های نیمه باز شده    >  خمینی دیگر در آمریکا ظهور کرد    >  استبدادی ذهن    >  قرن حاضر قرن مارکس است    >  من به تو نگاه م کنم    >  شهر می خندد!    >  بیا ای بهار من    >  به من گوش بده    >  آه اگر موسوی سکولار بود!    >  یاد گلهای تابستان شصت وهفت    >  به یاد زنده یاد صمد بهرنگی    >  تقلا در شراره های آفتاب    >  شهر بارانی است    >  کرانه های طلوع خورشید    >  نگاه لنین به لیبرالیسم وآزادیهای بورژوائی    >  یاد فروغ فرخ زاد این شاعر انقلابی وسوسیالیست گرامی باد

ای ماه بلند :مجید نفیسی!

ای ماه بلند

مجید نفیسی

ای ماه بلند
به من بگو
آن بالا چه می کنی؟
تو هم، یک روز از سرزمینت جدا شدی.
آیا به یاد می آوری آنشبی که مرا
تا آخرین دهکده ی مرزی بدرقه کردی؟
من فریاد زدم: "ای ماه!
تو نشانِ آزادی منی"
و دیگر به پشت سر نگاه نکردم.
امشب نشسته ای آن بالا
پشت پنجره ی خوابگاه من
و چون غربت زده ای از دور
به زادگاهِ زمینی ات نگاه می کنی.
14 فوریه 2003

Oh, High Moon

 

By Majid Naficy

 

Oh, high moon!

Tell me

What are you doing up there?

You, too, one day

Separated from your homeland.

 

Do you remember that night

When you sent me off

At the last border village?

I shouted: “Oh, moon!

You are the mark of my freedom”,

And I have not looked back since then.

 

Tonight,

You are sitting up there, homesick

Behind the window of my bedroom

And from afar

You are looking at

Your earthly birthplace.

 

                        February 14, 2003 

Please like me at: 

http://www.iroon.com/irtn/blog/982/   

 

"And yet it does turn!" Galileo Galilei (1564-1642)

همه چی مال آنها! :ستاره از تهران!

همه چی مال آنها

 

 Setareh.Tehran

یک با یک برابر نیست : خسرو گل سرخی!

یک با یک برابر نیست

یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟

 

خسرو گل سرخی

معلم پای تخته داد می زد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستهایش به زیر پوششی از گرد پنهان بود …

ولی آن ته کلاسی ها

لواشک بین هم تقسیم می کردند

دلم می سوخت بحال او که بیخود هو می کرد

و با آن شور

تساوی های چیزی را نشان می داد

با خطی روشن

به روی تخته تاریک

که از ظلمت چو قلب ظالمان تاریک و غمگین بود

تساوی را نوشت

بانگ آورد:

که یک با یک برابر هست

که یک با یک برابر است … اینجا …

بناگه … از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه یکنفر باید بپاخیزد … همیشه یکنفر باید…

به آرامی سخن سر داد:

این تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره شد با بهت

معلم مات برجا ماند

و او میگفت …

اگر یک فرد انسان واحد یک بود …

آیا باز هم یک با یک برابر بود …؟

سکوت مدحشی بود و سئوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد: آری …

و او با پوزخندی گفت: نه …

و باز هم گفت: …

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زوری و زری می داشت بالا بود؟

و آنکه قلبی پاک و دستی فاقد از زر، پست تر می بود؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم:

یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می شد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

یا چه کس این رادمردان را فنا می کرد؟

و سکوت بود و سکوت …

در این هنگام … معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

 

 

 

 

 

 

که یک با یک برابر نیست …

 

 

 

 

 

 

 

یک با یک برابر نیست …

 برگرفته از سایت تارنگاشت عدالت!

علی یزدانی:*چاره ي ناچاري* !

