خاطره ی سوزان ٬بفارسی و انگلیسی!:مجید نفیسی!

خاطره ی سوزان

مجید نفیسی

به یاد ارژنگ رحیم زاده

کلمات در دست های تو
بوی تازه ی بَربَریِ بامداد می گرفت
که تو داغ داغ می پیچیدی
در کاغذِ روزنامه های کوچکت
و تند تند به دست کارگرانی می دادی
که منتظر سرویس صبح
گرداگرد حلبچه ای از آتش
پا به پا می شدند.
کلمات در دهان تو
غرّشِ پیاپیِ توپ می شد
که از دهانه ی بلندگوی کوچکت
در پیشاپیشِ راهپیمایان
خیز می گرفت و شرق شرق
بر سینه ی اوباش می نشست.
ای شاطرِ مهربان!
ای توپچی جسور!
اکنون تو رفته ای
ولی من هنوز
از داغیِ خاطره ات بی اختیار
سرانگشتانم را پس می کِشم
و گوش هایم را می گیرم.

16 ژانویه 1986

A Burning Memory

By Majid Naficy

In Memory of Arzhang Rahimzadeh

The words in your hands

Took on the fresh scent of

Barbari bread in the morning

That you wrapped hot

Into the papers of

Your small newspaper

And gave quickly

To the workers who were

Waiting for their morning shuttle

Around a fire tin.

The words in your mouth

Took on the ceaseless roar of a cannon

That came out of your small loudspeaker

In front of marchers

And ricocheted bang

Against the mob’s chest.

Oh, kind baker!

Oh, brave cannoneer!

Your are gone now

But when I touch your burning memory

I still pull back my fingers

And cover my ears.

January 16, 1986 



"And yet it does turn!" Galileo Galilei (1564-1642)

 

سرزمین زاد گاهم : بنفشه کمالی!

سرزمین زاد گاهم

بنفشه کمالی

 

 

 

