برخيز، برخيز برای نبرد!: (کلام از برتولت برشت)

برخيز، برخيز برای نبرد!
برخيز، برخيز برای نبرد، برای نبرد!
ما برای نبرد زاده شده ايم!
برخيز، برخيز برای نبرد، برای نبرد!
ما برای نبرد آماده ايم!
ما به کارل ليب‌کنشت سوگند خورده ايم،
و با رزا لوکزامبورگ پيمان می‌بنديم.

برخيز، برخيز برای نبرد!

(کلام از برتولت برشت)

http://www.youtube.com/watch?v=EO2nCUg4dG8

برخيز، برخيز برای نبرد!
برخيز، برخيز برای نبرد، برای نبرد!

ما برای نبرد زاده شده ايم!
برخيز، برخيز برای نبرد، برای نبرد!
ما برای نبرد آماده ايم!

ما به کارل ليب‌کنشت سوگند خورده ايم،
و با رزا لوکزامبورگ پيمان می‌بنديم.
ما به کارل ليب‌کنشت سوگند خورده ايم،
و با رزا لوکزامبورگ پيمان می‌بنديم.

مردی ايستاده،
مردی که مانند درخت بلوط سخت است!
او بی‌شک، بی‌شک،
توفان‌ها ديده!

شايد او فردا لاشه‌ای بيش نباشد،
چونان سرنوشت بسياری از پيکارگران راه آزادی.
شايد او فردا لاشه‌ای بيش نباشد،
چونان سرنوشت بسياری از پيکارگران راه آزادی.

ما نمی‌هراسيم، هيچ‌گاه،
از غرش تفنگ‌‌ها!
ما نمی‌هراسيم، هيچ‌گاه،
از پليس‌های سبز!

ما کارل ليب‌کنشت را از دست داديم،
و رزا لوکزامبورگ قربانی دست جنايتکاران شد!
ما کارل ليب‌کنشت را از دست داديم،
و رزا لوکزامبورگ قربانی دست جنايتکاران شد!

برخيز، برخيز برای نبرد!
برخيز، برخيز برای نبرد، برای نبرد!

ما برای نبرد زاده شده ايم!
برخيز، برخيز برای نبرد، برای نبرد!
ما برای نبرد آماده ايم!

ما به کارل ليب‌کنشت سوگند خورده ايم،
و با رزا لوکزامبورگ پيمان می‌بنديم.
ما به کارل ليب‌کنشت سوگند خورده ايم،
و با رزا لوکزامبورگ پيمان می‌بنديم.

http://www.edalat.org/sys/content/view/12616/38/

"رو سوی زندان می روی": ابولقاسم لاهوتی

 

"رو سوی زندان می روی"

ابولقاسم لاهوتی

می بینمت، می بینمت،
رو سوی زندان میروی .
با جرم عشق كارگر،
با یاد دهقان میروی .
می بینمت، می بینمت،
با رسم مردان میروی.
ذیحق، مبارز، مستقل،
نی مضطرب، نی منفعل،
برداشته سر، پاكدل،
پر عزم و ایمان میروی
می بینمت، می بینمت،
با رسم مردان میروی.
آنسان كه باید بینمت:
افراشته قد بینمت،
با فخر بیحد بینمت،
آسوده وجدان میروی.
می بینمت، می بینمت،
با رسم مردان میروی.
بدخواه تو ننگین بود،
دستش ز خون رنگین بود،
از عاقبت غمگین بود،
اما تو شادان میروی.
می بینمت، می بینمت،
با رسم مردان میروی.
بس راه ها سنجیده ئی،
راه نكو بگزیده ئی،
با ظلمان جنگیده ئی
با فخر شایان میروی.
می بینمت، می بینمت،
با رسم مردان میروی.
اكنون بزندان بینمت،
فردا به میدان بینمت،
در بین یاران بینمت،
با فتح رخشان میروی،
می بینمت، می بینمت،
با رسم مردان میروی.

 

 

Vartan Salakhanian

 

فقط مرگ - محو - جامعه ی طبقاتی، جنگ را به پایان می رساند و نه هیچ چیز دیگر!: حمید قر بانی​

یا ما پیروز می شویم​ و تمامی این سیستم را​ به زباله دان تاریخ می سپاریم​یا آنها ما را نابود می کنند​ راه سومی در بین نیست.​ بدانیم که یا باید پیروز شویم​ یا نهایت این بردگی و بندگی را گردن نهیم​ ما ، فقط ما، اری، فقط ما​ می توانیم و قادریم ​تا مرزهای این سیستم را در هم شکنیم​ و پرچم نابودی کار مزدی را​ در سراسر گیتی برافرازیم​ و این نبرد آخرین،​ نبرد سرنوشت را،​ به سرانجام خوشش برسانیم!​

فقط مرگ - محو - جامعه ی طبقاتی، جنگ را به پایان می رساند و نه هیچ چیز دیگر!

