دریافتی:
هوا دلپذیر شد، گل از خاک بردمید
تاريخچۀ سرود «بهاران خحستهباد»
«قرن ما، روزگار مرگ انسانيت است.
«به بانوی سوگوار، که در ماتم شهيد
در
واقع این شعر به همسر «پاتریس لومومبا» هدیه، و در تسلا و همدردی با او
سروده شده بود. البته میتوان حدس زد همسر داغدار آن رهبر انقلابی، شاید که
هیچگاه از این همدلی شاعر ایرانی آگاه نشده باشد، ولی میدانیم که همین
چند بیت و چهار پاره از بهمن ماه سال پنجاه و هفت به بعد ـ تا امروز حتی ـ
سرود بهاران ما بوده و هست.
سرودی
امیدبخش و روحیهدهنده که میرفت در پشت دیوارهای قطور و میلههای
سربیرنگ سلولهای زندانهای سیاسی شاه از یادها برود و خاکستر شود، در
ساعت یازده و نیم صبح روز بیست و نهم بهمن ما ه سال پنجاه و هفت دوباره جان
گرفت و متولد شد. در تالار اجتماعات مدرسهی عالی تلویزیون، همانجا که
سالی پیش «کرامت دانشیان» دانشجوی رشته کارگردانیاش بود.
در
اسفند ماه سال ۱۳۳۹ در مجلۀ «سپید و سیاه» شعری با عنوان «سرود بهار» در
سوگ «پاتریس لومومبا» و خطاب به همسر او، از دکتر «عبدالله بهزادی» چاپ شد.
[نشریۀ «فرهنگ نوین» چاپ تهران، بهمن ۱۳۵۹ (یادنامه دانشیان)، صفحات ۱۱ - ۱۲].
«اسفندیار
منفرد زاده» که خود نیز در رابطه با پروندۀ «خسرو گلسرخی» توسط «ساواک»
دستگیر و مدتی را در زندان اوین گذرانده بود، با سابقۀ درخشانی که به عنوان
آهنگساز، هم در سینما و هم در خلق ترانههای که به «ترانۀ معترض» شهرت
یافت، در واقع کسی است که سرود «بهاران خجستهباد» را به شکلی که امروز
میشنویم خلق و ماندگار کرد.
آنگونه
که پیداست سرودی که امروز ما با نام «بهاران خجستهباد!» میشنویم نه آن
است که در آغاز با صدای «علی برفچی»، «عبدالله و ابوالفضل قهرمانی»، «فرهاد
مافی»، «حسن فخار» و «پدرام اکبری» تمرین و در استودیوی «صبا» به مدیریت
«رحیم شبخیز» ضبط شده، بلکه نسخهای است که با صدای «اسفندیار منفرد زاده» و
همصدایی همسر او «شهلا فاطمی» و یکی از دوستان مشترکشان «مینو وزیری»
اجرا شده.
و
اما حکایت این سرود کوتاه از قرار بلندتر از آنی است که ما نوشتیم و شما
خواندید. همانطور که نوشتیم هالهای از حدس و گمانهایی که در اینجا و آنجا
بوده و آمده نیز، چهرۀ تابناک و روشن این سرود را در پردۀ شک و ابهام
پوشانده که از آنها درمیگذریم.
«.
. . اكنون هم، هرساله به هنگام بهاران، با شنیدن نغمه ترانه «بهاران خجسته
باد!» خاطره میلیونها تن از مردم سرزمین ما به دوردست بهاران انقلاب
پرواز میكند و یاد آغازه بهار آزادی و شور زندگی در دلها زنده میشود.
و
بالاخره روایت حکایت آن سرود را در اینجا به پایان میبریم. جز «کرامت
دانشیان» که در سحرگاه ۲۹ بهمن سال ۱۳۵۲ «تن به نور» سپرد و دیگر نیست،
خوشبختانه بقیه و همۀ آنهایی که در شکل گرفتن و خلق و ماندگاری این اثر دست
اندر کار و سهیم بودند، هنوز هستند و امید که باشند و اگر این نوشتار به
رویت آنها که هر کدام در گوشهای از این جهان به مشغلهای گرفتار رسید و در
آن سهو و خطایی دیدند، به کاتب این حکایت گوشزد کنند که گوشی شنوا دارد و
دلی امیدوار.
لینکهای مرتبط با مطلب در این سایت:
در بارۀ «اسفندیار منفردزاده» در این سایت:
http://www.parand.se/t-baharan-khojasteh-bad.htm
۱۳۹۲ اسفند ۲۹, پنجشنبه
۱۳۹۲ اسفند ۲۸, چهارشنبه
۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه
من يك راهنوردم : مجید نفیسی
من يك راهنوردم
من يك راهنوردم
و هر بامداد قدم زنان
به سوي دريا مي روم.
به ديدن من
كلاغي سرِ اوكاليپتوس جار ميزند:
"آمد! آمد!
با چوب آمد!"
در راه
از كنار دختراني مي گذرم
كه سگهايشان را
بيرون مي برند
و در بازگشت
مادراني را مي بينم
كه كودكانشان را
به كودكستان مي برند.
چند سال پيش
يك دونده بودم
ولي حالا تنها
يك رونده ام.
نه شتابان
نه بي شتاب، راه مي روم
و گاهي از خود مي پرسم:
آيا يك روز چون مادر بزرگ
خزنده خواهم شد؟
پسرم را بياد مي آورم
كه در هفت ماهگي
به راه افتاد:
با دنده ي عقب
روي شكم.