بر تو چه رفته است -

که بدین گونه جوانه های نورس زند ه گی را

بیرحمانه از ریشه، ریشه ، ریشه جدا می کنی ؟

آه ای کاش این همه درد ؛ خواب و یا خیالی بود

ای کاش قاصدک خوش خبر

روزی از سرزمین زاد گاهم گذر می کرد

و با رنگ نقره ایی نرم خویش

پایان تاریکی را به ارمغان می آورد

دیر بازی است که در آن دیار؛ جوانه -

به شکوفه و شکوفه به گُل ننشسته است

و درختان و درختان و درختان

و آدمیان همچنان صبورانه -

به تماشای اعدام زند ه گی ایستاده اند

آیا روزی شکوفه ها گل خواهند داد ؟

دخترکان ؛ اندو هگین با دوچشم سیاه در کاسه

مبهوت به مراسم قتلٍ بِرارَکانِ خود [1] بُرده می شوند

دخترکانِ بی گناه ، ساده ، پاک

با دوچشم مبهوت سیاه

نظاره گررقص چندش آور مرگ -

بر چوبه دار می گردند

ای کاش ؛ ای کاش ای کاش

طنین مرگ را در این سرزمین پایانی بود

ای کاش گلوله ها رد خویش را گم می کردند

و طناب و طناب و طناب

تصویر زشت سلاخی انسان را

تداعی نمی کرد

در سرزمین زاد گاهم

آه در سرزمین زادگاهم

دیر گاهی است

که همه روزه ؛ صبحگاه ؛ شب هنگام است

چه بیشمار قلب های شیفته جا نان که دیگر نمی طپند

قلبم را بارها و بارها و بارها تیر باران کردند

در سنندج ؛ پاوه ؛ ترکمن صحرا ؛ اهواز

در سراسر زاد گاهم

انبوه ؛ انبوه ؛ قلب ها ی سرخ و دلیر

آماج گلوله گشتند

هنوز پس از سالیانِ

در سوگِ سلاخی یارانم قلبم می گرید

بعد از بیکران، بیکران سالیانِ دراز

در سر زمین زاد گاهم

کنون نیز؛ قلبم را روزانه به دارمی کشند

در میدا ن های بزرگ شهر، پارک ها، در چهار راهها

آه ای صدای اعدامی*

آه ای تنهایی عظیم اعدامی

آه ای سکوت خفته در جان اعدامی

قلب من به جای تو فریاد می کشد

تنهایی ات را با من قسمت کن

تنهایی عظیمت را

در پای چوبه دار

آنگاه که سر بر سینه جلاد می نهی

شاعر آزادی و انسان نوشت

" من با تو تنها نیستم

هیچ کس با هیچ کس تنها نیست

شب از ستاره تنها تر است

طرف ما شب نیست" شاملو 
" ستارف ما شب نیست" شطرف املو طرف

من می نویسم ؛ طرف ما شب است

در سرزمین من همه با هم تنها هستند

ستاره از شب بی فروغ تر است "

زیرا هیچ کس صدای اعدامی را نشنید

صدای اعدامیِ تنها را

هیچ کس

آه ای صدای اعدامی*

تنهایی عظیمت را فریاد می کنم

تنها ؛ بی پناه سر بر سینه جلاد نهاده ای [2]

آه ای جلاد ننگت باد

دخترکانِ مبهوت همچنان با دوچشم سیاه در کاسه

به رقص مرگِ بِرارَکانِ خویش خیره می گردند

دخترکان در زاد گاه من-

همیشه مبهوت با دو چشم سیاه در کاسه

با بالاپوشی تیره

تیره ؛ بدون رنگ

به تماشا می نشینند

رقص مرگ را

اعدامی ؛ ای تنها ترین تنها

به جای تو -

من اینک فریاد می کشم

ای جلاد

جلادان

رهایشان کنید

بس است

بِرارَکانم را بیش از این در مسلخ -

دین و سر مایه قر بانی نکنید

بس است

زند ه گی را سلاخی نکنید

رهایشان سازید

رهایشان سازید

باید زند ه گی کنند

باید بال و پر گیرند

بشکفند و به رویند

آه ؛ آیا روزی

دخترکان سرزمین زاد گاهم

موهای سیاه خویش را

به دست نسیم بهاری خواهند سپرد ؟

گیسوان ابریشمی اشان با ترنم –

باد و باران به رقص خواهد آمد؟

آیا درچشمان سیاه مبهوتشان

برق شادمانی درخشش خواهدداشت ؟

آیا روزی فرا خواهید رسید –

آن روز ؟

روزی که میدا نهای شهر نه جایگاه سلاخی

بل که رُستنگاه شادی گردند

بر سرزمین زاد گاهم چه رفته است

که او این چنین مات

مبهوت

مسخ

به تماشای بردن انسان به مسلخ می نشیند

دلم گرفته-

عجیب و تسلی ناپذیر گرفته

بنفشه کمالی 21-1-2013

 

banafshekamali@gmail.com

http://www.newoctober.com/index.html

behroozs21@gmail.com

بِرار به گویش لری : برادر(۱)

(۲)دو نو جوانی که در تاریخ اول بهمن 1391 به دست جلادان جمهوری اسلامی و بر اساس قوانین ضد بشری شریعت و سر مایه اعدام شدند. یکی از زندانیان ی از شدت استیصال سر بر سینه جلاد خویش گذاشته بود. فجیع ترین و تکان دهنده ترین و دردناکترین صحنه ای که در تمام عمر یک انسان و یک نسل میتوان مشاهده کرد

*الهام از شعر فروغ فرخزاد ؛ آیه های زمینی ، آه ای صدای زندانی

حُسینا ٬به یاد حسین اُخوت مقدم و حسین اخوت پوده ای: مجید نفیسی!

حُسینا

مجید نفیسی

به یاد حسین اُخوت مقدم و حسین اخوت پوده ای

[ این دو رفیق، دایی و خواهر زاده بودند ، هر دو در اسفند 1361، تیرباران شدند]

پا به رکاب دوچرخه 
و زمزمه ی خرمن کوبان بر لب: 
"برو برو قاطرِ خسته 
برو برو ای زبون بسته!"
ـ حسینا، روستازاده ی ساده ی من!
از کجا می آیی؟
ـ از رودخانه ی خشکِ پوده می آیم خواهرزاده!
رهآوردم مشتی خاک است. 
ـ به کجا می خواهی بروی دایی جان؟
ـ به محله ی نورافکنِ اصفهان
برای جوشکاریِ چرخِ آینده. 

