"واپسین غروب": چند شعر از: زهره مهرجو

"واپسین غروب"

چند شعر از: زهره مهرجو

۲۳ اکتبر ۲۰۱۶

«سرخ»

چه زیباست سرخ

باشکوه و پرصداست، سرخ

سرخ جریان مدام زندگی،

سرخ بیگانه با هر چه بیهودگی.

سرخ، گل همیشه تازۀ باغ رنگ هاست،

سرخ، تجسم بی نظیرِ عشق و مهربانی هاست.

سرخ، تردید نمی شناسد!

در کتاب رنگین تاریخ

اعتمادِ رأی خوبی هاست؛

پر از حماسه های بلند و کوتاه

تهور و پرصداست سرخ...

وقتی که زندگی در خموشی

رو به زوال می رود؛

سرخ از حقیقت

سخن می گوید!

سرخ، گاه غمگین و پر ز درد است

مثل بودن کوتاه شقایق

در شبان سرد طوفان زا ...

و دامنه های خونین سوگوار

پس از هجوم وحشیانۀ باد.

خشم سرخ، از ستم و نابرابری هاست

سازش ناپذیر و سهمگین

سرخ، اسارت کبوتران

و مرگ شقایق ها را ..

باور نمی کند؛

برمی خیزد...

و قلمرو حاکمان را

به لرزه می فکند! ...

و در راه خویش

سرخ نمی هراسد

و خستگی را ..

هیچ، نمی شناسد!

*  *  *

سرخ؛ مثل خون جاری

در شریان عظیم هوشیاری،

زنده.. پویا ..

در ستیز با نابرابری ها

با نهایتِ تاریکی -

در اوج بی پناهی ها!

سرخ؛ مثل قلب طپندۀ انقلاب

منسجم

آماده برای بازتابِ هر ضربه،

سترگ

شکوهمند ..

زندگی بخش ..!

رنگ شادی هاست سرخ ..

پرطراوت و چالاک

رهایی بخش ..

امید فرداهاست سرخ!

«اعجاز حضور»

اینجا،

به دور از نگاه ها

صداها ..

در آرامشی بی نظیر

از حاشیه باریک زمان ...

و مکان؛

به تو خیره می شوم

و تو

چون همیشه

کوچک و دور از دسترس

با اطمینانی نفوذ ناپذیر ...

بازم می نگری.

آه.. از کجا آمده ای؟

چندین قلب

تاکنون، در عمق پریشانی

و انزوا ...

آرامش را

در تو جستجو کرده؟

چندین نگاه

گرمی را

در چراغ پُرسوی تو، یافته ..؟

نمی دانم!

ولی، خوب می دانم

که من و یارانم ...

و پیشینیان ما -

پیشکسوتان آرمان های بزرگ؛

همیشه در اوج تاریکی

به تو روی آورده ایم ..

و پرندۀ امید را

در دهلیز منوٌر تو

جُسته ایم ...

و تو

همچنان تابناک و بخشنده،

اعجاز حضور خویش را

از مشتاقانت

دریغ نمی ورزی.

***

باش ..

تا نهال آرزوهای دیرپای ما

تناور شود و به بار نشیند،

و روزی با هم

در جشنی راستین

و سروری ژرف ...

از شاخگان بلندش

میوه های عشق و آزادی را؛

برچینیم!

«همسفر»

تو از جنس منی ..

و نیستی؛

ساکن این سرزمینی

زبان آدمی را خوب می دانی ..

ولی با ستاره ها

سخن می گویی!

در هر غروب

با پرندگان به پرواز درمی آیی،

تا قلٌه ها اوج می گیری ...

و شب هنگام،

از فراز آسمان بلند

بر زمین .. چشم می دوزی،

بر ستارگان و کهکشان ها،

در بیکران هستی

سِیر می کنی –

از سیاره ای به سیاره ای

و از خانه ای، به خانه ای دیگر ...

و سپیده دمان

آرام، به این سو...

به این خانه

فرود می آیی!

