دست زد عمامه ی اکبر گرفت: هادی خرسندی

دست زد عمامه ی اکبر گرفت

 هادی خرسندی

 · January 10, 2017

این مثنوی در آرشیو سایت “اصغرآقا” به ژوئن 2005 آمده و پیش از آن در نشریه “اصغرآقا” چاپ شده. پس مال پنج شش سال پیش است که نقل آن را در این ایام پر بی مناسبت نیافتم.

. روی خبری است از “گویانیوز” و عکس هائی از وحید سالمی که: «پيرزني عمامه رفسنجاني را برداشت و بر سر خود گذاشت!». و مصراع اول از نظامی گنجوی.

پيرزني را ستمي درگرفت
دست زد عمامه ي اکبر گرفت

گفت بده تا بنهم بر سرم
تا که تصور بکنند اکبرم

بلکه ازين راه به جائي رسم
مثل شماها به نوائي رسم

ما و شما فرق نداريم هيچ
غير همين پارچه ي پيچ پيچ

مثل تو ما نيز در اين سرزمين
خانه به دوشيم و “اجاره نشين”

خانه ي ما نيست ولي کاخ و قصر
خيل طلبکار در آن صبح و عصر

هر نفري آمده با توپ پر
فحش دهد بر پدر نسيه خور

اين طلبد پول پنير و کره
آن طلبد وجه شويد و تره

آن دگري ميطلبد پول نان
فحش کشيده به زمين و زمان

با همه احوال به لطف خدا
زندگيم هست شبيه شما !

چون پسرانت پسرانم رشيد
هر سه در انديشه ي شغل جديد:

آن وسطي رفته به جنگ عراق
پاي وي از دشمن بعثي چلاق

آمده با عزت و جوش و خروش
گشته گداي سر ميدان شوش

گر که ز «بنياد» کنندش کمک
ميرود اينهفته سه راه ونک

آن پسر کوچک من مصطفا
شکر خدا هست خودش خودکفا

رفته کلينيک ِ ته لاله زار
کليه خود داده به سيصد هزار

من شده ام حال، پرستار او
کم شده یکمرتبه ادرار او

دکتره گفت آب بنوشد زياد
تا که دوباره سر شاشش بياد

***

آن پسر ارشد من مرتضا
شکرخدا هست ز کارش رضا

با دوگرم جنس که شد دستگير
بود فقط يک دو سه روزي اسير

بعد به همکاری شان شاد شد
قول کمک داده و آزاد شد

با هروئین رفته به بازارشان
گشته فروشنده ی سیارشان

پس پسرانم همه با افتخار
مثل پسرهاي تو مشغول کار

***

دختر من در پي شلوار جين
رفت به يونايتدِ شيخان نشين !

دید که جین کرده به پا فائزه
خواست برایش بخرم جایزه

بودجه اش حیف که تأمين نشد
خطبه ي تو، نطق تو هم جين نشد

رفت دوبي دخترِ کم سن و سال
تا بخرد جين و کمربند و شال

شیخ عرب داده به او قول جین
با دو سه تا قول دگر همچنین

یک دو سه ماهیست که رفته جنوب
گیر نیاورده ولی جنس خوب!

***

شوهر من آدم دلپاک بود
قهوه چي شعبه ي ساواک بود

بود بدون نظري آن ميان
شاهد رفتامد روحانيان

ضمن پذيرائي ِ با چاي و کيک
با همه شان داشت سلام و عليک

داشت به ياد از همه شان نام ها
نام بسي حجت الاسلام ها

گفت اگر شاه شود سرنگون
زود ز ساواک بيايم برون

نزد رفيقان خودم ميروم
قهوه چي حوزه قم ميشوم

ليک دو سه ماه پس از انقلاب
نيمه شبي جلب شد از رختخواب !

خورد به او با همه ي دلخوشي
مهر شکنجه گري، آدمکشي !