مجید نفیسی
۲۰ دسامبر ۲۰۱۳
A poem: "I Am a Walker":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3804/
Bibliography "Modernism and Ideology in Persian Literature":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3803/
http://www.iroon.com/irtn/blog/3804/
Bibliography "Modernism and Ideology in Persian Literature":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3803/
۱۳۹۲ اسفند ۱۹, دوشنبه
۱۳۹۲ اسفند ۱۷, شنبه
خجسته باد روز ِ زن: داریوش لعل ریاحی
خجسته باد روز ِ زن
بگو به ساز ِ بی صدا ، بزن ز ِ تار و پود ِ تن
کنون که دل نمی دهد ، کسی به حال و روز من
به خنده های یخ زده ، به کوچه های باختن
به دیدگان ِ پُر ولع و زاهدان ِ نعره زن
سری کِشم به حال خود که از خیال پُر شوم
ببین خیال ِ بسته را در این لباس ِ بو الفتن
کشاکش ِ لباس و تن به خنده آورد مرا
ولی کند رساله را ، نماد ِ شاخ ِ کرگدن
چنان خروش سر کنم به برگ برگ ِ دفترم
که عالمی به پا شود و بشنود صدای زن
صدای زن در این سرا نه هر سرای بی صدا
از این زمین از این چمن نه از قطر نه از یمن
به گور های بی نشان ، سری زنید ، عاشقان
به ارغوان به یاسمن ، مبارزان ِ بی کفن
به خاکدان ِ لاله ها ، به هاله ها به ژاله ها
به گوشه گوشه قفس به کوچه کوچه وطن
در این بهار ِ پیش ِ رو ، خجسته باد روز ِ زن .
بی دل ِ تار ِ تیره بین ، در شب ِ زار ِ ممتحن
داریوش لعل ریاحی
14 اسفند 1392
Dlr1266@hotmail.com
۱۳۹۲ اسفند ۱۶, جمعه
روز جهانی زن گرامی باد: شهلا و ی. صفایی و ۲ شعر به مناسبت روز جهانی زن: خدامراد فولادی
روز جهانی زن گرامی باد

امروز مبارزه در جهت رهايی زن، يکی از عرصه های مهم آزادی جامعه است.
به بيان ديگر اگر در جامعه ای زنان آزاد و حقوق برابر با مردان نداشته باشند در آن جامعه،
آزادی گوهری ناياب است.
ما روز هشت مارس را به همه زنان و مردان آزادیخواه و برابری طلب شادباش میگوييم.
به اميد اين که جامعه ای در ايران بسازيم که عاری از هرگونه
سرکوب و سانسور، ستم و تبعيض و بهره کشی باشد.
شهلا و ی. صفایی
********************
۲ شعر به مناسبت روز جهانی زن
خدامراد فولادی
١
دوستت دارم را پاک کرده اند
از حافظه ی مرغ عشق
آنان که
دوستت ندارم را
ورد ِ زبان ِ
عروسک های خانه نشین کرده اند
عشق تبعید شده
از شاه بیت غزل
به کنج خانه
و شعر امروز
کلمه ای ندارد
همقافیه کند / با عشق.
شعری باید ساخت
به الفبای بی مرز عشق
که در آن
پرواز کند پرنده ی عاشق
و بنشیند
روی چشم ِ کهکشان
و روشن کند
برای همیشه
تاریک ترین حفره های جهان را.
٢
پیشکشی به همسرم
مگذار بی تو لحظه ای تنها بمانم
از شوق دیدارت مبادا جا بمانم
زلف ِ بلندت را بیفکن در ته ِ چاه
مگذار تا در تیرگی تنها بمانم
چون نارون بر آفتابم سایه افکن
ای سبز! بر من سایه افکن تا بمانم
شعرم، که بی تو ارزش ِ خواندن ندارم
در من نشین ای واژه تا خوانا بمانم
خواب خوشی در بستر تنهایی ِ من
یک دم مبادا بی تو ای رویا بمانم
بر کشتزارم ابر باران زا تو هستی
بی تو چه سان ای ابر باران زا بمانم
تو آفتاب پر شعور نور هستی
بر من بتاب ای نور تا دانا بمانم
چون توتیایی، دیده را بینا نمایی
بر دیده ام بنشین که تا بینا بمانم
زنبور ِ شعرم شهد از کام ِ تو گیرد
چون گرده در من ریز تا شیوا بمانم
در سرزمین ِ شعر یک کوه بلندی
می آیمت تا دنج ِ آن بالا بمانم.
برگرفته از روشنگری۱۳۹۲ اسفند ۱۰, شنبه
چارپاره ي يك سوگ٬ بفارسی و انگلیسی: مجید نفیسی
چارپاره ي يك سوگ
به ياد عزت طبائيان
پاره ي يكم
صدايم مي كنند
صدايم مي كنند
از پشت مِه سنگين ديماه
در پايه ي خونين اين كوهستان
صدايم مي كنند:
"با همه ي وسايل!"
برمي خيزم و همبندان مي خوانند:
"شكوفه مي رقصد
از باد بهاري
شده سرتاسر دشت
سبز و گُلناري."*
صدايتان را مي شنوم
اي خانه سازانِ شبانه!
در شامگاهي كه از دلِ زمين روئيديد
هر يك فانوسي در دست
و بجاي ي گچ، سطلي از نمك
و هر يك را به تساوي مي بريديد
ازين پارچه ي گسترده ي خاك
آنقدر كه بتوان
ازين چارديواري اجاري بيرون جهيد
و همان احساسي را كرد
كه غارنشين در غارش دارد
و اجاره نشين در خوابش.
همه چيز با تو آغاز شد
اي احساسِ ريشه دار شدنِ انسان!