*   *   *

هستی ات، ژرف تر از اعماق آسمان

رها تر از پرواز پرندگان ..

نگاهت؛ روشن تر از فروغ ستاره هاست ..!

نزدیک تر از پوست به تنم تو هستی؛

از خون به رگانم

از قلب –

که بودن را مهیا می سازد –

به زندگی ام!

می خواهم همراه تو

همسفرت شوم!

پس، در هر پرواز

مرا با خود ببر ...

و بعد از فراز و فرود راهی بی انتها –

جستن ها

یافتن ها ...

و گاه، کشف کردن ها؛

هر سپیده دم

با من

به این خانه بیا!

«واپسین غروب»

هوا سرد است.

تنگ غروب

که کوهستان به نرمی

با خورشید وداع می گوید،

حریر سرخ رنگی از مِه

همه جا را می پوشاند ...

و جای قدم هایی را

که از دیرگاه، بر زمین یخ زده از برف

در سراسر راهی دراز

طرح مبهمی کشیده اند ...

و در گذر زمان

از میان طوفان ها و حادثه ها

شکل می گیرند ...

و روشن تر می گردند.

هوا

بی رحمانه سرد است.

یاران از همه سو در راهند..

آنان، گرفتار افسون عشقی بزرگ

مصمّمانه به پیش می آیند؛ ...

و شب هنگام

چراغان در دست هاشان

جریان رنگینِ عظیمی را

بر سراسر کوهستان می گسترد!

دریایی از نور زمینی

تؤامان با روشنای ماه و ستارگان

به پیش می رود...

تا از افق، خورشیدی بی نظیر

پدیدار گردد! ...

خورشیدی

که سرانجام، رؤیاهای بزرگ را

به بار خواهد نشاند...

تا پرندگان آزادی

نغمه کنان، به پرواز درآیند...

لاله ها

چون رنگین کمانی

بر دامنه ها، موج گیرند..

و خوشبختی و سرور

بر همه جا بگسترد!

*  *  *

چشم انداز

بی اندازه زیباست!...

گاه گاه، نجوایی عمیق

در سراسر راه می پیچد:

این حکایت

این جریان عظیم پر شکوه...

تا واپسین غروب

ادامه خواهد یافت.

«طلوع»

چه زیباست

نورافشانی ستاره، در آسمان شب ..

و دل سپردن

به آن ارتفاع بلند،

پرواز کردن، اوج گرفتن

هنگامی که شب زمینی

غلیظ تر

از تاریکی دوردست هاست!

چه زیباست

وزش نسیم در شفق،

اهتزاز شاخگان ..

و رقص برگ ها،

لغزش شبنم بر تن گلبوته ها،

اعجاز شگفت انگیز حضور..

از هوشیاری

شکفتن ها!

چه زیباست

شکسته شدن دیوار حجیم سکون

در ارکسترای بی نظیر وجود،

شرح مدام هماهنگی ها

یکی شدن ها،

طلوع فاتحانۀ خورشید

آغاز روزی نو،

رسیدن

فرصت های تازه!

«حکایت ما»

در دلت هست دریا.. دریا...

در نگاهت، ستارگان فریبا!

هر کجا می روی روز و شب ها

با خود می بری مهر و وفا را

در قلمت جاریست نور خورشید،

می گستری اش فراتر از مرزها!

نقش که می زنی، رنگ ها را

می دهی حیات شکل ها را ...

می آوری از گلستان وجودت

گل های سپید و سرخ زیبا،

رنگ سیاهی را پشت صحنه ها

می کنی کم رنگ و شرمگین و گریزان.

*   *   *

توانا تو هستی – معجزه گر.. دستانت،

مگو امیدی نیست، خواهی رفت فردا!

دائم بمان و بیافشان

نور وجودت را، روز و شب ها!

اگرچه هستند در آسمان ما

ابرهای سیاه ...

و گرچه گویی.. رنج و نشیب حکایت ما؛

هست حالا!