*چاره ي ناچاري*

 

 

علی یزدانی

باز اين گرگ گراني سر رسيد
بره هاي مزدمان را بر دريد
بره هاي كوچك مزد اي هوار
شد هدر در پنجه ي اين گرگ هار
گرگ هار از نظم سودا پيشه چاق
قاتقم حذف و دو نانم گشته تاق
تاجران سرمايه داران مالكان
مردم از تاراجشان در بيم جان
آن يكي از سود معدن استوار
كارگرهايش پياده او سوار
وان يكي پيمان بگيرد كارِ چاه
سفره ي زحمت كشانش پر ز آه
ديگري در كار توليد كلان
ديگري در كار توليد كلان
مالكِ ابزار كار و رانت خوار
گشته بر دوش هزاران تن سوار
كارگر در بند استثمار او
جز تشكل چاره گر دارد بگو
چاره اش نبود مگرطغيان چو رود
يا بسوزاند چو آتش چوب سود
روستا ها را كه ويران كرده است؟
روستايي را پريشان كرده است
آن كه وارد كرده گندم جو نخود
سود بازرگاني اش فربه چو خود
شد زراعت از تلاشش بي بها
زارع از بيچارگي در كوچه ها
گه نظافت مي كند در خانه ها
گه فروشد فال حافظ گه دعا
گاه شوفر گاه بنا مي شود
گه بزهكاري توانا مي شود
چاره مان نبود مگر طغيان چو رود
يا بخشكانيم بايد جوي سود
هر كه كارش شد شكار سود كس
كركس سرمايه خورد از پيش و پس
در تنور سودشان هيزم شديم
دود شد مزدي كه بهرش دم زديم
دود استثمارشان جانم ببرد
ور نه با چشمان بينا كس نمرد
شمع تنها و شب پر باد و راه
كي تواند طي كند بي جان پناه
مشعل وحدت اگر گيرم به دست
زين سياهي مي توان با آن برست
ناگزير از وحدتيم اي همچو من
كس صدا نشنيده از يك دست تن
ور نه مي سوزيم و دودي تا ابد
بي سحر سازد شب ما وين چه بد
ما جهان سازيم و خود در بند نان
با چنين تقدير پستي بي گمان
چاره ي بيچارگي هامان چه بود؟
سد كنيم از هر رهي بنياد سود

برگرفته از سایت گزارشگران

بازار ریا!:حسن جداری!

بازار ریا!

حسن جداری

این شعر ، دو ماه پس از انقلاب بهمن، در بهار سال 1358، ساخته شده است.

موسم رونق بازار ریا میگردد

شهر پرغلغله ورد و دعا میگردد!

در دیاری که حکومت به کف اهل ریاست

دین و مذهب، سپر دفع بلا میگردد

همه جا صحبت از این جامعه بی طبقه است

به قیامت مگر این وعده، وفا میگردد!

آنکه در شیشه کند خون دل رنجبران

للعجب، یاور و یار ضعفا میگردد!

شیخ، بسیار سخن از فقرا میگوید

لیک، هرجا کمک اهل غنا میگردد!

صیغه آزاد و"حلال" است در این شهر، ولی

صحبت از حرمت فحشا و زنا میگردد!

همه جا تاجر و مالک، همه جا قدرت پول

گفتگو بر سر تحریم ربا میگردد!

گفت زاهد که اگر رحم و مروت باشد

کی در این شهر یکی، خوار و گدا میگردد!؟

به فقیران چو دهد اهل کرم، خمس و زکات

همچو فردوس برین، کشور ما میگردد!

گفتم ای زاهد خودبین، چه فریبی مردم

توده بیدار چو شد، مشت تو، وا میگردد

تا که سرمایه بود، ظلم و جنایت، باقی است

همه جا فتنه و آشوب، به پا میگردد

در دیاری که در آن، قدرت سرمایه بجاست

ظلم و تزویر و ریا، حکم روا میگردد

حاصل کار بسی کارگر زار و نحیف

بهر یک مشت دغل، سیم و طلا میگردد

گر حکومت به کف کارگر افتد روزی

توده از پنجه بیداد، رها میگردد

خانه حیله و تزویر و ریا میسوزد

زاهد شهر، چه انگشت نما میگردد!