حمید قر بانی​

​

به کارگران!​

​

کارگران، بر خیزید ​

کارگران، بر خیزید​

کارگران، از کارگاه به کارخانه​

از شهر به شهرستان​

از کشور به منطقه​

از منطقه به قاره​

از قاره به سراسر جهان​

متحد شوید، سازمان یابید​

چون یک مشت شوید​

آری، سازمان یابید ​

مسلح شوید​

بدانید که رهائی در اتحاد شما ست ​

رهائی در جنگ طبقاتی پیروزمند فردای شماست​

به طبقات دیگر،​

این زالوهائی که از مکیدن خون ما زنده اند​

از خدایان و ادیان شان​

از قهرمانان ملی شان ببُریم​

بی باور شویم​

به همه چیز که هست​

تا باور بخود و نیروی خویش آوریم.​

کارگران بدانید که شما​

باید مرزهای پوسیده​

مرزهای خونین از خون ما ​

مرزهای دین و ملت و جنسیت​

مرزهای ابا و اجدادی را​

به همراه​

مالکیت خصوصی برابزار تولید​

مالکیت سرمایه بر جانمان​

دولت و دستگاه سرکوبش ​

و هرآن چه​

که قوانین موجود را ابدی می کند​

در هم شکنییم​

که جدائی ما ، ​

مرز بین ما،​

مرگ ماست!​

که خدا و میهن ​

افیون ما و سنگر آنهاست​

که رهائی ما،​

در اتحاد انقلابی ما،​

در اتحاد آگاهانه ما،​

در اتحاد طبقاتی انقلابی ماست.​

در پیروزی جنگ فردای ماست.​

کارگران، بر خیزید​

کارگران، برخیزید​

این جنگی ناگزیر برای ماست​

جنگی جهانی بر علیه استثمارگران​

جنگی که سال هاست​

سرمایه داران بر علیه ما آغازنموده اند ​

جنگ بزرگ ما ،​

ولی؛این بار​

برای در هم شکستن تمامی قوای سرکوبگرشان​

که آخرین جنگ جوامع انسانی است​

با همه عظمتش​

با همه خونین بودنش​

و با همه رهائی بخشی اش​

در پیش، آری، درپیش روی ماست!​

در این جنگی که به ابعاد تمام جهان است​

یا ما پیروز می شویم​

و تمامی این سیستم را​

به زباله دان تاریخ می سپاریم​

یا آنها ما را نابود می کنند​

راه سومی در بین نیست.​

بدانیم که یا باید پیروز شویم​

یا نهایت این بردگی و بندگی را گردن نهیم​

ما ، فقط ما، اری، فقط ما​

می توانیم و قادریم ​

تا مرزهای این سیستم را در هم شکنیم​

و پرچم نابودی کار مزدی را​

در سراسر گیتی برافرازیم​

و این نبرد آخرین،​

نبرد سرنوشت را،​

به سرانجام خوشش برسانیم!​

اما، پیش از همه ​

می دانیم که می بایست​

سازمان، سازمان وبازهم سازمان یابیم!​

ستاد، ستاد لازم داریم.​

ارتش ما، نیروی طبقاتی ماست​

ستاد ما، حزب ماست!​

 

حمید قر بانی​

آوریل ۲۰۱۶​

​

https://www.facebook.com/ebrahim.avokh/videos/10156742334229871/

خدا و ملاها و عمرِ گرسنگی ما بهنام چنگائی

آهای خدا!

آی آرمیده در برگ برگِ قرآن کجائی؟!

بندگان بندهایت،

از کجا تا بکجا،

پی اندکی نان و دمی نوا،

می باید بالای دامِ دار ملاها برقصند؟!

برخیز و بیا

برکن از بیخ و بن بساط ملاها.

خدا و ملاها و عمرِ گرسنگی ما

بهنام چنگائی

+

دین و ایمانِ لولندگان عاصی بلازده،

بر گرد فریب زمینِ روسیاه بی هوده می چرخد،

و زمانه ی بی آبرو، امیدها را همچنان بدارِ باور می آویزد.

درین وادی تلخِ بی شرمی،

آری قرن هاست!

از نیمه شب سیاه

تا فروغ هر پگاه

پیگیر بر بالای مناره های رسوا

پیوسته جارمی زنند موذن ها

 که رحیم و کریم است خدا.

و خستگانِ فراموشی می پرسند!

پس کجاست بیداری خدا؟

پس کجاست وعده ی انبیا؟

چراکه:

 با این قوم سیری ناپذیری ملاها،

نسل درنسل عمرِ گرسنگی ماها

برجاست با این قوم و "خدای ملاها "

پس هوار، کجاست آن حکمت خدا؟

+

و در این سرخوردگی بلندِ عقل

خرد دست و پا شکسته و زنجیری می پرسد!

آهای خدا!

آی آرمیده در برگ برگِ قرآن کجائی؟!

بندگان بندهایت،

از کجا تا بکجا،

پی اندکی نان و دمی نوا،

می باید بالای دامِ دار ملاها برقصند؟!

برخیز و بیا

برکن از بیخ و بن بساط ملاها.

بهنام چنگائی 12 دیماه 1397

365 روز: اریش واینرت(1890 – 1955)

365 روز

از: اریش واینرت،(1890 – 1955) 

365 صبح ­ها، با همان غصه­ ها
365 روزها، با همان رنج­ ها
365 شب­ ها، که آدم نمی­ خواد ازش سر بلند کنه،
و باز دوباره همون سئوال قدیمی:یک­بار دیگر هم 365 روزها؟

بله، رفقا! شاید باز سه بار،
شاید باز ده بار،
اما رفقا، دل­سرد نشوید، دل­سرد نشوید!در این 365 روزها،
ما از این بنای کهنه می ­شکنیم
دوباره یک سنگ بنای دیگر

این یعنی رفقا:
365 صبح­ها،
تو باید قلبت را با نفرت آماده کنی
365 روزها،
صدایت را بلند کنی، تا کسی دل­سرد نشود.
365 شب­ها،
نیروها را جمع کنی برای آخرین نبرد،
چون خدایی برای انتقام وجود ندارد
انتقام، رفیق، کار توست!

یک بار باز یک روز سال نویی خواهد آمد
آن­گاه قلبت با یک ضربان آزادی خواهد تپید!
365 صبح­ها،
که دیگر در خدمت حاکمان نباشی
365 روزها،
بدون رنج ­های سخت زندان
365 شب­ها،
در شادی حقوق به ­دست آورده شده.

آن­گاه دست­ هایمان را در دنیا می­ گستریم
و در تمام سرزمین­ های آزاد شده
فرستنده ­ها پیام می­دهند:رفقا، یک سال نو با خوش­بختی!

 از اریش واینرت، شاعر کمونیست اتریشی- 1925    

«پس از باران» - چند شعر(بفارسی و انگلیسی) از: زهره مهرجو

«پس از باران»

چند شعر از: زهره مهرجو

۲۳ دسامبر ۲۰۱۸

شورش

بیا تا برای نان خویش بایستیم
در صف کارگران،
که نبرد بقا حماسه ها آفریده، تا کنون
در تاریخ انسان!

بیا تا پرچم کار را بر افرازیم
در صف بیکاران...
که آنچه برای رفاه و حل مشکلات بود،
ز افزونخواهی ستمگران
گشته چون یوغ بر گُرده مان
تا آخرین نفس.

بیا تا پرچم آزادی را بر افرازیم
بر فراز کوهها...
این زیباترین واژه
و دلیل زندگی
که امروز، تنها در کبوتران اسیر
تجسم تواند یافت.