قاری آقا، و ترسِ تارِ مو: بهنام چنگائی

بیادآر! در ترانه های نوشِ نوجوانی و شوقِ شیرین ِدخترانِ زندگانی،

چه بارها که تارِ موئی در باد ِبیقرار

بنیاد کائنات را درهم نلرزاند؟!

و چه چهره های نوبهارانی که توسط بازیگران غیبی بی چهره نشدند؟!

قاری آقا، و ترسِ تارِ مو

 بهنام چنگائی

در مهد پایندگانِ نفرت و اعدام و قصاص!

فراموشی نسل کشی و داغ ِ زندان و دار؟

پس کدام وجدان بیدار!

داد ریحانه ها، ترگس ها و بهاره ها را خواهدستاند؟

در زمانه ای که

قاری قدر ِقران، قانون خدایش را برنمی تابد،

و امامش چپاولگر نانِ کودکان خیابانی ست؟!

که درین شبانِ پستِ هول آور،

جز حکم تاراج، هرزگی و بی شرافتی رسمی نرفته است.

این سیلِ لجن و چرک و خون که می بینی،

بر بالا گنبد و گردِ منبرِ ریا رسیده است،

ناگهان و بی گدار نیست

از بیدارباش خفتگانِ شبزده

چندان بدور و کنارنیست، کین گونه، قاری وجدانِ ناپاکان،

سرخوش و شنگول، بر اوج مناره ها نشسته و،

آبروی گنبدیان بربادرفته را پُرشرنگ تر از همیشه قرائت می کند.

و بر بلندای اذن ولایت،

در این نافرمانی جسورانه، بی حرمتی به انسان را چنین مستانه بانگ می زند.

++

از یادمبر،

دامنِ این قوم، از دیرگاهان آلوده پلشتی ست.

از یادمبر، جستجوی دخترانِ روز را، که اسیر ظلمت شدند

و در پایانه زندگی و شبانِ زفافِ مرگ

در چنبره ی پاسدارانِ کثافت

با فرمان فقه و بهشت، طعمه ی زناگران خمینی شدند!؟

تامگر تشتِ رسوائی تطاول ملا به گوش بنده های بی خدا نرسد.

از یادمبر! انتقامِ کویر کهریزک را،

که شرافتِ زیر تیغ های ریا، از آن روهروانِ فردا

چه حکایت ننگ ها بر آسمان ولایت کجمدار ننشاندند!؟

که در وادی قوم لوط، فاسق تراز آن نمی یافت شد؟!

++

بیادآر! در ترانه های نوشِ نوجوانی و شوقِ شیرین ِدخترانِ زندگانی،

چه بارها که تارِ موئی در باد ِبیقرار

بنیاد کائنات را درهم نلرزاند؟!

و چه چهره های نوبهارانی که توسط بازیگران غیبی بی چهره نشدند؟!

++

ببین هرروز! در صفِ درازِ ناپاکان، همچنان لشگر فریب و دعا و اذان و نماز و نوحه درهم تنیده اند و نگهبان تهیدستانند تا نادانان مرتکب گناهی نشوند.

در این مزار زندگی، دیگر بذر انسانیت، خصلت خود را جوانه نمی زند.

شب و شبیخون بر هستی بردگان حاکم است و خورشید هم، از ترس تابش،

زیر عبای سیاه آخرت، آشیانه های تاریک و پنهانِ مصلحت می سازد.

در گردونهِ ولنگاری، تربیتِ ویلان، آسمان را رنگ زندگی می کند تا زمین بلازده را بی آبروترکند.

++

و در آن پهنه ی پردرد و بی حقوقی نیمه ی انسان،

تار و مار شده هایِ زیر نقابِ چادر،

شیطنت گیسوان خود را، از تهدید هجوم آتش و اسید بیمناک می کنند!

بهنام چنگائی 1 آبان 1395

بیرق داد: جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

بیرق داد

جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

بیرق داد

.