سوار بر موتور هوندا 
و زمزمه ی خرمن کوبان بر لب:
" برو برو تا وات کنم 
شلوارِ مخمل پات کنم."
ـ حسینا، کوهنورد بی باکِ من!
از کجا می آیی؟
ـ از قله ی سرد سبلان می آیم دایی جان!
رهآوردم مشتی برف است.
ـ به کجا می خواهی بروی خواهرزاده؟
ـ به محله ی شادآبادِ تهران
برای تراشکاری چرخِ آینده.

یکی رکاب چرخ را می فشارد 
یکی دسته ی گازِ موتور را 
و هر دو زمزمه ی خرمن کوبان بر لب:
"این ورِ یالت، گل کاریه
اون ور یالت، گل کاریه 
میونِ یالت، مُرواریه"
از کجا می آیید
به کجا می روید
ای فلزکاران چرخ آینده؟
مگر نمی شنوید نی آوازِ چوپان ها را 
که از بلندی های کام فیروز می خوانند:
"حسینا راه دوره، تو مَنشین 
فریب و مکر فراوونه، تو مَنشین 
دو تا خنجر به زهر آلوده کردند
برای شامِ مهمونه، تو منشین."

ولی باد نمی گذارد 
صدای چوپان ها را بشنوند.
یکی رکاب چرخ را می فشارد 
یکی دسته ی گاز موتور را 
و هر دو به گِردِ چرخابِ خون 
چرخ می زنند، چرخ می زنند
با زمزمه ی خرمن کوبان بر لب:
"برو برو قاطرِ خسته 
برو برو ای زبون بسته!
برو برو قاطرِ خسته 
برو برو ای زبون بسته!"* 

۱۷ ژانویه ۱۹٨۶ 

* در این شعر نمایشی، از قصه ی "حسینا و دلارام" و ترانه های خرمن کوبان روستای پوده سود جسته ام. 

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=50468

يادواره : بنفشه کمالی!

يادواره 

شعر از: بنفشه کمالی

بی بازگشت سفرت را- 
از زبان پرند ه گان مهاجر 
بيشمار شنيد ه ام 
از درد نمی گويم 
و از هجران هم نه 
سخن از دست نيافتن است 
چشمانم در انتظاری دست نيافتنی 
آخرين مسافر ترن را بدرقه می کنند 
آيا دوباره تر ا خواهم ديد؟ 
در دورترين ؛ دورها 
در بيکرانه ها ؛ هنوز نبض داغ زمين 
بی تابانه در انتظار آن مسافر تنها می طپد 
آيا باز خواهی گشت؟ 
شعرم ؛ دستانم می گردد 
دستانِ شعرم را بر شانه ها يت 
می نهم 
شعرم بازوانم می گردد 
حلقه بر گردنت 
با شعرم نفس می کشم 
در فضايی که نسيم 
سر شار از پيام تو است 
آيا شعرم را خواهی خواند؟ 
بنفشه کمالی 18-1-2013 
banafshekamali@gmail.com 
ttp://www.newoctober.com 
behroozs21@gmail.com 

29 دی 1391 14:48

مژده ! : جهان آزاد!

مژده !

جهان آزاد

سیطره ی ظلم استوار نماند 
دولت بیداد پایدار نماند 

ای َخلـَف ِ راستین یوسف حجاج 
از تو بجز ننگ یادگار نماند 

از تو و این سهمگین ولایت ِ وحشت 
قصه بجز دار و سنگسار نماند 

آری! از افتخارهات بتاریخ، 
یادی جز سنگسار و دار نماند 

ایکه ز خون ِ ترانه جام گرفتی 
چنگ ِ ترا ـ هیچ ـ پود و تار نماند 

بگسلدت تار و، چنگ و نای بخشکـد 
بزم تو را نای و چنگ و تار نماند 

گر تو بمانی؛ ز شادمانی و لبخند، 
نام و نشانی در آن دیار نماند 

هیچ جوانی به صبح روشن فردا 
در همه ایران، امیدوار نماند 

گر تو بمانی، دروغ ماند و دشمن 
دوست شود کیمیا، و یار نماند 

محکمه ی شرع را بگاه قضاوت 
اسلحه جز تیغِ آبدار نماند 

گر تو بمانی و این حکومت تزویر، 
دفتر ایام را بهار نماند 

سوری و نیلوفر و بنفشه بخشکند 
نسترنی پای جویبار نماند 

دشمنی و جهل غالب آید و دیگر 
هیچ خردمند، کامکار نماند! 