بهر بگسستن زنجیر اسارت، تنها

قدرت رنجبران، راه گشا میگردد

برگرفته از سایت آزادی بیان

 http://www.youtube.com/watch?v=9snd2YfnUDY

آمد بهار:برزین آذر مهر!

آمد بهار

         

آمد بهار

                   

آمد بهار و

باز در این ملک بی‌بهار

چون پار

       وا نشد گلی و

نغمه‌ای نخواند

       سرگشته بلبلی
    
امشب

    به هر چه می نگرم

                   زیر بام شب

دلمرده و سیاه ست!

دریا سیاه!

         کوه سیاه!

             آسمان سیاه ست!                                                       

این مام ،این وطن

      این مانده در کفن

           گویی هزاره هاست

                 در چنگ این بلاست 

           گویی هزاره هاست

                        سرگشته ، مبتلا

                              برخاک و خون رهاست  !                   
                                   

با این همه هنوز

من در خیال پر پر پروانه ی امید

در تنگنای رنج

چون شمع می گدازم و

                 سرشارباورم!          

 

برزین آذر مهر

شبيخونِ کلاهِ ولايت!: بهنام چنگائی!

شبيخونِ کلاهِ ولايت! 
بهنام چنگائی

 

 

چه آبِ روها که از آسياب ولايت فرو نريخت، 
تا، چرخِ روزگارِ تاريکی و تباهی اين سان بايستاد؟ 
ديگر، شبيخونِ کلاهِ ولايت 
بر سری راحت نمی رود. 
اينک، امتی در صحنه برجا نمانده ـ 
يا راهبرِ ماه نشينی که 
دست و دل اش از دلار پاک باشد. 
+++ 
نه عبيد و ذاکرانی خام مانده اند که به نادانی خويش، مجابِ منبر نشين باشند 
و نه امامانی تام مانده اند که برای خود و امت شان رثای موعظتی کنند. 
فساد و هوشياری و نفرت از زمين و زمان و آسمان می بارد. 
در خونخواری بلندِ ولايات 
همه از ترس دريده شدن، گرگ گشته اند. 
هيچ روحانيتي، سر در جستجوی گرسنگيِ انسان برنکشيد! 
يا با چشم ِ دل، سر بر لشگر پاپتی ها، پای نبرد. 
زيراکه: 
اريکه خمينی را پيشترها خون و گنداب و لجن و چپاول با خود برده بود. 
+++ 
امروز اما، ايران 
« زندان » نداران و نامداران است. 
و حفظ ِ ولايت 
با مظهرِ خلافتگاه و خالق، يکی ست. 
در خاطر ِزهرخورده ی ِ زمان 
فقيه، کيانِ هستی ست ــ 
و همو، خودِ خداست. 
وجدان ِ بيمارِ عصر 
بازتابِ سرريز ِ روح و جانِ فرسوده ای است، 