رفته ست بیداد

از بس به تکرار،

هر جا ،

سپیداری ،

بر آن ،

یک حلقه ی دار…

شیر زنِ در چنبرِ مارانِ قهار

زاید به ناچار،

از نوهزاران کاوه بر کف ،

بیرقِ داد!

*

جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

ای نازیان عصر!: جعفر مرزوقی ( برزین آذرمهر)

ای نازیان عصر!

جعفر مرزوقی ( برزین آذرمهر)

.

بریده باد دست‌ مان

دراز ، ازسر نیاز ،

اگر شود ، به سوی تان…

ز سر بدر کنید این گمان

که «میش جامگی » گرگ‌های هارتان،

نه آشکار ه بر جهان...

نه آشکار ه آن بدی که می کنید به مردمان

یه زیر پوشش دروغی دفاع ز حق شان...

نه آشکار ه تارهای پر فریب

که می تنید هر کران

به باورِ تهی و پوکِ این و آن...

نه آشکار ه بر جهان

که آن «سه گانه سر» درنده یِ شما

هزار بار

شریر تر

ز حاکمان مار دوشِ قبضه کرده ملک مان !...

*
جعفر مرزوقی ( برزین آذرمهر)

وهم باره: جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

وهم باره

 

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

وهم باره

 

*

شب،

با شکست خورشید،

زد فاتحانه فریاد :

« دیگر

تمام

شد.»

ننهاده چشم برهم

نی ،

در نیِ سحر هنوز،

زنگی زتاج سر،

خورشیدِ نو تری بود

گسترده بال و پر...

*

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

خطابه: جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

خطابه

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

.

سالیان سال

زیر چشم ما،

همچونفرین گشتگان،

در آتش و دود

می زند سوریه پر پر

از عذاب دوزخی که کردگارش «سود»

بدتر از نمرود...

.

مردم

ای مردم !

چشم بگشایید!

اندرین دوزخ

آه دیگر در بساطش نیست!

خلق سوریه گناهش چیست؟!....

*

جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)

درباره پیروزی: ناظم حکمت، برگردان: آمادور نویدی

برای رسیدن به هدف

باید خون داد.

پیروزی به چنگ می آید

با چنگ و دندان

و هیچ چیزی فراموش نخواهد شد.

درباره پیروزی

ناظم حکمت

برگردان: آمادور نویدی

ویرایش: بهرام رحمانی

با دستانت بر روی زخمت فشار می دهی

لبانت را آنقدر گاز می گیری که خون می آید

پیروزی

با چنگ و دندان بدست می آید

و هیچ چیزی فراموش نخواهد شد.

روزها تاریک اند

و آورنده خبر مرگ.

دشمن خشن است

ظالم و موذی.

انسان ها در مبارزه کشته می شوند

- ولی آنان حق دارند که زندگی کنند –

انسان ها کشته می شوند

- بیشمارند آنان –

توگویی  که با سرودها و پرچم هایشان

برای رژه باشکوه روز تعطیل بیرون رفته بودند

بسیار جوان

بسیار دلیر...

روزها تاریک اند

و آورنده خبر مرگ.

زیبا ترین جهان را با دستان خودمان به آتش می کشیم

و دیگر اشکی برای چشمهایمان نمانده ست

غمگین و عبوس می مانیم ...

ما فراموش کرده ایم که چه گونه ببخشیم.

برای رسیدن به هدف

باید خون داد.

پیروزی به چنگ می آید

با چنگ و دندان

و هیچ چیزی فراموش نخواهد شد.

ناظم حکمت

برگردانده شده از:

گاردین- ارگان حزب کمونیست استرالیا، شماره ۱۷۳۸، ۶ ژوئن ۲۰۱۶، صفحه ۱۲     

من و تنهایی ها(تقدیم به بازماندگان قربانیان سياسی کشتارهای دهه شصت): ی. صفایی

من و تنهایی ها

(تقدیم به بازماندگان قربانیان سياسی کشتارهای دهه شصت)

ی. صفایی

نشسته ام  تنها در تنهایی خویش

با شعر که زیبایی زندگی است، عشق می ورزم.