گر تو بمانی و این ولایت منحوس، 
هیچ در آن مرز جز مزار نماند 

شرم گریزد ز چشم ها و شرف را 
حرمت و ناموس و اعتبار نماند 

لیک ترا نیز این بساط جنایت 
تا ابد ا لدهر برقرار نماند 

خشم جوانان بساط ظلم بسوزد 
خواب به چشم تو نابکار، نماند 

سنگ زند خلق بر سبوی ولایت 
باده به جام تو خوشگوار نماند 

از تو و از همگنان بی سرو پایت 
نام و نشانی به روزگار نماند 

مفتی اعظم که مفت نیز نیرزد 
صاحب ِ اورنگ ِ اقتدار نماند 

از رمه ی این سپاهیان ِ مخبٌط 
یک بره ات نیز در کنار نماند 

یک تن ازاین خیل بی شمار رذالت 
بر در ِ بیت ِ تو پاسدار نماند! 

هیچ اثر از طویله های سپاهت 
در دل این دشت، جز غبار نماند 

گر که بماند، بجز جنایت و نیرنگ 
از تو سَنـَد بهر افتخار نماند 

آنچه ربودی زمال ِ مردم مسکین، 
یک دِرَمش از دو صد هزار نماند 

شهد بکامت شرنگ و، بر تو گوارا 
هیچ به جز نیش و زهرمار نماند 

ازتو و چنگیزخان و اشرف و تیمور 
نام و نشانی جز ایلغار نماند 

خان مغول را اگر خدای ببخشد 
مغفرتش برتوـ زینهارـ نماند! 

حاشا کز خلقت تو، ایزد دانا، 
روز مکافات، شرمسار نماند 

ایکه وضو ساختی ز خون خلایق 
بهر تو تکبیر جز چهار نماند 

مرگ تو اکنون شعار ِ مردم و ایکاش 
خواست ِ مردم، فقط شعار نماند 

من ز خدا مرگ هیچ بنده نخواهم 
مرگ تو اما، در این شمار نماند! 

بهر خدا انتحار کن که خلایق 
بیشتر از این در انتظار نماند 

مژده ی مرگت به لاله گر برسانند 
جامه بشوید که داغدار نماند 

وای بدان شور بخت، کز پس و پیشش 
راه به جز مرگ و انتحار نماند! پانزدهم اکتبر دو هزار و نه 

مهتابی٬به کِلی ادواردز:مجید نفیسی!

دریافتی:

مهتابی

مجید نفیسی

به کِلی ادواردز

"بالاخانه" بخوانَمش یا "بهارخواب"؟
ولی "مهتابی" که زیباتر است:
این پستانِ نوغنچه ای را
که دلبرانه لم داده
بر سینه ی سنگی هر خانه،
این دستِ بازِ پذیرا را
که از کنارِ هر پنجره ای برآمده
به تمنّای چیزی گم شده.
عصرهنگام در کلارآباد
در بالاخانه می نشینم
و چای خود را
با بوته های چای قسمت می کنم،
و شباهنگام در اصفهانَک
به بهارخواب می روم
تا جیرجیرکِ آشنای خود را
دوباره پیدا کنم.
ولی حالا در ونیس بیچ
بگذار در این مهتابی بنشینم
و با تو سیگاری دود کنم.
14 ژانویه 1986

Moonlight Porch

By Majid Naficy

For Kelly Edwards

Should I call it “veranda” or “spring terrace”?

But “moonlight porch” is more beautiful:

This newly-budding breast

Which has leaned back charmingly

To the stone chest of each house,

This open, inviting hand

Which has stretched out near each window

Longing for something lost.

In the evening in Kelar Abad

I sit in the veranda

And share my tea

With tea bushes,

And at night, in Isfahanak

I go to the spring terrace

To find my intimate cricket.

But now in Venice Beach

Let me sit in this moonlight porch

And smoke a cigarette with you.