من به بزرگان متوسل شدم
آب شدم خاک شدم گل شدم

لیک نکردند نگاهي به من
تا به چه کار آمده اين پيرزن

حالتشان حالت انکار بود
قصه ی انگار نه انگار بود

صبح ِ من اينگونه اگر شام شد
صبح دگر شوهرم اعدام شد

گیر رفیقان خود افتاد و رفت
عمر خودش را به شما داد و رفت!

***

حال تو ای اکبر صاحب خرد
رحم بکن بر من و این حال بد

هیچ نخواهد ز تو این پیرزن
لیک بکن فکر به مام وطن

اين همه ظلمي که به ملت شده
ملت اگر دمخور ذلت شده

آن همه بيدادگري بهر دين
آنهمه اعدام که شد در اوين

خودکشي کارگر و کارمند
بابت درماندگي از چون و چند

کليه فروشي جوانان ما
اينکه شده شهرنو ايران ما

حذف نويسنده ي ” بد” نيمه شب
کارد به آن دکتر ” بد” در مطب

قتل برومند و سپس بختیار
کشتن مردان حقیقت شعار

تيرخلاصي به حقيقت زدن
نام سعيدي مثلاً خط زدن

در ميکونوس کشتن مردان کُرد
پای شما اینهمه باید شمرد

اين همه زير سر سرکار بود
نقطه ي تو مرکز پرگار بود

سيّدعلي نيز که والي شده
با نظر حضرتعالي شده

باز همی تیز کنی تیغ او
کم نکنی هیچ ز تبلیغ او

نیست ولی ملت صاحبنظر
از بده بستان شما بی خبر

الغرض اي اکبر عاليجناب
غصه نخور گر نشدي انتخاب

گرچه درین دوره یکی بدسگال
آمده و بر تو زده ضد حال

باز علمدار و سخنگو توئي
چون پرزيدنت تر از او توئي

چونکه بهرحال تو پر مايه اي
صاحب صد آستر و لايه اي

اي پرزيدنت همه فصل ها
فرع ِ تو باشد همه ي اصل ها

اِند ِ سخن ، ختم کلامي شما
مصلحت انديش نظامي شما

حجت الاسلام پرآوازه اي
آنور محدوده و اندازه اي

هست در عمامه ي تو رازها
شعبده ها دارد و اعجازها

من که به عمامه ي تو ميپرم
آب گذشته است دگر از سرم

ترس ندارم ز پليس شما
وز قلم مدح نويس شما

هر قلمي رام تو شد خوب شد
هرکه نشد رام تو، مغضوب شد

***

آه ببخشيد اگر شد زياد
حرف من پيرزن بيسواد

چونکه سر درد دلم باز شد
دانه ای از خرمنی ابراز شد

حال به تو پس دهم عمامه را
باز ادامه بده برنامه را

لوله ي نفت آنطرفي باز کن
شعبده را اینوری آغاز کن

شاد ز عمامه و از دلق باش
منتظر محکمه ی خلق باش

__._,_.___

«معما»، «نان و نعنا»، و «ناممکن»: سه شعر از علی رسولی

«معما»

علی رسولی

اگر لهجه بودی

واژه ای ساده می شدم

که کودکان آرام در گوش بادبادک ها

پچ پچ  می کنند

آنگاه که پرواز مفهوم می یابد.

اگر خواب بودی

آن لحظه ی صبحگاهی می شدم

که باد پرده را مثل پرستویی خسته

می رباید

و روز آغاز می شود

و بیشه زار می رقصد.

اگر باد بودی

عریان می شدم تا سرزمین تنم را فتح کنی.

اگر پرستویی بودی

کشتزاری از گندم می شدم

تا لب هایت به دانه هایم عادت کنند.

اما تو

نه لهجه ای

نه خواب

نه باد و نه آن پرستوی خسته.

من هرگز تورا نشناخته ام

و دلم در معمای  پلک هایت گیر است.

«علی رسولی_اورست»

https://mejalehhafteh.com/2015/12/04

***

«نان و نعنا»

 

برایت

گردوی تازه آورده‌ام.

ریحان میان پارچه‌های ابریشم

و خوشه‌های پونه در شالی آبی.