پس بیا تا پرچم اتحاد را بر افرازیم
بر قله کوههای رفیع...
و بالهای شکوهمند بینش و عشق را
به اهتزاز آوریم،
تا فتح خورشید
و آغاز سپیده دمان.

Insurrection

Come, let us stand up

for our Bread, in the Workers’ line…

That the fight for survival

thus far, in human’s history

has made legends!

Let us raise our banners for Work

in the line of the jobless,

that which was meant for the ease

and contentment of life,

by the cupidity of the tyrants

has grown like a yoke on our back

till our last breath.

Let us raise our banners for Freedom

across the mountain heights…

This most beautiful phrase

and the reason for life

that today, could only be manifested

in the captured birds.

So, let us raise

our banners for Unity

on the towering mountaintops,

and flap the glorious wings

of insight and love…

till the Sun’s triumph

and the break of dawn!

*  *  *

همسفر رود

در شبی تیره
و دلتنگ...

پرندگان کوچک
بر شاخه های انبوه درختان تنومند...
جنب و جوش و
نغمه سرایی می کنند.

نور کمرنگ ماه
بر سطح رود بی قرار می گسترد ...
و در جستجوی دریا
همسفرش می گردد.

رقص زیبای امواج
با سمفونی باد در هم می پیچند
و پی در پی تا دوردست ها... ادامه می یابند.

رو به سوی افق
پنجره ای آرام گشوده می شود...

شباهنگ
رو به پنجره
آوازی آشنا سر می دهد!

River’s Companion

In a dark, depressing night

little birds

move and chirp

on the dense branches

of robust trees…

The pale moonlight

spreads over the surface of the restless River…

and becomes its companion

in search of the Sea.

The beautiful dance of the waves

intertwine with the wind’s symphony

and move ceaselessly to the distance.

Towards the horizon

a window opens…

Nightingale

facing the window

sings a familiar song!

*   *   *

پس از باران

پس از باران
که هوا، با دیدگان روشن نگاهت می کند
و نسیم
عطر خاک مرطوب را
در فضا می پراکند؛
موجی از احساسات دلپذیر
وجودت را
فرا می گیرد...

آنگاه می دانی که روزی نو
از راه رسیده،
همچون ورقی تازه در کتاب زندگی
بی کلامی
حک شده بر آن

در انتظار دست های تو...

تا روز
از شگفتی ها
لبریز شود!

After the rain

After the rain

That the air, looks at you with clear eyes…

and the breeze

scatters the moist soil’s aroma in the atmosphere;

A wave of pleasant feelings

Fills you…

Then, you’ll know

that a new day has arrived…

like a fresh page in the book of life

without a word carved on it

Waiting for your hands…

So, the day

Will abound with surprizes!

*   *   *

یک صدا کافی نه: جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

یک صدا کافی نه

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

...

یک صدا

 کافی نه

ده صدا

 کافی نه

صد و صدها صدا

کافی نه

به هزاران که رسید

می دهد تازه نوید

باغ ملیونی آن

 که گل کرد

عطر پیروزی خیزد

ز نبرد!

...

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

جشن بزرگ – به ياد عزت طبائيان: مجید نفیسی

جشن بزرگ

به ياد عزت طبائيان

مجید نفیسی

آيا دوباره يكديگر را ديدار خواهيم كرد؟
در زير سرو سترگ هميشه‌سبز
كنار رودي كه هرگز خشك نمي‌شود
ميز را آراسته‌اند
و بوي ميوه‌هاي بهشتي مستي‌آور است.

چه كسي جامهاي ما را از شراب سرخ خواهد آكند؟
دل من از شادي لبريز است.
نسيم در شاخه‌هاي سرو
شورِ «سبز در سبز» را مي‌نوازد.
آماده شو تا به رقص درآئيم.
تنهايي ما خيالي بيش نيست.
تو هنوز بيست‌و‌چار‌ساله‌اي
و من سبلتي سياه دارم.
دست مرا بگير.
مهمانان همه آمده‌اند.

مرگ چون بازيگري خسته به پشت صحنه رفته است
تا جامه‌ي سياه خود را درآورد
و دستي رخت خانگي بپوشد.
نمايش پايان يافته است
و اينك همه‌ي مهمانان بر گرد ميز ايستاده‌اند.
ديگر به شنيدنِ آن راز نيازي ندارم
كه در آخرين لحظه‌ي زندگي بر تو چه گذشت
و آخرين كلامي كه بر زبان آوردي چه بود.
جدايي ما خيالي بيش نبوده است.

جام خود را پيش آر.
ميزبان جامها را مي آكند.
جشن بزرگ آغاز شده است
و من آماده‌ام تا براي ديدار تو
هر آنچه ميزبان مي‌خواهد بپردازم.

مجید نفیسی
هژده اوت دوهزار‌و‌چهار
http://iroon.com/irtn/blog/13325/great-feast/

باصدا و بی‌صدا: ی. صفایی

كاش می‌توانستم

قطره قطره واژه‌هايم را

در جنگل چمنزار زمان بيفشانم

و سبد سبد جوانه زنم

تا فرياد بيداد تو را

با سبدهايم

برای جهانيان پراكنده كنم

و با صدا و بی‌صدا بگویم

من هم یک هفت تپه‌ای هستم

باصدا و بی‌صدا

ی. صفایی
هزاران باد، هفت‌تپه
هفت هزار قطره‌ی خون
در شريان‌های گل‌های شقايق جاری است
بيداد
ای پرنده‌ها‌ی پرآواز
بيداد
ای زمزمه‌های پر رمز و راز
بيداد
ای تپه‌های بزرگ سرفراز
بیداد
آن هنگام كه آرزوی زيستن را
با هفت هزار فرياد
گوش‌های كودكان کار را
چشم‌های كارتن خواب را
و چهره‌ی گور خواب‌ها را
در بيداد فصل سرما
در هياهوی گلوله و زندان
مزمزه می‌كنيد
من هم یک هفت‌تپه‌ای هستم
با شعرهايم
و با واژه‌هایی كه
صفير ناله های خدا را پاره کرد...!
مژده می‌دهد:
هفت هزار قطره‌ی خون
در رگ‌های جنگل انسان جاری است
كاش می‌توانستم
قطره قطره واژه‌هايم را
در جنگل چمنزار زمان بيفشانم
و سبد سبد جوانه زنم
تا فرياد بيداد تو را
با سبدهايم
برای جهانيان پراكنده كنم
و با صدا و بی‌صدا بگویم
من هم یک هفت تپه‌ای هستم
آن هنگام كه فريادهايتان
عطر تن خاک زير پايتان را
در سراسر جهان پراكنده می‌كرد
من هم،
آری، من هم یک هفت تپه‌ای هستم!