January 14, 1986

Please like me at:

http://iroon.com/irtn/blog/473/

"And yet it does turn!" Galileo Galilei (1564-1642)

آهوان سُم کوب ٬برای سکینه پایان٬بفارسی و انگلیسی:مجید نفیسی!

دریافتی:

آهوان سُم کوب

مجید نفیسی

برای سکینه پایان

هر بار که آبِ به جوش آمده
سُم می کوبد، سُم می کوبد
بر جداره ی تنگِ کتری،
جاده ی کوبیده ی ذهنم را
گله ی وحشی هزاران آهوی ناگرفته
پُر می کند.
سکینه با لَچک سفید بر سر
لبخند می زند
و پیمانه ی چای را
تکان، تکان می دهد.
"سکینه جان!
آیا هنوز هم در تاریکی بامداد
آتش به دلِ سماور می اندازی؟"
انگشتانِ گُر گرفته ام را
زیر آبِ یخ شیر می گیرم:
آتش در دل
اما آهوان سُم کوب
همه گریخته اند.
27 ژانویه 1986

The Galloping Gazelles

By Majid Naficy

For Sakineh Payan

Whenever the boiling water

Gallops inside the kettle's narrow walls,

The travelled trail of my mind

Fills with a wild herd

Of thousands of unbound gazelles.

Sakineh, with white shawl on her head,

Smiles and shakes the tea measure.

“Sakineh, dear,

Do you still light

the heart of the samovar

in the darkness of the dawn?”

I put my burnt fingers

Under the ice cold water:

Fire in the heart

But the galloping gazelles

Have all fled.

January 27, 1986

Please like me at:

http://www.iroon.com/irtn/blog/446h3>

در تنگه ی یوزگیر٬بفارسی و انگلیسی٬برای کریم مینو!: مجید نفیسی !

دریافتی:

در تنگه ی یوزگیر

مجید نفیسی

برای کریم مینو

سنجاقک، همراه با نگاه من

پَرپَر زد و گریخت،

آخوندک به او نمی رسید

اگر می رسید

از او جز دو بالِ خوشرنگ

چیزی به جا نمی ماند.

هنگامی که شکارچی خِرِفت

در کمین- چال اش پشتِ تنگه ی یوزگیر

به خواب رفته بود،

آهوی زیبا، همراه با نگاه من

از آب چشمه نوشید و رفت

و از او جز پشگلی تازه

چیزی به جا نماند.

در بازگشت

زنگوله ی بزغاله ای یافتم

آن را به گردن آویختم

و از راه بُزرو سرازیر شدیم:

می خواستم دو بالِ سنجاقک باشم

می خواستم دو پای آهو باشم.

27ژانویه 1986

In the Yuzgir Pass

By Majid Naficy

For Karim Minu

As my eyes followed her,

The dragonfly

Rose and fled.

The preying mantis

Did not reach her.

If he had,

Nothing would remain of her

Save for a colorful pair of wings.

When the foolish hunter

Was sleeping in his hiding-place

In the Yuzgir Pass,

The pretty gazelle,

Under my gaze,

Drank deeply from the spring

And went away

And nothing remained of her

But her recent droppings.

On our return,

I found a goat-bell.

I hung it round my neck

And we ran down the goat trail:

I wanted to be the dragonfly's wings

I wanted to be the gazelle's legs.

January 27, 1986

Please like me at:

http://iroon.com/irtn/blog/427/

غزل٬در ستایشِ ه.ا. سایه:اسماعیل خوئی!