که بکام تلخِ مردم اش، ديگر نان و آزادی هم، بزور فرو نمی رود. 
همه جا در زير فرمان خشکسالی و خسران و خرافه است. 
و شيپورِ ستيز ِ با امام 
رذيلانه، پرچم اسلامکشی ست. 
+++ 
ديريست، شيهه مستِ روح شرور ولی ــ 
صفای ِ روشن ِ راه ِ فردا را گرفته است. 
بی مهری اش، شب را شجاع گردانيده 
و تعفن اش به تمسخر، پگاهِ بهار را حقير می شمارد. 
اما: بر پايِ هر دار، قربانيان دارند آرام آرام پتک می کوبند. 
آنجا که: از ديرها 
دستِ غير از آستين خمينی و خامنه ای بدر آمد! 
اوليائی که: 
با شقاوت، عاشقان را بدار کشيدند 
و بر سر و روی و دل آنان ــ 
تا بدآنجا که ميسر می شد 
درفشِ مهرِ شيعه فرو کردند، 
تا مگر از شاه، بسی بلندتر ــ بر پای بايستند، 
و رنجبردگان را، بی گدارتر از پيش 
همچون فرعون، زمينزده و به پای بوسی برکشاندند 
در اين بی وجدانی عصر بود که، مادرِ تظاهر، چابلوسی زائيد! 
+++ 
يکی در جائی از هرزگی و کپک، بوئيده بود 
که در مدار قاريان بی برهان 
حق ِمطلق تدبير، با بدکاران ديندارنيست. 
اما، براستی کی بود، آنکه می گفت: 
بی ياريِ و آبياری او کِشت ِشرف ِانسان، نمی خشکيد؟ 
پرداختهای ِدانش، همه جهل نمی شد؟ 
دولتکده ظلم، چنين مقتدر نمی آلايست؟ 
يا چشم ِحق، ارزشِ زحمت را نمی ديد؟ 
آيا، دماغِ جهل، بد نبوئيده است؟ 
پس، بايد بر اين همه نعمت و دولتِ اوليای خطاناپذير 
آفرين گفت. 
+++ 
کسی بود که بپرسيد! 
آيا ، نان نداريد؟ 
آب و آباداني؟ 
کار و آينده؟ 
آزاديِ وجدان؟ 
مگر آشيانه هايتان منشأاميد، شادماني، ترانه خوانی نيست؟ 
مگر بالِ غرورتان بر قله قافِ بلندِ نان سر نکشيد؟ 
آزادی زن مامنی نيافت؟ 
کجاست تحقير، تجاوزی به آبروی انسان؟ 
شنيده ايد از دزدي، فحشا، فسق و فجور؟ 
يا دامِ افيون، مرگ و فتور؟ 
ديگر نه فقر و کارتونخوابی مانده، نه گرسنگی و درد! 
آيا، شنيده ايد شلاقی بخواند، ترانه ی شکنجه؟ 
يا، در سرای اسلام ديده ايد، تن آزاده ای بماند، ميان کفتاران؟ 
ديرگاهی ست که اعدام، سنگسار و قصاص جايشان در قصه ها ماندست! 
ديگر دستِ جستجوگر نان، جائی زير ساطور نمی ماند. 
و صاحبِ دندان، نان را مقسم است. 
+++ 
از گور اراوحِ تاريخ، هذيان زبونانه ای برمی خيزد! 
منم: «سردارتان»ناجی ِ دوران! 
رهبرِ ايران. 