با رويشِ شبانه ي خانه ها
در "خارج از محدوده"
با چشمهاي نگرانِ خشت چينان
و دستهاي گِل آلود دختران
و هيكل خونين كودكان
زير چرخهاي بولدوزر.
چيزي سبز مي شد بر زمين
و چيزي سبز مي شد در دل انسانها
و هر كس سهم خودش را مي خواست
از زندگي:
نهادن سر به بالين
و خوابهاي آشفته نديدن
از خق اجاره ي مالك
تا پول چاي ي پاسبان.
مي شنوم، مي شنوم صدايتان را
از پشت مِه سنگين ديماه
در پايه ي خونين اين كوهستان
صدايم مي كنند:
"با همه ي وسايل!"
برمي خيزم و همبندان مي خوانند:
"شكوفه مي رقصد
از باد بهاري
شده سرتاسر دشت
سبز و گُلناري."
پاره ي دوم
"وصيتي خاص ندارم كه بنويسم"**
تنها مي خواهم بگويم
آنچه را كه مي خواستيم بگوييم
در شبهاي ي شعرِ باغ
همراه با واژه كارانِ شبانه
زيرِ ريزش باران
و هياهوي گاردي ها
از پسِ ديوار.
در شبهاي شعرِ گوته
ما نواي ي گمشده ي خود را مي جستيم
در همسُرايي ي بزرگ انسان
و از ما دريغ مي كردند.
در خيابانهاي شهر گرد مي آمديم
و همنوا با واژه كاران
فرياد مي زديم:
"ما مي خواهيم پرنده باشيم
و با آزادي بخوانيم."
اين وصيت خاص من است.
پاره ي سوم
آه اين سوز چيست
كه از سوي ي تپه هاي ي اوين
تسمه مي كِشد
بر شقيقه ها و سينه ي من؟
آيا اين سوز زمستان آن سال نيست
از گرماي ي آتشي كه شيرهاي نفت را بستند
تا سردي ي آتشي كه بر شيرهاي شهر گشودند،
از سرنگوني ي كهنه
تا نگونساري ي نو،
از زهرچشمِ تنديسي كه در ميدانها فرو افتاد
تا ترشرويي ي چهره اي كه بر ديوارها نقش بست،
از فرمانِ جديد آتش
تا آتشِ نوين نافرماني؟
اي اميدِ بي حاصل من بگو
آيا بر سكوي ي همين قتلگاه نبود
كه ما درهاي اين زندان را گشوديم
با چشماني ي خيره
به آبكش هاي ي نيمه پُرِ برنج
كه زندانبانان كهنه
براي شام عزاي ي خود پالوده بودند
و زندانبانان تازه
براي پلوي ي عروسي خود پختند
و ما حصارگشايان
مرغان سر بريده ي آنها شديم؟
با گشودن زندان
ما بسته شدنِ هميشگي آن را مي خواستيم
و دستاربندان
گشودنِ حسينه اي در آن.
آه اين چه شوخي ي تلخي بود
كه اينك پايان مي گيرد
نه با لبخندي
كه با گلوله اي.
پاره ي چهارم
چشمانم ديگر نمي تواند ترا ببيند
آه اي عشقِ بي پايان يك ملت!
آه اي عشقِ بي پايان يك عاشق!
با كه از اين همه جسارت سخن بگويم
كه اين خاك
در "گورستان خاوران"
پيش از اينكه من با قامتِ هفتاد گزي ي خود
و دستهاي ي غول آساي ي فراخ گشوده ام
راست شوم
تا پيكر نازنينَت را بربايم
آوَخ، آوَخ
تو را بلعيده است
و مرا بجز سايشِ چشمي
نصيبي نمانده است.
ما خانه سازان و واژه كاران نگفتيم، نگفتيم
آنچه را كه مي خواستيم بگوييم
و لاجرم كاتبان دفترِ الله
مُركبِ كِلك خود را
در دهان ما چكاندند.
ما مي خواستيم، مي خواستيم
حق داشتن خانه اي را
و آنها برايمان نوشتند:
اشغالِ كاخِ طاغوت!
ما مي خواستيم، مي خواستيم
حق آزادي سخن را
و آنها برايمان نوشتند:
ايجادِ سانسورِ ياقوت!
ما مي خواستيم، مي خواستيم
حق اداره ي زندگي خود را
و آنها برايمان نوشتند:
دولتي كردنِ تابوت!
نفرين بر اين رونوشت
كه هرگز برابرِ اصل نيست!
اينك در اين خاك خونين
با تو چه گويم
اي شاهينِ سيمين بالِ من؟
تو رفته اي و ديگر
ترنُمِ هيچ كوزه ي آبي
چشمان زيبايت را نخواهد گشود.
اكنون چار سال، چار سال مي گذرد
از روزي كه من در بدرقه ي زندگيَم
چارميخ شدم
و تو در استقبال مرگت
چارپاره شدي.
آه اي مهرباني ي من
مهرباني ي يك انقلاب
آيا براي هميشه رفته اي؟
بگذار در سايه ي بالهاي ي هميشه گشوده ي خاطره ي تو
بر فرازِ قله ي فتح ناپذيرِ زندگيَت
براي خود كوزه ي آبي بيابم
كه روحم از شكنندگي ي استخوانهاي ي پوك شده ات
قاچ قاچ شده است
و چشمانم براي هميشه
جز سپيدي ي اين نمك
چيزي نخواهد ديد.
۷ ژانويه ۱۹۸۶ يا ۱۷ دي ۱۳۶۴
مجید نفیسی
*- از ترانه ي "شكوفه" ي ويگن. مي گويند كه هنگام بدرود با "عزت"، همبندان او در بند زنان اوين، اين ترانه را مي خوانده اند.