ی. صفایی
27 نوامبر 2018
6 آذر 1397

دوبلین(بفارسی و انگلیسی): مجید نفیسی

دوبلین

مجید نفیسی

امروز در کافه‌ی دیوی برن
به یاد لئوپلد بلوم*
نان و پنیرِ گورگونزولا خوردیم
با جامِ شرابی بورگاندی،
از فروشگاه سوینی
سابونِ لیمویی خریدیم
و کنار رود گل‌آلودِ لیفی
زیر باران قدم زدیم.

فردا به قلعه‌ی بلارنی می‌رویم
تا سنگِ فصاحتِ ایرلندی را ببوسیم.
اما امشب در بسترِ گرممان
به یاد جیمز جویس و نورا
چون گوسفندانِ رنگینِ چراگاههای کورک
سر در پی هم می‌گذاریم
و در تاریکی می‌نالیم.

مجید نفیسی
بیست‌و‌ششم نوامبر دوهزار‌و‌هژده

* قهرمان رمان "یولیسیس" اثر جیمز جویس.
 

***

Dublin

 

Today at Davy Byrne’s Pub
In memory of Leopold Bloom*
We had bread and Gorgonzola cheese
With a glass of Burgundy,
Bought lemon soap
From Sweny’s Shop
And walked in the rain
By the muddy Liffey River.

Tomorrow we go to Blarney Castle
To kiss the Irish stone of eloquence.
But tonight in our warm bed
In memory of James Joyce and Nora
We will chase each other
Like the colorful sheep of Cork meadows
And moan in the dark.

Majid Naficy
November 26, 2018

* The protagonist in James Joyce’s novel “Ulysses”.

http://iroon.com/irtn/blog/13303/dublin/

سرخ باد - برای اسماعیل بخشی و همدستان بی شمار ه اش: حسن حسام

پرچم ها

مُشت ها

و حنجره ها ی زخمی: 

نان

کار

آزادی

اداره شورایی

    

سرخ باد

برای اسماعیل بخشی و همدستان بی شمار ه اش

حسن حسام

پرچم ها

مُشت ها

و حنجره ها ی زخمی: 

نان

کار

آزادی

اداره شورایی

*
افق را بنگر!

سرخ باد می وزد

دریا توفانیست، 

اسماعیل!

بادبان ها را بکشیم

بادبان ها را بکشیم

دریا نوردان

بی شماره اند... 

2018/11/27 پاریس

ما زندگی شورایی می خواهیم(تقدیم به اسماعیل بخشی کارگر انقلابی)، و فولاد دگر باره آبدیده خواهد شد(تقدیم به کارگران فولاد و هفت تپه پیروز باد رزم توفنده کارگران): محمد اشرفی

تقدیم به اسماعیل بخشی کارگر انقلابی ، کارگر مبارزی که صمیمانه و به زبان ساده خواست و نیاز های هم طبقه های خودش را شجاعانه بیان کرد وبرای کسب آنها مبارزه می کند.

ما زندگی شورایی می خواهیم
 محمد اشرفی
کارگری برخاست
 فریاد زد
 زندگی شورایی می‌خواهیم
  نام
 اسماعیل
بلند همت
بالاتر از آسمان
اسماعیل برخاست
 فریاد زد
 کارگران
 هم زنجیران
 بیایید
 عزم، رزم کنیم
گام به گام
سنگر به سنگر
در میدان نبرد طبقاتی
در رزم نهایی
 خورشید را شعله ور کنیم
ستم و استثمار
نظم کهنه را نابود
زندگی شورایی بر قرار کنیم.
 اسماعیل ما
 این بار
 از هفت تپه برخاست
 ما زندگی شورایی می‌خواهیم
 زمین زیر پای خدایگان زر و سیم
 ولایت و کارفرما
 حتی عرش خدا
 لرزید
 لرزید و لرزید.
به رزمید کارگران
 تا فرو ریختن نظم کهنه
 تنها
 قدمی چند مانده است.
 فریاد زد اسماعیل
 ما زندگی شورایی می خواهیم
 فریاد زدند
 کارگران
 معلمان و
 زنان
  ما زندگی شورای می‌خواهیم
فریاد میزنیم
  اسماعیل
 در قلب
در رگ
 در خون ماست
 اکنون صدها اسماعیل
 برخاستند
 فولاد و هفت تپه
 به هم پیوستند
 کارگران  و
زحمتکشان
 یک صدا
 دوش به دوش
 بازو به بازو
 فریاد بزنیم
 ما زندگی شورایی می خواهیم
 ما زندگی شورایی می خواهیم
 محمد اشرفی
 ۷ آذر ۱۳۹۷
***

تقدیم به کارگران فولاد و هفت تپه پیروز باد رزم توفنده کارگران

فولاد دگر باره آبدیده خواهد شد

محمد اشرفی

اسماعیل برخاست
فریاد زد
کارگران  بیایید
خورشید را شعله ور
کارگران شمعی بودند
آتش زیر خاکستر بودند
جرقه ای زدند
شعله کشیدند
ستاره شدند
خورشید شدند
در کوچه ها
خیابان ها
شهرها
در ظلمت کده ایران ،
دوست داشتن
امید زیستن
آزادی را
نشانه کردند

دیو پلید ولایت را
با  رزم خویش
ذلیل کردند

اسماعیل گفت
دیگر بس است
انتظار کشیدن
گرسنه ماندن و
پژمردن
حق خود را گدایی کردن
"ما زندگی شورائی می‌خواهیم"
همه فریاد زدند
"ما زندگی شورایی می خواهیم"
دما دم کارگران
معلمان
زنان
دانشجویان
میرزمند
دیو پلید ولایت
میلرزد

خامنه‌ای گفت
ولایتمداران
محض رضای خدا
حرکتی بکنید ،
چاره ای بیندیشیم
اسلام را
کارفرما و
ولایت را
محض رضای خدا
سرمایه را
نجات دهید.