بهنام چنگائی 29 بهمن 1391 

برگرفته از سایت روشنگری

ابن الوقت : شاعر انقلابی ایران محمد علی افراشته!

 

ابن الوقت

انتشار این شعر زیبای شاعر انقلابی ایران محمد علی افراشته وصف حال اوضاع سیاسی کنونی در خارج از کشور است. حزب ما به انتشار مجدد آن دست می زند که همه بدانند مبارزه با فرصت طلبان و اپورتونیستها و طلبکاران بی مایه و بیکاره سابقه ای بس طولانی دارد و بخشی از مبارزه طبقاتی است.(توفان)

"هست افراشته اشعار تو حلواعسلی

من یکی مخلص گفتار تو هستم به علی

شعر دیدیم، ولی شعر تو چیز دگر است

سنگر کارگر و مقبره گنجبر است

نیست تشبیه گل و لاله و روی دلدار

هست بحث از عر ق گر م فلان سوهانکار

گفته هایت اثری دارد در خواننده

به خصوص آنکه نشسته است به قلب بنده

منم آن منشی تشنه لب در همه عمر، لب آب منم

اندر این مملکت، این مفتخور بی هم چیز

هست چون گربه مولا سر هر سفره عزیز

من بیچاره که در واقع یک رنجبرم

با همه جوش و جلا کوفت ندارم بخورم

حزب توده که حمایت کند از کارگران

بس صلاح است که وارد بشوم چون دگران

میل دارم بشوم وارد آن حزب شما

در صف روشنفکران، ولی ... اما، اما

مشورت کردم با خاله و شوهر خاله

هر دو گفتند کمی حوصله کن امساله

صبر کن تا که شود حزب کمی دامنه دار

دولت وقت از آ ن حزب بیاید سرکار

کار بر توده شود حاکم، نه پول و پلا

چکش آهنی اشرف شود از طوق طلا

نان برای همه، فرهنگ برای همگی

نه یکی گرسنگی میرد، ترکیده یکی

د ر فرهنگ شود گر به همه بگشوده

ای بسا نابغه ها هست میان توده

مثل امروز نباشد که خرفتی خرپول

گفت گر ماست سیاهست، نمایند قبول

الغرض شیفته حزب شدم صد چندان

ولی.... اما به همان سبک و سیاق خاله جان

با چنین منطق شایسته و با این اوصاف

حزب البته خوبست، ولی بنده معاف

گاهی اندر جلسه اسم مرا یاد کنید

بنده را مستمع آزاد قلمداد کنید

حزب توفیق اگر یافت که ما هم هستیم

شاه سابق اگر آمد که سلامت جستیم"

نقل از "آی گفتی" اثر شاعر بزرگ مردمی محمد علی افراشته

نشریه شماره 18 سازمان مارکسیستی لنینیستی توفان

 

برگرفته از توفان٬ارگان حزب کار ایران (توفان) بهمن ۱۳۹۳ ٬فوریه ۲۰۱۳

برگرفته از توفان٬ارگان حزب کار ایران (توفان) بهمن ۱۳۹۳ ٬فوریه ۲۰۱۳

کردستان: اسماعیل خوئی !

کردستان 

 

                   اسماعیل خوئی                     

       

  

  اینجا
تندر سکوت می کند
                       آنگاه که از آسمان گذر دارد
زیرا که آذرخش را
                    هردم
برق سلاح پیشمرگه کرد
بیرنگ میکند
و یار او-
          چریک مجاهد یا رفیق فدائی،
برقله
      در کنار او
                 سنگر دارد
اینجا
مرگ آئینان-
به آرزوی خود،
                 به گور
می رسند
در خاک با سخاوت خرم دینان

اینجا
       نگاه دختر کرد
هم در دمی که شاهینی بی شفقت میشود
                                 کز قله کمین
در راستای ماشه و مگسک
                         - دلشکار -
                                     بال میگشاید
تصویری از تصور زیباترین غزلواره ست
آری،
        نگاه دختر کرد
وقتی نگاه دیگر او
آنسوی پلک بسته،
                 شهابی آبی است
                                  که در هفت آسمان عشق
                                           به دنبال یک ستاره ست
-  "نه!
            خواهران اندوه،
                                 نه!
ما مرگ هیچ کسی را دوست نمیداریم
اما ..."

و طرح خوشترین حماسه
                                همانا
                                        شکیب مادر کرد است
هم در دمی که
                    دیگربار
پیشانی ی پسر را می بوسد
و گریهاش نمی گیرد
آری
       شکیب مادر کرد
وقتی که می داند
                 دیگر می داند
فرزند او برای چه می میرد

-  "نه،
        خواهران سوک،
                            نه!
من هم دلم میسوزد
                     دل من هم از سنگ نیست
اما
فرزند من فریب نخورد
فرزند من برای مردن زنده نبود
فرزند من برای زیستن مرد."

اینجا
مردم می جنگند
با آرمان شادی،
                  آزادی،
                         آبادی،
برای سرزمینی
که حالیا
مثل دلم
           غمگین است،
                         دربند است،
                                     ویران است

اینجا،
اینجا....
             نگاه کنید
این سرخ،
              این تپنده پرخون را نگاه کنید
این قلب انقلاب،
این قلب انقلابی ایران است

                                      پنجم اردیبهشت ٦١ - تهران

_________________
برگرفته از کتاب "در نابهنگام – کارنامه ٢ اسماعیل خوئی"، نشر باران، سوئد ١٩٩١

"با تو بسیارم رفیق"! و من کیستم: ستاره از تهران!