غزل

در ستایشِ ه.ا. سایه

اسماعیل خوئی

مهرورز و مهربانی، سایه جان!
آفتابِ دوستانی ، سایه جان!
با هر آن کاو با زبان اش دل یکی ست
همدلی وهمزبانی ، سایه جان!
گستراند سایه بر ما آفتاب،
شعری از خود چون بخوانی، سایه جان!
با هزاران سد که بودت راهبند،
باز هم رودی روانی، سایه جان!
جان دمی در واژگانِ شعرِ خویش:
زندگی بخشِ زبانی، سایه جان!
از دم ات هر واژه یابد جانِ نو:
تو مسیحِ واژگانی، سایه جان!
چون درختی پُر بر و پُر شاخ وبرگ،
نیک برما سایه بانی، سایه جان!
با تکانِ شاخه ای ، چون تودبُن،
نُقلِ تر بر ما فشانی، سایه جان!
کهنگی نپذیرد آب وآفتاب:
در غزل، هم این ، هم آنی، سایه جان!
پاره ای از حافظی: یعنی ، چنو،
پاره ای جان در جهانی ، سایه جان!
گفتن از پیری نزیبد بر تو، مرد!
تو نود سالی جوانی، سایه جان!
از تو مرگِ تن نکاهد هیچ چیز:
جانِ ناب ونابِ جانی، سایه جان!
همزمان با هر زمانی: در غزل،
چون حقیقت، بی زمانی، سایه جان!
پرده بر نگرفته ام از هیچ راز،
گر بگویم جاودانی، سایه جان!
شیخ ورندی چون تو خصمان اید وبس:
خواستم این را بدانی ، سایه جان!
تا به ایرانی رسیم آزاد وشاد،
آرزو دارم بمانی، سایه جان!
تا که، در میدانِ آزادی ، به شور
شعرهایت را بخوانی، سایه جان!

بیست ویکم آذرماه ۱٣۹۱،
بیدرکجای لندن

برگرفته از سایت اخبار روز

شعر نیست این که می‌نویسم من:امیر مومبینی!

شعر نیست این که می‌نویسم من

 

امیر مومبینی
شعر نیست
این که می‌نویسم من
درد است این
فریادیست بی وزن و قافیه
نامقید به قیود و قانون
فریاد من است این
فریاد یک انسان
که مرگ گرگ را به عزا می‌نشیند
به خاطر زخم شیر دل می‌سوزاند
و سهم مار و عقرب را
در قانون عقل خود منظور می‌کند
فریاد نسل من است این
فرید رنج بشر!

کدام سال نو آمده است
بگویید
کدام سال نو آمده است
وقتی دروازه‌های وطن
بروی من بسته‌است
و افق هستی من
تا سنگ مزارم پیش آمده است
وقتی عمر من
زیر غبار سربی تبعید پنهان می‌شود
و گورکن سرزمین میزبان
آدرس گورگاه را
در شکاف تکه‌ای یخ نمره نهاده است

چیست این نو شدن سالها
جز کهنه شدن سالیان عمر من
جز کهنه شدن دردهای ما؟

خلایق!
مُردم از سرما
مُردم از سنباده‌ی بادهای قطب
من دلم برای جهنم‌ گرم تنگ می‌شود
دلم برای خاک و آفتاب داغ
دلم برای خانه‌های گلی تنگ می‌شود
من خاک و باد و آتش و آب را
ترجمه میکنم
به زبان خاطره‌های خوب خویش
نمی‌خواهم
درون گوری از یخ بخواب روم
سردم میشود،
میدانید شمایان آیا؟

چرا من نمیتوانم زنجیر بُگسلم
به اتاق کارم در خیابان ظفر برگردم
پورهرمزان همسایه را دیدار کنم
و ملکه محمدی
دوباره ما را به یک چای معطر دعوت کند؟

چرا نمیتوانم
با سعادتی قرار بگذارم
با دانش کهنسال روزنامه بنویسم
با مهران شهاب‌الدین کتاب بخوانم
با ستار کیانی
با جبرئیل هاشمی
با لهراسب صلواتی
با بهروز سلیمانی
با عبدلحسین آگاهی
با گاگیک آوانسیان
با فریدون اعظمی
با سعید سلطانپور
با توماج
با علی چریک
با محمود زکی پور
با اسکندر
با منصور غبرایی
با انوشیروان لطفی
و با همایون همایونم
دیدار تازه کنم؟

چرا نمیتوانم
هویدا را با عصا و ارکیده‌اش ببینم
که خاطره از گذشته‌ها می‌گوید
و تهرانی بازجو را
که دست روی شانه‌ی انوش نهاده
جانش را در بارش قطرات شرم می‌شوید؟

آهای خلایق!
چرا ظلم؟
چرا شکنجه؟
چرا اعدام؟
چرا کشتار؟
برای چه؟
تا کی؟
تا کجا؟

چرا باید
آدرس عزیزترن کسان ما
خاوران باشد
و در خاطره‌‌ی ما هر شب
کسی از درد مرگ فریاد برکشد
چه کردیم ما
جز پرورش آرزویی نیک برای بشر
جز تلاشی رنجبار برای به بودن