زامبی های ولایتمدار
نوحه ها سر دادند
زو زه ها کشیدند
از پس و پیش
آه و فغان کردند
تهدیدها و  التماس
تدبیر ها کردند.
اسماعیل ما را
در غل و زنجیر کردند.

وکارگران
آتش رزم را
شعله ور تر کردند.
ولایت مداران و
مزدوران را
زمین گیر کردند.

اسماعیل ها برخاستند
فولاد ، هفت تپه شد
هفت تپه، فولاد شد
هفت تپه ایران شد
ایران فولاد خواهد شد
و فولاد
دگر باره
آبدیده می شود.

کارگران و زحمتکشان
پرشور و استوار
چون
سرو
صخره
موج های خروشان
سینه ستبرکردند.

بیایید کارگران
بیایید زحمتکشان
ای  رفیقان بیایید
زمین را زیر پای
کارفرما
شیخ و شاه
سرب داغ کنیم
آتش انقلاب را ، شعله ور کنیم

در این رزم
در این میدان
با مشت و سنگ
ناخن و چنگ
کارفرما و
کارآفرین را
ولایت و سرمایه دار را
سر نگون کنیم
نظم کهنه را نابود
زندگی شورایی برقرار کنیم.
آری
بیایید
بیاید
زندگی شورایی برقرار کنیم.

محمد اشرفی
۶آذر۱۳۹۷

پاییز را بگو!: جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

پاییز را بگو!

جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

...

پاییز را بگو!

که تک درخت قله ی از یاد رفته ام

بر باد رفته نه!

بر تن مزن دمادم اش ، شلاق ِ باد ِ سرد

گر رعشه اش ز درد

از سوز ِ زخم ِ زرد

گردد زنو به کوری چشمت

به کارزار

آبستن بهار!

...

جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

ای کوهکن: جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

ای کوهکن

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

...

ای کوهکن

که خواهی

نقبی زنی به دور

از تیرگی به نور...

دیگر

نه ای به کار

تنها و بر کنار!

در باد و ابر و دود

در های و هوی رود

جنگ کلنگ و بیل

با سنگ

یک سرود!

امروزه ای هزار

فردا یی بی شمار!

...

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

گذرگاه ساحلی(بفارسی و انگلیسی): مجید نفیسی

گذرگاه ساحلی

مجید نفیسی

با ضبط‌صوتِ کوچکی در دست
از کنار دیده‌بانِ نجات‌غریق می‌گذرم
و شن و مه را پشت سر می‌گذارم.
در گذرگاه ساحلی ونیس
به سوی باراندازِ سانتامونیکا می‌روم
و خود را پشت دیوارهای بلندِ بهشت میرسانم
جایی که خدا عرقچین بر سر
به کاجهای گرد‌گرفته آب می‌دهد
و یخهای آرامبخش‌اش را
به گونه‌های گرمِ کودکیم می‌مالد.

با بوی شیرینِ علف در‌می‌آمیزم
و خود را در حلقه‌ی مارگیری می‌یابم
نزدیکِ گورستانی در اصفهان.
مردی دستش را به پشتم می‌کشد.
دوچرخه‌ام را حائل می‌کنم
و از پشت سبیلی خیالی
به او براق می‌شوم.
از زیرِ تیغ‌تیغِ ریش‌اش می‌خندد.

دخترانِ نیمه‌برهنه اسکیت‌کنان
از روی بعد‌از‌ظهرهای عرقکرده‌ام رد میشوند.
شیر آبی با خود حرف می‌زند.
مریدانِ هاری کریشنا
بر نیمکتی چوبین سوارند
ورد میخوانند و راه نجات را نشان میدهند.
داد می‌کشم: "هی عباس!
آیا هنوز ماتریالیسم دیالکتیک میخوانی؟"

مرغان دریایی در هوا صلیب می‌کشند.
جسدِ بوگرفته‌ی یک بادبادک.
نعش‌خانه‌ای قدیمی.
بارانداز و خمیازه‌ی تونل.
صدای پا از بالا
و شیهه‌ی اسبهای چوبی.
تاریکی به روشنی می‌رسد
و گذرگاه ساحلی به واحه‌ای دیگر.

از ضبط باز‌می‌ایستم
و دکمه‌ی برگشت را می‌زنم.

مجید نفیسی
پانزدهم نوامبر هزار‌و‌نهصد‌و‌نود

***

The Boardwalk

The Boardwalk

Carrying a small tape recorder
I pass a lifeguard’s cabin
And leave behind the sand and fog.
I walk toward the Santa Monica Pier
From the boardwalk in Venice Beach
And come behind the tall walls of Paradise
Where God in his skullcap
Waters the dusty fir trees
And rubs His soothing ice cubes
Upon my childhood warm cheeks.
I mix with the sweet scent of the grass
And find myself at a snake charmer's circle
Near a cemetery in Isfahan.
A man caresses my back.
I ward him off with my bicycle
And pretend to have a manly moustache.
He snickers under his thorny beard.
Half-naked girls pass,
Skating over my sultry afternoons.
A waterfaucet talks to itself.
Chanting Hare Krishnas
Ride on a wooden bench,
Showing the path to salvation.
I yell, “Hey, Abbas.
Are you still reading dialectical materialism?”
Sea gulls make a cross in the air.
The smelly corpse of a toy kite,
An old mortuary,
The pier,
A yawning tunnel
Footsteps overhead.
And neighing wooden horses.
Darkness reaches light,
And the boardwalk another land.
I stop recording
And press the rewind button.

Majid Naficy
November 15, 1990
http://iroon.com/irtn/blog/13202/the-boardwalk/

شاه دزد: جعفر مزروقی (برزین آذرمهر)

شاه دزد

دزد مزدند و دزد بهره ی کار

عارشان ذره ای نه زین کردار

می نشانندمان به خاک سیاه

تا بر آرند کاخ ها تا ماه!

جعفر مزروقی (برزین آذرمهر)

نخستین درسِ آزادی(بفارسی و انگلیسی): مجید نفیسی

نخستین درسِ آزادی

 مجید نفیسی

نه لقبهای قدیمی را می‌خواهم
نه عناوینِ تازه را.
مرا با همان نامِ آشنا
صدا کنید.