"با تو بسیارم رفیق"

 

مثل صخره استوارم تا تو را دارم رفیق

کوه صبرم ٬ سنگ سختم ٬ مایهء کارم رفیق

سالها ابری فرو بارید و خونهایی چکید

زآنهمه یک قطره  اما با تو بسیارم رفیق

در دلم هنگامه ای برپاست ٬ میدانی چرا؟

چون شراری از نبردم ٬ شوق پیکارم رفیق

یک نفس با عشق خلق و یک نفس با خلق عشق

این نفس ها را بیا تا با تو بشمارم رفیق

ماه شبهایم که باشی ٬ آفتابی می شوی

تا بیندازی شراری بر شب تارم رفیق

از شقایقها بگو چون هر دو از یک ریشه ایم

با تو من صحرا به صحرا عشق می کارم رفیق

عشق با آزادگی عهد رفاقت بسته است

تا فراسوی رفاقت دوستت دارم رفیق

هر شب از سرخی خونبار "ستاره" دم زنم

تا به شعری تازه ٬ شوری نو بپا دارم رفیق

ستاره.تهران

***********************

من کیستم ؟

من کیستم ؟ شاید که نقشی روی آبم
گویی که سرشار از تهی  همچون حبابم

من کیستم؟ شاید زنی بر باد رفته
یا جای پای عشقهای چون سرابم

من کیستم؟ شاید غباری پشت شیشه
شاید که شعر کهنه ای در یک کتابم

من معنی ناکامی ام، تصویر رنجم
افیونی اندوه بی حد و حسابم

شاید که باغی زرد در شبهای پاییز
یا خسته ای از خویش و سر تا پا عذابم

شاید که گور سرد صدها آرزویم
شاید کلید یک سوال بی جوابم

شاید که روحی مرده در ویرانه هایم
یا کوچه گردی خسته در شهری خرابم

یا ساقه های سبز احساسی لطیفم
یا هالهء ابهام...یا همرنگ خوابم

من کیستم؟عشقی فروزان و دل انگیز؟
یا یک هوس؟ یک آرزو؟ یک التهابم؟

پندار هر کس هرچه بادا باد، اما
من یک" ستاره " گاه حتی آفتابم

ستاره. تهران

برگرفته از وبلاگ سبد سبد ستاره

http://sabadesetareh.blogfa.com/

ما انقلاب کردیم یا انقلاب ما را؟:مهدی اخوان ثالث!

ما انقلاب کردیم یا انقلاب ما را؟

(1307- 1369)

شعر زیر از اشعار معروف و معنادار «م.امید»(مهدی اخوان ثالث) است که انقلاب ۵۷، امیدهای پیش و فلاکت پس از آن را به خوبی نموده است.

«یاد آن زمان که چندی، از شور انقلابی هرگز نبود یک دم، در دیده خواب ما را

«تا مرگ شاه خائن نهضت ادامه دارد» گفتیم و از مسلسل آمد جواب ما را

بردیم مادیان را از بهر فحل* دادن برعکس آرزوها، شد مستجاب ما را

کونی و کله قندی دادیم و بازگشتیم دیگر نماند وامی از هیچ باب ما را

گر انقلاب این است باری به‌ ما بگویید ما انقلاب کردیم یا انقلاب ما را؟»

*فحل دادن به معني نزديک کردن ماديان به اسب نرينه ي اصيل و به منظور آبستن شدن ماديان است. صاحب ماديان جهت سپاس کله قندي نيز به صاحب اسب نرينه پيشکش مي کرد. در اين سروده اما عمل فحل به گونه اي طبيعي انجام نشده است!

برگرفته از :
http://eshtrak.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

دریا : ساسان (مسعود) سعیدپور٬پائیز ۱۳۶۰ – بند ۲۰۹ زندان اوین!



دریا

غروب آفتابی در کنار ساحلی خونرنگ

یکی ساحل نشینی با دلی پردرد
نظاره مینمود آن صحنه های غم
که ناگه جمع مرغان سبکبال سپید اندام خوش اوا
زدند فریاد
بپاخیز ای فرو بنشسته بر خارا