**- سطري از "وصيتنامه"ي "عزت" مورخ ۱۷ دي ۱۳۶۰.
A poem: "Four Parts of One Elegy":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3732/
Chapter 5-B "Modernism and Ideology in Persian Literature":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3731/
http://www.iroon.com/irtn/blog/3732/
Chapter 5-B "Modernism and Ideology in Persian Literature":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3731/
Four Parts of One Elegy
In Memory of Ezzat Tabaian
In Memory of Ezzat Tabaian
First Par
They are calling me,
They are calling me
From behind the heavy mist of January
At the bloody foot of this mountain.
They are calling me:
“Get all your belongings!”
I get up, and my cellmates sing:
“Blossoms are dancing
In the spring wind.
The meadow is all green
And red as pomegranate flower.”*
I hear your voices, your voices
Oh, nocturnal home-builders!
When you grew that night
From within the earth.
You were carrying lanterns,
And, instead of marking-lime,
Buckets of salt in hand.
You parceled out equally for all
From this vast common land
So that you could get rid of tenancy
And feel the same joy
That a cave man had in his cave
But a tenant has only in his dream.
Oh, the feeling of having roots!
Everything started with you
When the houses in shanty towns
“Outside-the-zone”** began to grow
In the worried eyes of bricklayers
The muddy hands of teenaged girls
And the bloody bodies of children
Under the wheels of bulldozers.
It was growing before our eyes
It was growing inside our hearts
And everybody wanted his share of life:
Laying his head on his pillow
Without having nightmares
About a late rent payment
Or a policeman’s tea-money.
I hear your voices, your voices
From behind the heavy mist of January
At the bloody foot of this mountain.
They are calling me:
“Get all your belongings!”
I get up, and my cellmates sing:
“Blossoms are dancing
In the spring wind.
The meadow is all green
And red as pomegranate flower.”
Second Part
“I have no special bequest”***
I only want to write
What we wanted to say
Alongside the nocturnal word-makers
In the nights of poetry readings****
At the rainy Goethe Garden****
With the hubbub of riot police
From behind the walls.
In the nights of Goethe readings
We were searching for our lost voices
In the great human chorus
But they denied us.
So we gathered on the streets
And raised our voices
With our word-makers:
“We want to be birds
And sing in freedom.”
This is my special bequest.
Third Part
Ah! What is this chill
From the Evin hills
Whipping my temples and chest?
Is it not the chill of that winter?:
From the warm fire of the workers
Who shut down the oil pipelines
To the cold fire of machine guns
Opened shamelessly toward the crowd,
From the collapse of the old order
To the free fall of the new,
From the threatening gaze of statues
Toppled in city squares
To the frowning faces of a man
Painted on the city walls,
From a new order to fire
To the fire of the new disorder.
Oh, my barren hope
Speak to me
Was it not at the place of this slaughter
That we opened the gates of this prison?
Startled at the sight of colanders
Half-filled with steaming rice,
Which the old prison guards had rinsed
For their own funeral supper
And the new prison guards cooked
For their own wedding,
And we, the liberators,
Became the beheaded hens of their pilafs.
We opened the gates of this prison
To shut it down forever,
But the men with turbans
Only wanted to add a mourning hall
Where they can beat their chests for Hossein.
Ah! What a sad farce it was.
Now it ends
Not with a smile
But with a bullet.
Fourth Part
My eyes can no longer see you
Ah, you infinite love of a nation
Ah, you infinite love of a lover
To whom can I speak of this courage?
The earth in the Infidel cemetery
Has already devoured you
Before I could stand upright
With my hundred-yard height
And my gigantic wide open arms
To snatch your beloved body.
Alas, nothing is left for me
But to wipe my tears.
We, the home-builders and word-makers
Did not say, did not say
What we wanted to say
And as a result
The scribes of Allah’s office
Dropped the ink of their quills
In our mouths.
We wanted the right of housing
But they wrote for us:
“Occupying the palace of the tyrant!”
We wanted the right of free speech
But they wrote for us:
“Establishment of Islamic censorship!”
We wanted to govern ourselves
But they wrote for us:
“Nationalization of death.”
Curse on all duplicates!
They never match the originals.
Now in this blood-drenched land
What can I tell you
My silver-winged falcon?
You are gone
And no whispering water jar*****
Will open your beautiful eyes.
Now, four years, four years have passed
Since in departing my life
I became quartered
And in welcoming your death
You became a quatrain.
Ah, my gentle love
Love of a revolution
Are you gone forever?
Let me find a jar of water
In the shade of your memory
Which hovers with open wings
Over the insurmountable summit of your life.
My soul has become parched
Along with your fragile hollowed bones
And my eyes cannot see
But this white wall of salt.
January 7, 1986
Majid Naficy
*- This is from a popular song performed by the late Armenian-Iranian singer, Vigen. It was sung by Ezzat’s cellmates in the Women’s Ward in Evin Prison as she was called for execution.
**- In summer of 1977, people protesting the zoning regulations stoned the government buildings and began to build their houses without permits at night on the periphery of Tehran. It marked the beginning of the February 79 Revolution.
***- A line from Ezzat’s Will, written before she was taken to the execution field on January 7, 1982.
****- In the autumn of 1977, the Iranian Writers Association organized ten nights of poetry in the Goethe Institute where thousands of intellectuals protested against censorship.
*****- In Iran it is customary to pour water on graves as a blessing
۱۳۹۲ اسفند ۸, پنجشنبه
با جوانانِ میهن ام، ایران: اسماعیل خوئی
چنان سیاه وشب اندوده روزگارِ شماست،
که مهر و ماه رَمان ، گویی، از دیارِ شماست.