انسانم من
انسانِ دیروز و امروز
انسانِ امروز و فردا.

در چشمانم
ستارگان رنگ می‌بازند
و در دستانم
خورشید غروب می‌کند.
در لبخندم کودکی به‌دنیا می‌آید
و از قلبم خونی سرخ، بخار می‌شود.

من خدای خویشتنم و با این همه
خود را روباهی می‌دیدم
با دمی پیچیده بر سر.

من خدای آفرینشم و با این همه
خود را مهره‌ای می‌دیدم
در چرخِ عبوسِ تولید.

برمی‌خیزم و از مهتابی خاموش
به درختانِ مرده در زمستان می‌نگرم.
خود را در شالی می‌پیچم که خواهرزاده‌ام مرجان
برایم در زندان بافته
تا نخستین درسِ آزادی را
به طبیعت و تاریخ داده باشم.

مجید نفیسی
بیست‌و‌دوم دسامبر هزار‌و‌نهصد‌و‌هشتاد‌و‌پنج
 

***

First Lesson in Freedom

First Lesson in Freedom

I want
Neither the old titles
Nor the new ones.
Call me
By the same familiar name.

I am a man
A man of yesterday and today
A man of today and tomorrow.

In my eyes, the stars fade away
And in my hands,the setting sun.
In my smile, a child is born
And from my heart, red blood bubbles up.

I am my own god, and yet
I saw myself as a fox
With a tail wrapped around my head.

I am the god of creation, and yet
I saw myself as a cog
In the frowning wheel of production.

I get up, and from the quiet porch
Look at the dead trees of winter.
I wrap myself in a shawl,
That my niece Marjan knitted for me in prison,
To give history and nature
Their first lesson in freedom.

Majid Naficy
December 22, 1985

رویش خورشیدیان: رفیق بیژن از ایران

به راستی خورشیدیان

"بودن" را چه زیبا معنی کردند:

عشق به حقیقت و پاکی و راستی....

دوست داشتن و عشق ورزیدن....

بامدادان ستاره بامدادی "شدن"

شامگاهان مهتاب شبانه "بودن"

و همیشه را در این خط زلال "مهر ورزیدن"

و چنین شد که خورشیدیان

شجاع‌ترین و سرسخت‌ترین

دشمن ظلم و ظلمت شدند

رویش خورشیدیان

بیژن

چشم درچشم روشنائی دوختند

خویشتن خویش را در چشمه نور

تطهیر کردند

رو در روی خورشید،

با آفتاب پیوندی ابدی بستند

قول دادند بدرخشند و راه را

به عاشقان پاکی و راستی نشان دهند.

کرکسان اما بر جسمشان سفره گستردند،

جشن برپا کردند و

دست افشان و پای کوبان، باهم گفتند:

محوشان کردیم!

.......زهی خیال باطل!

جسممان ارزانی شما باد!

ای کفتارصفتان مردارخوار،

اجساد ما رنگین سفره‌های شماست

از خونمان شراب حلال

شرابی طهورا بسازید و مردارمان را

غنیمتی بشمارید حلال‌تر از شراب!

به راستی خورشیدیان

"بودن" را چه زیبا معنی کردند:

عشق به حقیقت و پاکی و راستی....

دوست داشتن و عشق ورزیدن....

بامدادان ستاره بامدادی "شدن"

شامگاهان مهتاب شبانه "بودن"

و همیشه را در این خط زلال "مهر ورزیدن"

و چنین شد که خورشیدیان

شجاع‌ترین و سرسخت‌ترین

دشمن ظلم و ظلمت شدند

و چنین شد که پس از هزاران سال

"انسان بودن" معنی شد:

بگذار رویش خورشیدیان نوازش چشم تو باشد

بگذار تا خونم بهای عشق تو باشد

بگذار تا جانم هدیه زیبائی‌های تو باشد.

بیژن

یکم آبان 1397

درختِ بانیان(بفارسی و انگلیسی): مجید نفیسی

درختِ بانیان

مجید نفیسی

من آن درخت بانیانم
که ریشه در خاک ندارد
و با این همه بر شاخه‌سار آن
هزار مینای خوشخوان می‌خوانند.

من آن درخت بانیانم
که ریشه در خاک ندارد
و با این همه زیر سایه‌سار آن
هزار درویشِ خانه‌بدوش می‌نشینند.

من آن درخت بانیانم
که ریشه در خاک ندارد
و با این همه هر شب
شهر در زیر آن به خواب می‌رود
و هر بامداد با آوای مرغ مینا
از خواب بر‌می‌خیزد.

من آن درخت بانیانم
که ریشه در خاک ندارد
و با این همه از هر تنه‌ی آن
هزار بیشه می‌روید.

مجید نفیسی
چهارم اکتبر دوهزار‌و‌هژده
لاهینا، هاوایی

The Banyan Tree

I am that banyan tree
Which is not rooted in the ground
And yet, on its branches
A thousand well-tuned mynahs sing.

I am that banyan tree
Which is not rooted in the ground
And yet, under its shade
A thousand homeless dervishes sit. 

I am that banyan tree
Which is not rooted in the ground
And yet, every night
The city sleeps beneath it
And wakes up every morning
To the call of its Mynahs.

I am that banyan tree
Which is not rooted in the ground
And yet, from each of its trunks
A thousand groves grow.

Majid Naficy
October 4, 2018

Lahaina, Hawaii

http://iroon.com/irtn/blog/13113/the-banyan-tree/

ای باغ خورده داغ بیداد! جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

ای باغ خورده  داغ بیداد!

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

...

ای باغ خورده 

داغ بیداد!

بر سر سپیدارت

همه دار!

وقت نه آن که

از سپیدار

بر سر

فرازی 

بیرق داد؟!

...

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

اتاق تلگرامی معلمان عدالت خواه

شاد باش

روز جهانی معلم گرامی باد

تقدیم به معلمانی که به من درس آزادگی و حق خواهی آموختند.