شبی اینگونه ظلمانی

جدا افتاده ای از صحبت یاران

مگر آهنگ راهت نیست

مگر عزم پگاهت نیست

مگر نشنیده ای گلبانگ طوفان را

به خود بنگر ای ناظر

جامه فکرت سیاه آمد در این سرداب

قصد نداری جامه ات شویی درین دریا

یا از این سردابه سرد و سکوت سهو

پرکشی آن سوی ساحل ها

صدا نالنده پاسخ داد

که ای مرغان دریایی

قصد دارم رهگذار مقصد فردای خود باشم

وین ره دشوار را یکسر به پای جان بپیمایم

یا که حتی مهجه* ام را بر گل لاله بیافشانم

ولی برگو چگونه، با کدامین توشه راهم را بیاغازم

مرغ دریا پاسخش گفتا که ای ناظر

بایدت برگیری از تن جامه خود را

سپس با آن زلالین آب

بشویی همه هر گرد و خاک تیره جان را

بدین سان اندک اندک تا شنا کردن فراگیری

و بتوانی که با عفریت تن پولاد شب

این خصم انسان، سخت بستیزی

خلاصه گویمت ناظر

که ره خود گویدت

باید که چون آنسوی ساحلها

فراخیزی فراخیزی...

 

* مهجه: خونابه

ساسان (مسعود) سعیدپور

پائیز ۱۳۶۰ – بند ۲۰۹ زندان اوین

 برگرفته از اخبار روز

برای سالگرد ۱۹ بهمن :داریوش لعل ریاحی!

برای سالگرد ۱۹ بهمن                                 

 

 

داریوش لعل ریاحی

به   خود بنگرید ای نشان دارها
جدا  از وطن  ، پشت ِ دیوار ها
چه  آرام در خود فرو رفته  اید
نه   اُفتُ و نه   خیزی در انگارها
ز میلاد ِ خورشید ، عمری گذشت
گل ِ جانتان گشت  ، نیزار ها * 
نگاهی به   امروز ِ ایران کنید
به  تحریم ، سرکوب ، بیمارها
قلم را برون آورید از نیام
بروبید از دیده  ،  زنگار ها
دهان برگشایید و گویید چیست
فرایند ِ بحث  و کَلنجار ها
اگر پیر و فرتوت و در مانده  اید
سپارید ره   را به  رَهوار ها
به   یک باور آیید بر گرد ِ هم
بشویید  ، من را  ز افکار ها
زمان وقت ِ پیوستن و بودن است
به  یک ریشه چون آن سپیدار ها
پذیرفتن هر خطا ننگ نیست
جدایی است ، ننگ ِ خطا کار ها
بر آیید از نو ،   بهمن دَر است
که   یاد آورندَش ، هوا دارها
یادی از سرود ِ خورشید کاران
داریوش لعل ریاحی
هیجدهم بهمن 1391
dlr1266@hotmail.com 
 
شعر را با صدای شاعر بشنوید: www.akhbar-rooz.com

شیهه ی بهمن!٬ بفارسی و انگلیسی:مجید نفیسی!

شیهه ی بهمن

 

مجید نفیسی

در شهر تو، شبدرها

کی شیرین می شوند؟

در سرزمین من، آن سال

در سردی بهمن رسیدند.

من، اسب سفیدی را ندیدم

که می گفتند

بر دروازه بسته شده

به انتظار ناجی موعود.

ولی هوای شهر، بوی شبدر می داد

و پره ی بینی ها

و سینه ی دشت ها

از همیشه، فراختر می نمود

و شهر، یک صدا شیهه می کشید.

15 ژانویه 1986

 

 

 

February's Neigh

By Majid Naficy

In your city

When does the clover become sweet?

In my country, that year

It was ripe in the midst of February's cold.(1)

I didn't see the white steed

Tied to the gate, as foreseen

Waiting for the Messiah. (2)

But the city smelled of clover,

And people's nostrils

And the vast meadows

Looked wider than before.

And the city neighed with one voice.

January 15, 1986

NOTES:

1. February refers to the 1979 Revolution, the downfall of monarchy and the establishment of theocracy in Iran.

2. Throughout history, some Shia rulers kept white steeds saddled ready for the messianic Imam Mehdi, Believed to appear at the end of time.

First published in Majid Naficy's  Muddy Shoes Beyond Baroque Books, Los Angeles, 1999.

Please like me at: http://www.iroon.com/irtn/blog/724/

"And yet it does turn!" Galileo Galilei (1564-1642)

ای عشق :زندان گوهردشت تابستان ۱۳۶۷بند ۱۳- م. ا.!