نعنا در ظرف‌های مسی.

برایت

از گندم شعر سروده‌ام

تا فریاد و نان را فراموش نکنیم.

محبوب من

برایت

سلاحی هم آورده‌ام

آنان آمده‌اند

گردو

نان و نعنا را از ما بگیرند.

«علی رسولی _ اورست»

http://alirasoli.com/

https://www.facebook.com/ali1917/

 https://mejalehhafteh.com/2016/01

*** 

«ناممکن»

نمی‌شود

ماهِ افتاده بر دریا را

از امواج، از توفان

جدا کرد.

نمی‌شود

زیبایی را از چشمان تو 

گل را از کوهستان
و دلتنگی را از من

جدا کرد…

نمی‌شود

فریاد را از لب
باران را از کوچه

درخت را از برگ

و پاییز را از درخت

جدا کرد.

محبوب من

نمی‌شود نان را از انقلاب
ظلم را از آنان 
تو را از من
و

امید را از ما

جدا کرد:

_ امید

امید محبوب من

امیدِ زیبا

همان که شبی بر در می‌کوبد

می‌خندد

و خواهد گفت: دیگر روز است…

«علی رسولی»_اورست

http://alirasoli.com/

https://www.facebook.com/ali1917

https://mejalehhafteh.com/2017/01/17

اسلام خدمت گذار سرمایه: محمد اشرفی

پدر ها و مادران را ،

کارگران و زحمتکشان را

با سفره خالی ،

در چشم کودکان ، خجل می کنند،

با پول و نان مردم ،

با کسر دستمزد کارگر و معلم،

از صندوق باز نشستگان و فر هنگیان،

گور مردگان را کاخ می کنند ،

در عوض ،

مردم را ساکن در گور می کنند.

اسلام خدمت گذار سرمایه

محمد اشرفی

ای زندگان خفته در گور،

خفته در گوری به وسعت ایران،

اگر هنوز، خفته عقلید،

اگر هنوز،

در توهم و واهمه سر گردانید،

دو باره بر خیزید،

سر بر ارید و فریاد زنید :

"الله اکبر، الله اکبر،

خمینی رهبر،

زنده باد خامنه ای،

زنده باد اسلام ،

که در خدمت سرمایه،

چه ها می کند!!!"

کارفرما را قویتر کرده،

کارگر را بیکار و فقیر،

تا که زنده در گور می کند،

از کرامات و عطوفت اسلامی چه عجب !!!

گور مردگان را کاخ ،

خانه زندگان را گور می کند،

این است کرامت و عطوفت اسلامی ،

ببین که :

از گور تا گور چه ها می کند!!!؟

گور عباس و،

حسن و حسین ...،

با پول و کار، کارگران کاخ می شود،

گور علی،

 مثلا" ،

"شاه مردان و یتیم نواز"

طلا و زر کوب می شود،

در عوض ،

کارگران و زحمتکشان،

صاحبان ثروت، یتیم شده،

زنده به زنده ،

ردیف به ردیف ،

در گور می شوند.

با گورهای کاخ شده ی،

خمینی و حسن،

زینب و رقیه،

سجاد و علی،

 باقر و بی قر ...،

اختلاس،

دزدی،

رشوه خواری و تجارت می کنند.

پدر ها و مادران را ،

کارگران و زحمتکشان را

با سفره خالی ،

در چشم کودکان ، خجل می کنند،

با پول و نان مردم ،

با کسر دستمزد کارگر و معلم،

از صندوق باز نشستگان و فر هنگیان،

گور مردگان را کاخ می کنند ،

در عوض ،

مردم را ساکن در گور می کنند.