من معلم هستم

  ا. اسما عیل زاده
اهل اندیشه و مهر

کوله بارم،
پُرِ دفتر و کتاب
چند، خودکار و مداد
لقمه ای نان و پنیر
دوعدد سیب و خیار
اوراقی ، که پر از خاطره اند
وندائی که مرا می خواند...

من معلم هستم
مثل بارانم من
مثل خاک
مثل مهتابم من
چشم هر پنجره ام
نغمه های خوش هر
حنجره ام....
من همان مادر کبرا
پدر اکبر و صغرا هستم

من معلم هستم
باغبانی می کنم
گل های باغِ خانه را
باید هر روز مراقب باشم:
گل نماند بی آب
گل نماند بی نور
علف هرز  نپیچد پایش
یا که دستی نکَند از جایش

من معلم هستم
در وجودم عشق گل ها جاری ست
فکر و ذکرم همه جا پیش گل ست
نکند افسرده ست
نکند پژمرده ست
چه کنم شاد شود
چه کنم از قفس آزاد شود
چه کنم خانه اش آباد شود
چه کنم ناز شود
غنچه اش باز شود....

من معلم هستم
باید امروز حواسم به نر گس* باشد
تا نباشد تنها
تا نباشد غمگین
باید او را بنشانم،
کنار نسرین*

آه !
باید می گرفتم خبری از محمود*
او چه شد؟!
هست کجا؟!
باز نیامد امروز!!
جای او پیش همین گل ها بود....

من معلم هستم
میز بانی می کنم
گل های باغ خانه را
من به گل ها داده ام درس وفا
دوری از رنگ و ریا
همنشینی با خار
مهر بانی با یار

من معلم هستم
پر پرواز کبوتر هایم
قامت سرو و صنوبر هایم
در رگم خون شقایق جاری ست
قلب من خانه صد شاپرک ست
پی آبادی و آزادی گل ها هستم
من معلم هستم....

  ا. اسما عیل زاده      ۹۷/۰۷/۱۲

برگرفته از اتاق تلگرامی معلمان عدالت خواه
https://t.me/faealane

بیرق داد: جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

بیرق داد

جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

...

بر باغ از بس رفته بیداد

که هر سپیداری

درآن یک چوبه ی دار!

این دار خونبار

فردا نگردد کاوه را

یک بیرق ِ داد؟

...

جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

در فصل برگ ریز: جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

در فصل برگ ریز

جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

در فصل برگ ریز

...

پاییز ِ برگ ریز

کوه ِ غم ِ سترگ ِ مادر بزرگ بود

در قلب آن

نه عطری

از مهر آهو انه

بل زوزه ی مهیبی

زان شرزه گرگ بود...

سینه دَران ّ گُل ها

غدار و بی امان

پنهان

جنازه ها را

کشان

به خاوران!

...

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

“انسان خالق است” - ما اکنون بسیاریم: ویکتور خارا

از گورستان پرلاشز پاریس تا خیابانهای جاکارتا اندونزی، از استادیوم سانتیاگوی شیلی تا تمامی زندان های ایران، “خاوران” ها روی دست ما گذاشتند تا همچنان بساط استثمار پابرجا بماند. ما، اما بسیاریم و صدایمان هنوز بلند است... من زبان آقایان را آموختم./ و همین‌طور زبان مالکین و اربابان را / آن‌ها اغلب مرا کُشتند/ چرا که من صدایم را علیه آن‌ها بلند کردم. اما من خود را از زمین بلند می‌کنم / زیرا که دستانی مرا یاری می‌دهند،/ زیرا که من دیگر تنها نیستم/ زیرا که ما اکنون بسیاریم

ما اکنون بسیاریم   

ویکتور خارا

این روزها یادآور قتل ویکتور خارا نیز می باشد که به شکل فجیعی در استادیوم سانتیاگوی شیلی به همراه چند هزار تن دیگر کشته شد. آوازه خوانی که چنین سرود: آری گیتار من کارگر است. که از بهار می‌درخشد و عطر می‌پراکند. از گورستان پرلاشز پاریس تا خیابانهای جاکارتا اندونزی، از استادیوم سانتیاگوی شیلی تا تمامی زندان های ایران، “خاوران” ها روی دست ما گذاشتند تا همچنان بساط استثمار پابرجا بماند. ما، اما بسیاریم و صدایمان هنوز بلند است.

با هم سروده “انسان خالق است” از ویکتور خارا را میخوانیم، کسی که سرود خوانان مرگ را مغلوب کرد:

همانند بسیاری دیگر،/ من عرق‌ریختن آموختم،/ نه فهمیدم که مدرسه چیست/ و نه دانستم بازی چه معنا دارد./ در سپیده‌دم،/ آنها مرا از رختخواب بیرون کشیدند/ و در کنار پدر/ با کار بزرگ شدم./ تنها با تلاش و پشتکار/ به‌عنوان نجار و حلب‌ساز/ به‌عنوان بنا و گچ‌کار/ و به‌عنوان آهنگر و جوشکار/ سخت کوشیدم.

آی پسر! چه خوب می‌شد اگر من سواد می‌داشتم و آموزش می‌دیدم،/ زیرا که در بین تمام عناصر/ انسان یک خالق است.

من خانه‌ای بنا می‌کنم./ یا جاده‌ای می‌سازم./ من به شراب مزه می‌دهم./ من دود کارخانه را بلند می‌کُنم./ پستی‌های زمین را مرتفع می‌کُنم./ ارتفاعات را مُسخر می‌کُنم./ و به‌سوی ستارگان می‌تازم./ و در انبوه جنگل، کوره راه باز می‌کُنم.

من زبان آقایان را آموختم./ و همین‌طور زبان مالکین و اربابان را / آن‌ها اغلب مرا کُشتند/ چرا که من صدایم را علیه آن‌ها بلند کردم.

اما من خود را از زمین بلند می‌کنم / زیرا که دستانی مرا یاری می‌دهند،/ زیرا که من دیگر تنها نیستم/ زیرا که ما اکنون بسیاریم
@ettehad

تیهوی ایران: جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

تیهوی ایران

 جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)
...
آنچنان که رفت
اندر آستین  لیبی و ملک عراق
چون فغانستان چماق
خلق سر درگم اگر اندر  نفاق
قلچماقان را چو افتد اتفاق
می شود تیهوی ایران نیز
بریان  بر اجاق!
...
جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)

پای در زنجیر: جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

خورده گر بر پا گره زنجیر

جز به دست ما

هرگز این در هم تنیده

وا نخواهد شد!