 

ای عشق

مرا آوازی بخوان

ترانه ای

از گل واژه های

عشق و پرواز

و رنج رهایی از بودن ها

تا در چهره آبیت

ای عشق،

پروازی یابم

و نه پناهگاهی!

و چهرۀ سرخت

که در گذر از بودن ها،

رنج تیرۀ تاریخ را،

نه با تسکین لحظه ها،

که بر یگانگی دستها و اندیشه ها،

مژده میده

و غبار چهرۀ آشنایت را، ای عشق

با سیماب زندگی ،

چه زیباست

جایگزین کردن

******

ای عشق

مرا آوازی بخوان

ترانه ای

نه بر تنگی حضورم،

که بر آسمان آبی جهره ات،

ای عشق

به پرواز نشسته ام،

و آرامش پرواز را،

مرا گریزگاهی نه

که با تو بودن،

یکی شدن

و بر ژرفنای پر آرامش،

آبی چهره ات

خود را دیدن

******

ای عشق

مرا آوازی بخوان

ترانه ای

که نمایان چهرۀ سرخت،

در رگان یأس آلود خاک

ترانه ایست،

پروازیست،

رنگ آشناست،

و بهار؛

زایش باور زمستانهاست

******

زندان گوهردشت

تابستان ۱۳۶۷بند ۱۳- م. ا.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=SbeR0ulwlmo

=========

کمونیستهای انقلابی

http://www.k-en.com   

  info@k-en.com

 

چشم های کم سو٬ بفارسی و انگلیسی: مجید نفیسی!

چشم های کم سو

 

 

 

مجید نفیسی

 

        من این مَزبله را باغی می انگارم

        با درختانی انبوه و بوته هایی پُر سایه

        و این هوای پُر دود و دَم را

        بعدازظهری آرام و آفتابی،

        و این جیرجیرِ

         یکنواخت سیم های برق را

        آوای جیرجیرکی تنها

        که همیشه از کودکی دوست داشته ام.

        ای چشم های کم سو

        چقدر به شما وام دارم!

 27 ژوئیه 1992

 

 

                                  Blurry Eyes

 

        By Majid Naficy

 

        I take this dirt as a garden

        With dense trees and shady bushes,

        And this day, full of fog and smoke

        As a quiet, sunny afternoon,

        And this monotonous sound of power lines

        As a lonely chirping cricket

        Which I have always cherished

        Since childhood

        Ah, my blurry eyes

        How much I owe you!

 

       July 27, 1992

        Please like me at:   http://www.iroon.com/irtn/blog/698/

        "And yet it does turn!" Galileo Galilei (1564-1642)

“عصیان قطرات” : علی رسولی!

“عصیان قطرات”

 

 

 

علی رسولی

کینه ای بر خیابان گرسنه است
باید بارید.
از چوب گوژپشت بام باید پایین افتاد
پدیدار باید شد.
با رنگ نقره ای بر سنگ فرش تشنه
باید خورد.
دردنیای نقره گون
گم باید شد
آنجا که داستان ابر جاریست
آنجا که قطرات هیاهو دارند
وجویبار چقدر برای هیاهوی قطرات کوچک است.
باید به میدان شهر رسید
باید حضور جویبار را به خیسی پشت بام گفت
باید حوضچه ها را با خود برد
رود شد
ریز جویبار هارا به بودن دریا قانع باید کرد
به هر خانه باید کوبید
پنجره ها را باز باید کرد
با لبان خروشان
پر از موج
پرتلاطم,سرود رود باید خواند:
حوضچه کوچک است
خانه کوچک است
جویبار جای هیاهو نیست
دریا در میدان شهر است
بر گوژی پشت بام نباید پوسید.
جویبار شو به رود برس
دریا را باور کن
خروشان شو
پر تلاطم
بالبانی از سرود رود
داستان برکه ی اسیر را به گوش دریا زمزمه کن.
خروشان باید بود
دریا باید بود
پراز تلاطم
پرازامواج عاصی.


“علی رسولی“