چنان وچندان خو کرده اید با غم ورنج،
که این دو، گویی، میراثی از تبارِ شماست.
نهان یکی ست عدوتان به نامِ "خو کردن":
که شیخِ توطئه گر خصمِ آشکارِ شماست.
رواست گر که یکی مار ماهی اش بینید
که ماهی ی دگران است شیخ و مارِ شماست.
چراغ تان بُوَد از او که بی فروغ شده ست:
و باغ تان بُوَد از او که خارزارِ شماست.
در این زمانه ی روشنگری، چراست که "شب"
هنوز نیز نمادی ز روزگارِ شماست؟!
چرا هنوز ره از چاه باز نشناسید،
در این شبانه، خِرَد گر چراغدارِ شماست؟!
من از شما همه، با خشمدرد، می پرسم:
چه چیز سدِ رهِ ذاتِ رهسپار شماست؟!
که هرچه هست، ور آهسته، در دگرگونی ست،
جز این سکون ، که گذر بندِ رهگذارِ شماست؟!
سکون پسآمدِ خو کردن است، درنگرید:
فروشکستنِ آن دفعِ این خمارِ شماست.
به پاک سازی ی آب اش عبث چه می کوشید؟!
که رودتان لجن آگین زچشمه سارِ شماست.
بسی بتر شود آینده ی شما ز امروز،
از آنچه در سرِ شیخِ فریبکارِ شماست.
چو گوسفند، به صُلّابه می کشد همه را:
چرا که شاهدِ رفتارِ گلّه وارِ شماست.
روانه است به هر جا قطارِ آزادی:
چرا، در اوّلِ ره، ایستان قطارِ شماست؟!
به رهگذارِ زمان تان پیاده باید رفت:
خری به شکلِ یکی شیخ تا سوارِ شماست.
کنارِ درّه، یکی خاره پاره بینم شیخ،
که ش آنچه در فکند، خود، یکی فشارِ شماست.
ببینم، آه، که این خاره پاره در درّه
فرو فتاده ز تیپای مرگ بارِ شماست.
شکارتان کند او تک تک و گروه گروه،
ببینم، آه، ببینم که او شکارِ شماست.
چو خوار کرد شما را، چو خارو خس، به جهان،
ببینم اوست ، چو هر خار وخس ، که خوارِ شماست.
به شرق وغرب ، هر آزاده ای شنیدنِ این
طرب فزای خبر را، در انتظارِ شماست.
گر از ولایتِ این شیخِ دوزخی برهید،
بهشتِ روی زمین، بی گمان، دیارِ شماست.
سزاست گر همگان جان نثارِ او باشید:
چرا که خانه وگهواره و مزارِ شماست.
و روی این سخن ام با شما جوانان است :
کاُمیدِ من همه بر نسلِ هوشیارِ شماست.
چه زن، چه مرد، زانبوهِ سالخوردان نیز
به جان هر آن که جوان است در شمارِ شماست.
نه رهبری ست سزاوارتان، نه یار، مگر
خِرَد که راهبر و بازوان که یارِ شماست.
و گر شعار بباید برای خیزش تان،
خجسته "آزادی" بهترین شعارِ شماست.
چنان کنید به خون رنگ راهِ آزادی،
که ارغوان بدمد هر کجا گذارِ شماست.
امید مایه ی مردم سرِ نترسِ شما،
قراربخشِ وطن جانِ بی قرارِ شماست.
خوشا کز آتشِ پیکار رونگردانید:
که کوره ای ست که سنجشگهِ عیارِ شماست.
امیدِ یاوری از دیگران نباید داشت
به کارزارِ رهایی، که کار کارِ شماست.
فرای جان به کفی تان به راهِ آزادی،
چه چیز مایه ی شایانِ افتخارِ شماست؟
ولی مباد که خود را بدل به بُمب کنید:
که نفیِ زندگی این گونه انتحارِ شماست.
نخست مرحله ی جنگ جنگ فرهنگی ست:
که جهل اسلحه ی خصمِ دین مدارِ شماست.
و شاعری ست به بیدرکجا که، تا باشد،
عدوی خونی ی شیخ است و جان نثارِ شماست.
دوم بهمن 1392،
بیدرکجای لندن
برگرفته از اخبار روز
۱۳۹۲ بهمن ۲۵, جمعه
غول جهانخوار: علی جعفری مرندی "کارگر"
غول جهانخوار
علی جعفری مرندی "کارگر"
تو ای کارگر بهر خود کار کن نه از بهر غول جهانخوار کن
بسی خانه ویران از این سودجوست رها خود از این مردم آزاد کن
ز رونق فتاده از او اقتصاد تو آن را ز تدبیر پر بار کن
نه چون او به بهتان و اعمال زور به انسان نوازی تو رفتار کن
که هر کس برد بهره از کار خویش به حکم عدالت چنین کار کن
در این کشمکش بین عدل و ستم ستمدیده از خواب بیدار کن
جهان غرق خون است زین دیوخو تو رسوا چنین دیو خونخوار کن
به حکم زمانه راه در پیش گیر ره آورد ها را تو بسیار کن
که از کوششت حق نشیند به بار وزین پس نظارت به بازار کن
چو بر کام زحمتکشان شد زمان تو آن روز بر کام دل کار کن
از این ره توان ره به مقصود برد
جهان را به دست عدالت سپرد
۱۳۹۲ بهمن ۲۲, سهشنبه
غزل٬ توانی کرد کاری کز فلاتی کوه برخیزد: یاد مسعود جان احمدزاده و امیر پرویزِ جان پویان: اسماعیل خوئی
غزل
توانی کرد کاری کز فلاتی کوه برخیزد:
یاد مسعود جان احمدزاده و امیر پرویزِ جان پویان
اسماعیل خوئی

یاد مسعود جان احمدزاده و امیر پرویزِ جان پویان
توانی کرد کاری کز فلاتی کوه برخیزد:
خِرَد جان!چاره ای کن تا ز دل اندوه برخیزد.