ای زندگان خفته در گور،

خفته در گوری به وسعت ایران،

اگر هنوز، خفته عقلید،

اگر هنوز،

در توهم و واهمه سر گردانید،

بر خیزید،

سر بر آرید و فریاد زنید،

با صدای رسا ، فریاد زنید،

"الله اکبر ، الله اکبر ،

خمینی رهبر ،

زنده باد خامنه ای ،

 زنده باد اسلام، که چه ها می کند،

گور مردگان را کاخ ،

خانه زندگان را گور می کند،"

محمد اشرفی

10/10/1395

گورپناهان: بهنام چنگائی

در عصرِ بی روضه و بی رضوان

در این انجماد امیدِ بی مکان

آغوش به گرمای گور باید برد

از حرصِ بی دادگران و ریاکاران و چپاولگران

تا زخمی ِ فقر

دمی بخوابد با ناآرامِ جان.

گورپناهان

بهنام چنگائی 

در یخبندانِ شرافتِ ملا  

در زمهریرِ دولتِ الله

از ترس جان و بیم سرما

به، پناه به گور شد

نه، پناه به خدا

+

در عصر ولی خدا و آیه ی رحمت و نفیرِ اذان

بندگان بی خدا و پناه

امید به گور می برند

نه پناه به ولی خدا.

+

در عصرِ بی روضه و بی رضوان

در این انجماد امیدِ بی مکان

آغوش به گرمای گور باید برد

از حرصِ بی دادگران و ریاکاران و چپاولگران

تا زخمی ِ فقر

دمی بخوابد با ناآرامِ جان.

+

برفرق سرما نشسته ها

شنیدند به جانِ بی سروش ها

پناه به گور برید

هیهات، نه پناه بخدا

زیرا او را

خوابِ گرانی ربوده است.

بهنام چنگائی

روضه = باغ ‌و گلستان، گلزار، سبزه ‌زار، مرغزار، بهشت

رضوان = فرشته موکل بر بهشت ( فردوس ) در نظر مسلمانان دربان و نگاهبان جنت

چاره: جعفرمرزوقی ( برزین آذرمهر)

چاره

جعفرمرزوقی ( برزین آذرمهر)

...
برپا شده پاکی را
از نو،
      قلم
         شد پا؛
اهریمنِ ناپاکی
شد چیره بر این دنیا ؛
افتاد ز تاب وتب
نوزایی و
         پویایی؛
شد دور دو قطبی ها
سر،
    ار سر غفلت ها؛
بگرفت به عالم پا
تک قطبی نکبت زا؛
«بد» گشت بدل
                هرجا،
به غده ی بدخیمی
که چاره نه‌اش ، الا
جراحی و
سلاخی !
*
جعفرمرزوقی ( برزین آذرمهر)

هم رنج / در نبرد ما گرسنه را گرسنه یاور است: شعر و صدای ایرج جنتی عطایی

هر برادر تنی, اگر گرسنه نیست
با تو که گرسنه ای,
با تو که گرسنه ی
خصم خانگی است،
هر غریبة گرسنه با گرسنه­ ها ولی برادر است
هر برادری که خواب می­ کند تو را
و نان خویش می­خورد,
یار دشمنان توست
در نبرد ما گرسنه را گرسنه یاور است

هم رنج / در نبرد ما گرسنه را گرسنه یاور است

شعر و صدای ایرج جنتی عطایی

در شام سبز یک بهار
از سفره­ های خالی دهقانان گسترده بر اسارت دلگیر روستا،
از قلب خوشه گندم در مطلع تغزّل باران طلوع خواهی کرد
و دهکده آواز خشم را با تو دوباره خواهد خواند
در صبح زرد یک زمستان
از بغض پرصلابت انبوه کارگر گُل­ کرده در حماسه چرخ و بُراده و آهن در کارخانه­ ها،
از دست­ های ماهر انسان در خلق سربلندی دنیا،
طلوع خواهی کرد و
کارخانه آواز خشم را،
با تو دوباره خواهد خواند

در ظهر سرخ یک تابستان
از سنگر شریف شکفتن،
در شطّ داس ­ها و حکم ­ها,
کتاب­ ها و دست­ ها,
تفنگ­ ها طلوع خواهی کرد،
طلوع خواهی کرد
و شهر آواز خشم را با تو دوباره خواهد خواند
در عصر خونی یک پاییز طلوع خواهی کرد
از دهکده­ ها و کارخانه­ ها,
از خانه ­ها طلوع خواهی کرد,
طلوع خواهی کرد
هر برادر تنی, اگر گرسنه نیست
با تو که گرسنه ای,
با تو که گرسنه ی
خصم خانگی است،
هر غریبة گرسنه با گرسنه­ ها ولی برادر است
هر برادری که خواب می­ کند تو را
و نان خویش می­خورد,
یار دشمنان توست
در نبرد ما گرسنه را گرسنه یاور است