کیست این که مرا به بیعت شاه میخواند؟
کیست این که مرا به بیعت شه‌شیخ میخواند؟
کیست این شحنه‌ای که شیهه‌ و شمشیر می‌کشد؟
خود مگر مقتول قاتلان سه گانه نبودند عاشقان؟

کدام سال نو می‌آید
وقتی که چراغ مصلحت هنوز
بر سقف نظام فقاهت آویزان است
و اصلاحات
در دایره‌ی دولت دین سرگردان است؟
کدام سال نو
وقتی امید
بر بام هاشمی اذان می‌گوید
و «دموکراسی دینی»
روی نعش تجدد بازوبند سبز می‌بندد؟

کدام سال نو می‌آید
وقتی افق التماس یک ملت
تغییر رفتار نظام است
و هوای تازه
هزینه کردن تفسیر دیگری
برای مرمت ساختار نظام است؟

کدام آزادی می‌آید
وقتی مدافعان آزادی
در زندان و تبعید هم
مرا از آزادی بیان منع می‌کنند
وقتی فریاد درد مرا
انفجار شرارت قلمداد می‌کنند
و با نوک قلم
گرد من دایره‌ی مشکوک می‌کشند

چرا میخواهید
بدون یک فریاد از ته دل
شما را وداع گویم
و با لبخندی بروی مصلحت نظام
در یخ‌های قطب به خواب روم؟

من به خاطر فکرم
من به خاطر بیان فکرم
در زندان و تبعیدم
اگر که نگویم حرفم را
برای چه تبعیدم؟
برای چه زندانم؟
من چیزی ندارم از دست بدهم
جز گفتن حرف‌های خودم
اگر این را از دست بدهم
برای چه تبعیدم؟
برای چه زندانم؟

نه!
دروغ نگفتم همراه!
اما
مگر آزادی می‌تواند نیاید
وقتی که می‌خروشم من
وقتی که می‌خروشی تو
وقتی که چنین فریاد می‌کشیم
وقتی که می‌خواهیم
تمام آنچه را که باید بخواهیم
وقتی که پسوند دینی را
از پس دموکراسی بر میداریم
وقتی که دین را
از پس دولت بر میداریم
وقتی شرع را
از کنار سیاست پاک می‌کنیم
وقتی حرمت دین را در مسجد
و حرمت سیاست را در دولت
و حرمت آزادی را در برابری
و حرمت دموکراسی را
در حقوق اقلیت اعلام می‌کنیم
وقتی می‌خواهیم
جزیی از پیشرفت جهان باشیم
و مثل جهان پیشرفت باشیم
و دموکراسی و جمهوری را
بدون یک کلمه کم
بدون یک کلمه زیاد
روی میز تاریخ می‌گذاریم!

مگر آزادی می تواند نشنود
مگر آزادی می‌تواند نیاید
اگر ما
با رساترین آوا
صدایش ‌کنیم!



در اسارت «شیخ و شاه» : بهنام چنگالی!

"در اسارت شيخ و شاه"

بهنام چنگائی

همدردان بدانيد، ما بيشماريم، از انواع محرومينِ اين کيهان
غمی هستيم، از ميان دل های شکسته و خونين
ما نيز، قامت رنجيم، لهيده در اين ورطه ی خون و جنون
ما هم چشيده ايم دردها، همچون اسيرانِ اين دنيا.
+
عشق به زندگی و دوستي، در اسارت شاه و شيخ
ما را، ميهمان لاله ها و جوانه های بهارانمان نکرد
عشق ما به انسان، عمق فرسودگی و خواری شد، رنج بارانمان کرد
و صداقت مان، تازيانه ی بيعدالتی ظالمان را بر گرده هايمان بشکاند.
+
ما: در نانمان که هرگز بحد کافی نبود، خورشتی نمی يافتيم
در بام و کاممان نيز، نه آرامشی بود و نه شيرينی
نه ما، تنها، اينگونه زيسته ايم!
که سرنوشتِ محتومِ نداريِ جهان ِما را، "مادرانِ زمينگير" بی چاره، می زائيده اند!
ما محکومان بی تقصير , فقير بدنيا می آييم
و حقير و پا پتی و بی پناه می ميريم.
آری: پاره های شرمگين زمانه ايم
با نام انسان زاده می شويم، بی سهم انساني، تا در لابلای فقدان ها، ناپديد گرديم.
و سر آخر: در آلونکهای حيوانی خود، دفن می شويم. بدون کرامت انسانی
ما و وجودمان ديريست که در برابر هستی بی معناست.
اندوه بلند ما:
شاهد و پايه ی آنسوی زندگيست
خواری ما: در پهنه ی اين خاک سياه
رونقِ شکم سير خفته هاست.
کسانی که
غرور و سرورشان از ديرها، پابرجاست.