پای در زنجیر

 جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)
...
پا اگر بسته است
دست اگر کوتاه و بشکسته است
تکیه بر فوج ِجهان بلعان
کار مزدوران وابسته است...

بس بلا آرند به سر اینان
که رسد مشکل عدو ، حتی به گرد ِآن...

خورده گر بر پا گره زنجیر
جز به دست ما
هرگز این در هم تنیده
وا نخواهد شد!

دست عاجز مانده بر درگاه
با شدن بازیچه ی دشمن
ماهر و بُرنا و
رزم آرا نخواهد شد!
...


جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

روزِ در راهِ ما و شبِ تلخ امامِ والا!(( در محکومیت هرگونه تروریسم، و پیش از همه تروریسم دولتی اخیر ولایت در کردستان، اهواز و بسان تاریخ 40 ساله ی سراسر خونین و سیاهِ ایرانِ ویران گشته ی ملاها)): بهنام چنگائی

جائی که:

نبرد با بی آبروئی، پرچمداری آرمان هاست

جنگ با جلادپروری، سرود همبستگی هاست

آهای یکه سوار رسوا!

ای نیرنگ پرستِ تاریک پناه

شبِ روسیاهت به آخرِ زمان رسیده است

روزگار تیره و تنگ خناقت بپایان رسیده است.

(( در محکومیت هرگونه تروریسم، و پیش از همه تروریسم دولتی اخیر ولایت در کردستان، اهواز و بسان تاریخ 40 ساله ی سراسر خونین و سیاهِ ایرانِ ویران گشته ی ملاها))

روزِ در راهِ ما و شبِ تلخ امامِ والا!

بهنام چنگائی

+++

بنا به وعده هستی!

شبِ بیمار، لنگان به آخرِ زمانش می رسد

روزِ درد و درمان نیز به آغازش پا می نهد.

در خرابه های بی حرمت زمستان بی ایمانی

زور و زر و زوزه های هر روحانی،

در پی ترس از انتقام گرسنه ها

اینجا و آنجا با فتنه و ریا

 نوحه های شرنگ مستی، در عزای عاشورائی می سراید.

در این رزمگاه!

شبسوار لجوج، برابر پگاه بانان، تیغ تاریکی برکشیده!

 رهائی یخ زده هم، کوس گرم رستاخیز می نوازد!

در دور دستِ شب، تاج و تخت هیولا، نعره خوشنامی می زند.

ستیزِ روزکُشی هم، دعاهای مقربان را می خواند

و آن نجوای پوچ،

 بسان آیه های بی نشانه ای ست

که آنرا گریان بخوانی و کسی دردِ رنج ات را نبیند.

تلاوتِ کهنه و گنگی که

 والائی، قرن ها سرمی کشد

و همو

در ناکجاهای تاریکی ها شمشیر آز برکشیده

در خودِ طمعِ خویش فرورفته،

و پناهکده کهکشانی بر روی چشمانت گرسنه و تشنه ات برپاساخته است

در این هول و هراس بلند، یادی اگر باشد، دیگر حکایت مرگ شب است

که روزبانان در صف فردا، به طوفانِ زندگی گره بسته اند

جائی که:

نبرد با بی آبروئی، پرچمداری آرمان هاست

جنگ با جلادپروری، سرود همبستگی هاست

آهای یکه سوار رسوا!

ای نیرنگ پرستِ تاریک پناه

شبِ روسیاهت به آخرِ زمان رسیده است

روزگار تیره و تنگ خناقت بپایان رسیده است.

بهنام چنگائی یکم مهر 1397

به سوی بهاره ها: جعفرمرزوقی (برزین آذرمهر)

ای آشنای درد!

گر آمدی به خانه ی ویران ما، ببین

زجری که می کشيم ز رهماندگی ما ست

کن همتی

که دست برآريم

از آستين!

نقبی زنیم

دوباره به سوی بهاره ها!

به سوی بهاره ها

جعفرمرزوقی (برزین آذرمهر)

...

دیریست ديو جهل

به کرسی نشسته است

در را به روی روشنی روز

بسته است

بالی که داشت شور پریدن

شکسته است...

دسته کلید باغ سحر را

فکنده است

در چاه جمکران

از چنگ مان

به یاری ترفند رسته است...

...

ای آشنای درد!

گر آمدی به خانه ی ویران ما، ببین

زجری که می کشيم ز رهماندگی ما ست

کن همتی

که دست برآريم

از آستين!

نقبی زنیم

دوباره به سوی بهاره ها!

...

جعفرمرزوقی (برزین آذرمهر)

رنگرزها(بفارسی و انگلیسی): مجید نفیسی

رنگرزها

مجید نفیسی

در کنار خلیج، چوب‌بستهایشان را بالا برده‌اند
و دکلهای بلندِ برق را رنگ می‌زنند.
مرغان دریایی بر فراز سرشان می‌چرخند
و دیده‌بان‌های از‌دست‌رفته‌شان را می‌مویند.
می‌شمرم. هشت تن هستند
که بر چوب‌بستها کار می‌کنند
و دو‌به‌دو با هم حرف می‌زنند.

آنها نمی‌دانند که من چند گاهی
برای استاد رحیم کار می‌کردم
و در خیابان ظفرِ تهران
نرده‌های پشت‌بام را رنگ می‌زدم.

از آن بالا هر چیز جور دیگر می‌نماید
مرگ و زندگی، سبک می‌شوند
و رفاقت، پررنگ می‌گردد.

مجید نفیسی
بیست‌و‌چهارم اوت دوهزار‌و‌هژده

***

Painters

They have erected scaffolds by the bay
And are painting the high towers of power lines.
The seagulls circle over their heads
Sobbing for their lost lookouts.
I count. There are eight men
Working on the scaffolds
Talking to each other, two by two.

They don’t know that, for a while,
I worked for Master Rahim
Painting the railings of a rooftop
On Zafar Street in Tehran.

Everything looks different up there.
Life and death become light
And camaraderie takes a solid color.

Majid Naficy

August 24, 2018

http://iroon.com/irtn/blog/12966/