به شادی خواری ار جانان نشیند با گرانجانان،
مرا خوشتر همانا آن که از تن روح برخیزد.
بگو سیمرغ را کافتاد رستم زخمگین از پای:
چه فرمایی که از جا زوتر*این مجروح بر خیزد؟
یکی سونامی ی جاندار کُش در ره بُوَد، هشدار!
بگو تا، ناخدایی را، دگر ره نوح برخیزد.
خرافاتِ کهن ایرانِ ما را میکند ویران:
مگر، در پیشِ سیل اش، نسلِ نونستوه برخیزد.
خوشا فردای آزادی که ققنوسِ وطن ، در آن،
هم از خاکسترِ امروزِ خود، بِشکوه برخیزد.
چو این آتشفشان را بُغضِ دیرین در گلو ترکد،
به چشمِ خویش خواهی دید کز جا کوه برخیزد!
سوم اردیبهشت ۱٣۹۰،
بیدرکجای لندن
کوتاه شده ی "زودتر".*
پس سرود:
رفیقان جنگ نا هنگام کردند:
از این رو، خفتگان در خاکِ سردند.
چریکان را کنون هنگامِ کار است:
بگو مسعود و پویان باز گردند.
سوم اردیبهشت ۱٣۹۰،
بیدرکجای لندن
نقاشی ی متن: سیاهکل
کار: امیر قاسمی زاده
برگرفته از سایت اخبار روز۱۳۹۲ بهمن ۲۱, دوشنبه
کورکِ35 ساله ی دیانت و چرکینِی ولایت: بهنام چنگائی
کورکِ35 ساله ی دیانت و چرکینِی ولایت
بهنام چنگائی
شگفتا، که ما،
بیدارِ برپا بودیم ـ
اما و دردا
در دمِ درگاهِ نان و آزادی،
سربسر، گول خورده و گمراه شدیم.
شرم و شرر بر نرمخوئیِ ما
که،
چند تنی مُلا و مُکلا
با زبان و رسمِ ریا
با نام و راهِ خدا،
به سادگی آبِ خوردن
کور و کر و اسیرمان کردند.
و به دستِ و کولِ سادگیِ
سوارِ جان و مال مان شدند.
ودر گودالِ بیراهه های بهشت،
شعورمان را به سرقت برده و در جهنم شان سوزاندند.
و در دچاری و ناچاریِ سرابِ تشنگی ها
بی درنگ، آبِ حیات مان را سرکشیدند.
قوت لایموت مان را ربوده و بریدند.
و نچندان دور، از اوج سرخوشِ باور ـ
ناکار و پُر ز ریش،
بر سنگفرشِ های سختِ تنگدستی و اسارت ـ
به کام درندگانِ،
چون لاشه ای پرتاب مان کردند.
ما، بارها جویده و دریده شدیم،
و نفس و قفس های ما
زیر چکمه ی اولیا
لگد کوب و تباه شدند.
ما، خود کرده هایِ بی گدار،
بنام امت، بذر سرسپردگی خود را کاشتیم.
رویاهایِ دشتِ خشکِ بی کسی ها
با دستانِ نادانِ خود، آزادگی را
بر درگاه دروغ ولایت برد و سربرید.
و چنگِ فریبِ تیزی بر قلبِ هستی، چنان خلید ـ که
از کِشت پُشت اندر پِشت ما
خلافت همچون هیولائی هزار سر فراروئید ـ
وینک هر سری در هر سوئی، بندگی را به آسانی می بلعد.
هان اسیران بر پا:
بر دشتِ سوخته و جانِ طغیان ـ بوی آزادی فردا می وزد.
بر زبان نشترِ تیزِ شفا دهنده هم
فریادِ دریدنِ کورکِ 35 ساله ی دیانت و چرکینِی ولایت جاری ست.
به پا شویم!