شعر و صدای ایر ج جنتی عطایی

برگرفته از فیس بوک و یوتیوب

https://www.youtube.com/watch?v=s1h5VOE2wTc

از کمونیست ھا متنفرم: ناشناس/نشریه تدارک حزب انقلابی

ازکمونیست ها متنفرم

آنها برای تبدیل حهنمی که سرمایه داران برای مردم کارگر و زحمتکش درست کرده اند به بهشتی انسانی می جنگند

آن ها می گویند ثروتمندان با اشتثمار مردم زحمتکش، دنیا را بر مردم جهنم کرده اند

و با حاصل دستمزد مردم جهان برای خود بهشت ساخته اند

آنها می خواهند دنیا برای همه ی انسان ها بهشت باشد

از کمونستها متنفرم

آنها می گویند همه ی ما برابریم

بیایید متحد شویم

آنها می گویند بیایید همه باهم دنیایی نوین بپا کنیم

آنها می گویند آینده ای عاری از گرسنگی و ستم داشته باشیم

آنها می گویند جهانی بسازیم که زنان بخاطر سیر کردن شکم شان مجبور به تن فروشی نباشند

 آنها می گویند حکومت خدمتگذارمردم باشد

و دولت خود مردم باشند

آنها می گویند مردم باید برای آینده شان تصمیم بگیرند

آنها می گویند زن و مرد باید برابر باشند

از کمونیست ها متنفرم

ناشناس

 از کمونیست ها متنفرم

از آنها متنفرم، نفهمیدم آنها چگونه انسان هایی هستند

آنها همواره از برابری، عدالت و آزادی سخن می گویند

ازتمام هستی شان برای رسیدن به اینها سخن می گویند

 آنها برای اینکه همه ی انسانها امنیت شغلی، حقوق و دستمزد برابر، آینده ای روشن و امن داشته باشند می جنگند

آنها می گویند در دنیا ثروتمند و فقیری وجود نداشته باشد، طبقات در جامعه از بین برود و همه برابر باشند

آنها می گویند در سرمای زمستان هیچ خانواده ای از سرما نلرزد

آنها می گویند کسی گرسنه نماند

آنها می گویند کسی در لا به لای آشغال ها نخوابد

از کمونیست ها متنفرم

آنها می گویند کودکان نباید کار کنند

آنها می گویند کودکان نباید به زور ازدواج کنند

از کمونیست ها متنفرم آنها درمقابل استثمار مبارزه می کنند

آنها برای اینکه کارگران حق شان را بگیرند شانه به شانه کارگران می جنگند

آنها بخاطر آزادی دیگر انسان ها جانشان را فدا می کنند

آنها برای همه خدمات درمانی رایگان می خواهند

آنها می گویند آموزش و تحصیل باید رایگان شود

ازکمونیستها متنفرم

آنها بین انسان ها فرقی قائل نیستند

ترک، کرد، بلوچ، عرب، فرانسوی،

امریکایی، سیاه، سفید، سرخ پوست، مسلمان، مسیحی، یهودی و ...هیچ فرقی از دید آن ها ندارد

همه را به یک اندازه دوست دارند و برابری را برای همه می خواهند

آنها برای انسان بخاطر انسان بودنش ارزش قائلند

از کمونیست ھا متنفرم

طبیعت را دوست دارند، حتی برای طبیعت نیز مبارزه می کنند

آنها در مقابل کسانی که بخاطر پول وثروت طبیعت را ازبین می برند ایستادگی می کنند

آنها هوا و طبیعت پاک را برای تمام انسان ها می خواهند

ازکمونیست ها متنفرم آنها درمقابل دزدی، سوء استفاده های دولت ها، رشوه وغارت حق مردم توسط صاحبان قدرت، مبارزه می کنند