+
ما، نسل در نسيان وامانده ها هستيم
و قاريان دروغ، صاحبِ آسمان و زمين ما شده اند.
همه جا،
آويخته و آميخته است از: تلاوت آيه ی (نابرده رنج را گنج ميسر نمی شود)
اوليای پاک: با خلوص تمام، برايمان، بهشت می پزند
و در حلقوم خشک و ملتهب مان
روزی جهل فرو می کنند.
+
ديريست در يال و کوپال صداهای مست شان
دلالِ قحبگی کثيفی را می بينيم
که آبروی انسان، در بارگاهِ دستاربندانِ سياه و سپيد، بی رحمانه سربريده می شود.
عطوفتِ"نشانه های خدا"*را، ديريست بر بالای دارها می بينيم
و همراهِ رنجناله های مادران بی پناه، در خود می پيچيم ومی گرييم
و هر روز شاهدِ کاخ هائی هستيم، که از کوهِ دردهای ما برپا می شوند.
+
شاه: بر فلک تيره ی ما، چرخ اميد می بست
تا با خيال راحت، بر فرق سر انتظارات ساده لوحی بری...!
و اينان: کرامت انسان را با آيه های فردا، می آرايند
تا خود امروز، در بهشت ِزميني، آسمانی بيآرامند.
+
اينان اما، ضحاکهای اژدها سرند
نازل گشته اند تا مغزهای جولان آينده را
از عمق بخايند
و تدارکِ تداومِ لايتناهيِ خويش را
با فسانه های کميل , ندبه و انتظار.... در مغز ها و شکم های خالی ما، عمر جاودانه بخشند.
در دست و قلب و زبان اين اوليای خدا
بجز، بوی باروت و خون نفرت و دروغ بی انتها نبود.
+
ما که، در دوران شاه و شيخ، از زندگي، سهمی نداشتيم
حرامتان باد بردباريمان
شرمتان باد از آنچه که،
در ديس تهی امروزمان ـ نشانده ايد.
+
ققنوسان قله های غرور
به ديگر بار، به آواز در آمده اند
و بال پرواز بلند می کشند
تا آسمان نشينان را
بزير خاک برکشند.
+
هم مگر ما، زندگی را
بر قامت عشق، ديگر بار، بيآرائيم
و فاتحه ی شيخ را بسان شاه،
از ته دل، بزير گامهامان بسرائيم!
+
شرم و ننگ بر آنان که دروغ رستاخيز می پرورند
تا، دوزخ و تباهی و تاريکی زمين را، اين چنين شقاوتمندانه بيآفرينند.
+
لاله ها و جوانه ها
در ترانه بيداری
سوگند ميخورند:
نه همچون مرده ها در پی اميد تان،
که پُر نشاط و پوينده
نان و آزادگی را از اسارتتان بدر کشند.
بهنام چنگائی 8 دی 1391

* نشانه های خدا(آيت الله ها)

9 دی 1391

برگرفته از سایت روشنگری

یلدا مبارک :شهلا و ی. صفایی

دریافتی 

شب بلند است و سیاهی پایدار، ولی باور به نور و روشنایی است که

شام تیره ما را از تاریکی می رهاند و از دل شبهای یلدا

جشن مهر و روشنایی به ما ارمغان می رساند.

بیا تا در بلندترین فرصت شبانه از هزار رنگی پاییز به یکرنگی زمستان برسیم……

تیرگی هاتان در دل نور خاموش باد

یلدا مبارک

شهلا و ی. صفایی