بهنام چنگائی 21 بهمن1392
http://www.gozareshgar.com/10.html?&tx_ttnews[tt_news]=23308&tx_ttnews[backPid]=23&cHash=558a80c845108c754904e6ee8101c0a6
۱۳۹۲ بهمن ۱۷, پنجشنبه
"برپا خیز" : علی ندیمی
"برپا خیز"
علی ندیمی
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
چو در جهان قیود بندگی
اگر فتد به پای مردمی
به دست توست
به رأی مشت توست
رهائی جهان ز طوق جور و ظلم
به پا کنیم قیام مردمی
رها شویم ز قید بندگی
چو در جهان قیود بندگی
اگر فتد به پای مردمی
به دست توست
به رأی مشت توست
رهائی جهان ز طوق جور و ظلم
به پا کنیم قیام مردمی
رها شویم ز قید بندگی
همپائیم، همراهیم، همرزمیم، همسازیم
جان بر کف، برخیزیم، برخیزیم، پیروزیم
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
به هر کجا نشان ز ثروت است
ز حاصل تلاش کارگر است
زمین غنی ز رنج برزگر
ز همتش شود ز دانه خرمنی
به پا کنیم قیام مردمی
رها شویم ز قید بندگی
اگر شود صدای ما یکی
ز خشم خود شرر به پا کنیم
بنای صلح جاودان نهیم
به پای خلق چو جان خود فدا کنیم
به پا شود قیام مردمی
رها شویم ز قید بندگی
همپائیم، همراهیم، همرزمیم، همسازیم
جان بر کف برخیزیم، برخیزیم، پیروزیم
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن
لینک دانلود سرود "برپا خیز"
http://media.soundcloud.com/stream/tYo0GhaHFRwx?stream_token=YeqKo۱۳۹۲ بهمن ۱۶, چهارشنبه
شعرهای كارگری: سابیر هاکا
شعرهای كارگری
سابیر هاکا
سابیر هاکا، شاعر خلاق و باذوق کشورمان که اصالتا کرد است، تجربه های شخصی زندگی خود را به مدد ذوق سرشار خود در کتاب ساده و بی آلایشی به نام «می ترسم بعد از مرگ هم کارگر باشم»
به دوستداران شعر عرضه کرده است. این کتاب پس از چهار بار ارٸه به وزارت
ارشاد بلاخره در بار پنجم اجازه گرفت و از پرفروش ترین کتاب های شعر در
نمایشگاه کتاب بود. کتابی که از سطرسطر هر 70 صفحه آن سادگی و صمیمیت می
بارد و از همه شعرهای آن می توان لذت برد. از نام کتاب هم می توان دریافت
که شاعر کارگر است؛ کارگری از بلندی ساختمان ها و برج های بالابلند به شهر
نگاه می کند و شعر می آفریند:
با استفاده از نوشته سعید بیابانكی در روزنامه جام جم، شماره 3733
این هم وبلاگ سایبر هاکا است: http://www.sabeerhaka.blogfa.com/
شاه توت
تا به حال
افتادن شاه توت را دیده ای؟!
که چگونه سرخی اش را با خاک تقسیم می کند
هیچ چیز مثل افتادن دردآور نیست
من کارگرهای زیادی را دیده ام
از ساختمان که می افتادند
شاه توت می شدند ....
بدبختی هامو داد می زنم
می گم انقلاب خیرش به ما نرسیده
هرجا اتاقی داشته باشم اونجا وطنمه
می گن کمونیستی!
از حقوق کارگرا و بی شرفی صابکارا می نویسم
از ایکنه خدا ما رو فراموش کرده
می گن کمونیستی!
اعتراض می کنم
ابزار و ماشینا جای مارو گرفتن
هممون بیکار شدیم
می گن کمونیستی!
می گم خنده داره
شلوارم چند شماره بزرگتر شده
مسئله اینه که ما گرسنه ایم
می گن کمونیستی!
تو خیابون پلیسا اگه بفهمن کُردم
به جرم اختشاش در حفظ و امنیت ملی کشور دسگیرم می کنن
کتکم می زنن
می گن اعتراف کن کمونیستی!
اعتراف می کنم
زندگی وبال گردنم شده
همین زندگی یه بارم راه راستو نشونم نداد
واسه همین آدم چپی شدم
قربان!
سیاست
همیشه بزرگترین اتفاق ها
به سادگی هرچه تمام تر اتفاق می افتد
پای همه کارگرها را
به سیاست باز کردنند
از وقتی که
جرثقیل ها چوبه دار شدند
اثرات گرسنگی از ماری جوانا بدتر است
یک درخت می تواند بستنی باشد باطعم طالبی
ماه یک تخم مرغ آپز
افتاب سیب زمینی پوست کنده
سنگ فرش ها شیرینی،
با طرح های مختلف و خوشمزه
ابرها می توانند یک بشقاب برنج باشند
آدم ها همین طور
تنها به شرطی که کاملا بی پول باشی
و گرسنه در خیابان قدم بزنی!
۱۳۹۲ بهمن ۱۱, جمعه
درخواست سوسن شهبازی و شعر "نقطه" از: هاشم شعبانی
دریافتی:
طلوع تازه ی سيمرغ در راه است
یاد و نام هر دوی شما بخیر و جاودان
رهایی بهتر است از بند، نقطه
شعر "نقطه" از: هاشم شعبانی
برای زنده ماندنشان حقا ,هر چه در توانمان بود انجام دادیم.افسوس و صد هوار که ماران ضحاک مغز پسران جوان را طالبند و امانشان ندادند.چرا که مغز محل اندیشیدن است. بنابراین آنچه برای این جلاد خطرناک است آگاهی ناشی از تفکر است. غافل از این واقعیت که: ا
هزاران بار ما را سوخت, حريق حادثه تا مرز خاكستر
ولی مانسل سيمرغيم, كه از خاكستر خود می گشايد پر
طلوع تازه ی سيمرغ در راه است
سروده یی از هاشم شعبانی, این عزیز که چه عاشقانه و هدفمند سرود. ا
یاد و نام هر دوی شما بخیر و جاودان
لطفا با خانواده جان شیفتگان راشدی و شعبانی تماس بگیرید و با همدردی خودتان نشان بدهید که در این غم تنها نیستند
ممنون و درود بر تک تک شما.
سوسن شهبازی
**********
شعر "نقطه" از: هاشم شعبانی
رهایی بهتر است از بند، نقطه
چه با درد و چه با لبخند، نقطه
سکوتِ بامدادان دل انگیز
به است از صدِ شب پیوند، نقطه
دمی با عشق تلخی را چشیدن
به است از طعم شهد و قند، نقطه
چه شیرین است با مشتی صداقت
جهان را شستن از ترفند، نقطه
ولی دیری است در هر جای این شهر
هزاران دیو می بالند، نقطه
میان حجم قلب شهروندان
در و دیوار می کارند، نقطه
به تیغ دشنه دل را می شکافند
سپس بر مرده می نالند، نقطه
شب تاریک را با بیم موجش
روا بر غنچه می دارند، نقطه
ولی هر دم پرستوها بخوانند
رهایی بهتر است از بند، نقطه
جهان با بادِ بام از خواب خیزد
و بعدش ماجرای چند نقطه
۱۳۹۲ بهمن ۹, چهارشنبه
بهارخواني يا مرثيه : مجید نفیسی
بهارخواني يا مرثيه
بزغاله ي من!