آنها در مقابل ظلم به مردم، جبهه می گیرند

دشمن مردم هرچقدر هم که قوی باشد، آنها بدون هیچ ترسی در مقابل شان می ایستند

اگرحتی به قیمت جان شان باشد

آنها مردم را دوست دارند

ازکمونیست ها متنفرم

آنها به جنگ «نــه» می گویند و مخالف هرگونه دخالت نظامی در کشورها هستند

آنها دشمن سرسخت امپریالیسم هستند

آنها می گویند جنگ را سرمایه داران به راه می اندازند

ولی در جنگ ثروثمندان، مردم فقیر و زحمتکش جانشان را از دست می دهند

آنها به جنگ «نــه» می گویند چون درجنگ سرمایه داران، کودکان قتل عام می شوند

آنها خواهان یک دمکراسی واقعی، صلح در جهان، دوستی و آشتی مردم دنیا و یک زندگی انسانی برای تمام مردم دنیا هستند 

ازکمونیست ها متنفرم

آنها برای تبدیل حهنمی که سرمایه داران برای مردم کارگر و زحمتکش درست کرده اند به بهشتی انسانی می جنگند

آن ها می گویند ثروتمندان با اشتثمار مردم زحمتکش، دنیا را بر مردم جهنم کرده اند

و با حاصل دستمزد مردم جهان برای خود بهشت ساخته اند

آنها می خواهند دنیا برای همه ی انسان ها بهشت باشد

از کمونستها متنفرم

آنها می گویند همه ی ما برابریم

بیایید متحد شویم

آنها می گویند بیایید همه باهم دنیایی نوین بپا کنیم

آنها می گویند آینده ای عاری از گرسنگی و ستم داشته باشیم

آنها می گویند جهانی بسازیم که زنان بخاطر سیر کردن شکم شان مجبور به تن فروشی نباشند

 آنها می گویند حکومت خدمتگذارمردم باشد

و دولت خود مردم باشند

آنها می گویند مردم باید برای آینده شان تصمیم بگیرند

آنها می گویند زن و مرد باید برابر باشند

از کمونیست ها متنفرم

برخی می گویند سوسیالیست ها وطن فروشند

از کمونیست ها متنفرم

آنها می گویند اگرخواسنت کار، نان، آزادی و برابری برای مردم وطن فروشی است،

مـا خائـنـیـن وطـنـیـم،

ما وطن نداریم، تمام دنیا وطن ماست،

برای همه اینها از کمونیستها متنفرم.

این قطعه از تلگرام اقتباس شده , و نویسنده آن ناشناس است

برگرفته از :

نشریه تدارک حزب انقلابی- شماره نهم، سال دوم، آذر ماه ۱۳۹۵

با یاد آن که همیشه زنده است بدرود رفیق فیدل: احمد سپیداری

با یاد آن که همیشه زنده است

بدرود رفیق فیدل

احمد سپیداری

می گویند مرده ای

و مرگت نیز،

همچون زندگانی پربارت،

کلافه شان می کند؛

باز هم ترورت می کنند، فیدل!

همچون صدها باری که جان به سلامت بردی.

از رسانه های سیاهشان دود باروت بلند است.

جوخه های ترور افکار تو که لحظه ای خاموشی نمی گیرند.

آنان که به شعله های آتش شلیک می کنند

آنان که در اوهام، افکار روشنت را خاموش می کنند

آنان که در یاوه گویی هر روزه شان،

نقش بدیلت را در مبارزات مردمی پیش رو،

به عمد فراموش می کنند،

نابود می شوند و تو می مانی.

ای کور دلان پُرهیاهو!

او نمی میرد...

بنگرید!

خوب بنگرید!

سرخی پرچمی که در راهش رزمید

و امشب بر بدنش کشیده اند،

در میلیون ها چشم می لرزد.

http://rahman-hatefi.net/navidenou-875-95-271-950906.htm