هميشه پيشاپيش مي رفتي
و كاكل سياهت
بر پيشاني تاب مي خورد.
سبك بودي
سرسخت بودي
و مي خواندي: "نمير!
بهار خواهد آمد."
افسوس! بهارخواني ي تو
مرثيه ي من شد.
برفها آب نشد
و مرگ ترا دوشيد
و آفت بزرگ بزرگ
در گله افتاد.
آه! چه سحري ست
در پستانهاي ي افتاده ات
كه هنوز مرا
به دنبال تو مي كشاند.
۲۷ اكتبر ۱۹۸۶
مجید نفیسی
A poem: "Spring Song or Elegy":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3578/
Chapter 4-J "Modernism and Ideology in Persian Literature":
http://www.iroon.com/irtn/blog/3577/
۱۳۹۲ بهمن ۳, پنجشنبه
شنا در خزر: مجید نفیسی
شنا در خزر
به ياد عزت طبائيان
تنها يك بار به دريا رفتيم
و گذاشتيم تا آب بر پوست تنمان دست بكشد
و ما را از همه ي پوششها تهي كند.
خزر چون آبگيري آرام بود
و درِ همه ي گنجينه هايش را
بر ما گشود.
كُپورهاي كنجكاو بگرد ما چرخ مي زدند
و خزه هاي دريايي روي آب شناور بودند.
گوش ماهي ها در زير آب مي درخشيدند.
ما گوش مي داديم، گوش مي داديم
انگار ميخواستيم كسي از آن سو با ما سخن گويد
و از توفاني كه در راه بود آگاهمان سازد.
آنگاه من دستهايم را چون تخته شنايي گشودم
و تو بر روي آن شناور شدي.
آه چه شيرين بود
تماس دست من
با شكم صاف و تختِ تو!
چشمانت در غروب آفتاب مي درخشيد
و آب بجاي من
بر سُرين و پستانهايت دست مي كشيد.
تو چون كودكي كه تازه شنا مي آموزد
دستها و پاهايت را تكان مي دادي
و با شتاب پيش مي رفتي.
من گاهي دستهايم را مي دزيدم
تا تو خود سبكباري ي آب را دريابي.
نه! هيچ كس نمي توانست
اين لحظه را از من بگيرد.
در برابر ما دريا آغوش گشوده بود
و سايه ي هيچ ابري در آسمان ديده نمي شد.
در پشت سر، تنها جنگل سبز
از فراز كوه خم شده
نگران به ما نگاه مي كرد.
۳۰ مه ۲۰۰۵
مجید نفیسی
Chapter 4-I”Modernism and Ideology in Persian Literature”:
http://www.iroon.com/irtn/blog/3543/
۱۳۹۲ دی ۲۶, پنجشنبه
۱۳۹۲ دی ۲۲, یکشنبه
پيشنهادي براي بالا بردن ارزش پول هموطن جان چه شد که پس رفتیم؟: هادی خرسندی
پيشنهادي براي بالا بردن ارزش پول
قرن ها از همه جلو بوديم
صاحب فکر و کار نو بوديم
سوی آينده يک نفس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
ما که مشروطه را علم کرديم
پای ديکتاتوری قلم کرديم
قدرت زورگوی کم کرديم
نه دگر زير بار کس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
ما که از عشق روی آزادی
دل پر از آرزوی آزادی
پر گشوديم سوی آزادی
از چه همواره در قفس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
گوئيا خصم خويشتن هستيم
يا که با خصم خويش همدستيم
خوب وقتی که دست خود بستيم
خودمان خدمت عسس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
ما به اين آب و خاک بد کرديم
دعوت از دزد و ديو و دد کرديم
گل و گل بوته را لگد کرديم
پس به دنبال خار و خس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
ما که با آن علائق محسوس
عاشق غرب، سرسپرده ی روس
رفته تا ماورای اقيانوس
يا که تا آنور ارس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
جنگ با بدنهادها کرديم
ولی البته که خطا کرديم
سنگر خويش را رها کرديم
دسته جمعی به تيررس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
نه به ما سهمی از حقوق بشر
نه از آن روزگار رفته خبر
از گذشته شديم کوچکتر
لوبيا آمديم عدس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
تفرقه بايد از ميان برود
خون غيرت به هر رگی بدود
قافيه ميشود غلط، بشود
ما به غفلت ره عبث رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
شيرزن های ما به زندانند
آنطرف نيز شيرمردانند
جمعی از خلق ما به ميدانند
جمع ديگر پی هوس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم؟
متحد ميشويم باز، آری
ميخورد خصم ضربه ی کاری
با چنان قدرتی که پنداری
با مگس کش پی مگس رفتيم
هموطن جان چه شد که پس رفتيم
هادی خرسندی
۱۳۹۲ دی ۲۱, شنبه
اشتراک در:
پستها (Atom)









![majid-nafisi-c[1]](http://eshtrak.files.wordpress.com/2014/03/majid-nafisi-c1.jpg)











![majid-nafisi-c[1]](http://eshtrak.files.wordpress.com/2014/01/majid-nafisi-c1.jpg)