واژه ها

معشوق تنهایی من

و کاغذها ی سفید

 بستر عشق ما.

عشق زیبایی است

و شعر ترانه های تنهایی.

اما

هنگام  که

واژه ها همه تنهایند،

حلقۀ سیاه دار

گلوی زندگی را گره ای تلخ می زند.....

عشق تکه تکه می شود،

شعر می گرید،

معشوق اعدام می شود

و هستی در سکوت، مچاله میشود.

نه......

من زندگی را عاشقم

و از اعدام  بیزار.

 می خواهم آفتاب را در سایه ها بگسترانم

تا

درخت عشق ریشه دهد

و واژه ها در تنهایی

حکم مرگ نگیرند.

آری

تنهایم، نشسته در تنهایی پنهان خویش......

ی. صفایی

19 سپتامبر 2016

دندان شکن: جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

دندان شکن

جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

*

بر نیارد « داد »

آیا

بَر کنَد

از ریشه این « بیداد »؟!

هر کجا گسترد ه دامی چون به ره صیاد؟!

چون به سر کوبنده هر جا ، تیغه ی جلاد؟!

پاسخ فرداش آری باد ، با فریاد !..

*

جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

از نامه های یك زحمتکش: "سهراب مهدی پور"

این نان را که ازتنور دربیاورم

وامم را به گرسنگی پرداخته ام

از نامه های یك زحمتکش

"سهراب مهدی پور"

 (۱)  

این سنگ ها را که بشکنم

دل این غار ، فتح می شود

آن گاه پیش تو می آیم

با توشه ای زغال

پیش تو 

که دل ات روشن است

( ۲)

این چند رج را که ببافم

کارم تمام می شود

آن گاه با تابلویی بافته ز جان

پیش تو می آیم

پیش تو

که دل ات خون است.

( ۳ )

سوت کارخانه که به صدا درآید

شیفتم تمام می شود

آن گاه با یک بغل خستگی

پیش تو می آیم

پیش تو

که دل ات تنگ است

( ۴ )

این مساله ی چندمجهولی را که حل کنم

کلاسم تمام می شود

آن گاه باجدول خواص عناصر

پیش تو می آیم

پیش تو 

که دل ات صاف وساده است

( ۵ )

این زخم ها را که پانسمان کنم

با مرهمی از مدارا

پیش تو می آیم

پیش تو 

که دل ات بیمارعشق است

( ۶ )

این آخرین نامه را که برسانم

خورجینم خالی می شود

آن گاه با رازهای سر به مهر

پیش تو می آیم

پیش تو

که دل ات چشم به در دارد 

( ۷ )

این نان را که ازتنور دربیاورم

وامم را به گرسنگی پرداخته ام

آن گاه با عطری از گندم وکنجد

پیش تو می آیم

پیش تو

که دل ات غنج می رود

( ۸ )

این شعر را که بنویسم

بارم سبک می شود

آن گاه با دفتری از غزل

پیش تو می آیم

پیش تو

که دل ات پیش قناری گیرکرده است . . . 

"سهراب مهدی پور"

روح خدا آمد: بهنام چنگائی

اونی که نام خدا در دست و خشم مار در چشم داشت

و با طناب های کور دار

در حلقه های جنونش، هزارها گل سرخ را از هستی برداشت.

روح اللهی که

ولایتِ او را ماه بر کول کشید

اوئی که عصمت الهی بود

مردی که سنگتر ز خارا دل داشت

همانی که 60 و 67: اتش بر خرمن گل های سرخ  جوان گذاشت.

روح خدا آمد

بهنام چنگائی

+++

آری روح الله آمد

زیرا:

شوگار بد و پلیدی بود ـ

شبستان تباهی زمینی ها بود ـ

و موسم سبز و آبی آمدنِ آسمانی ها،

و فصل رسالتِ رهائی آب و نان ـ

با سفینه های امید به خدا و فردای رحمت بود

که همه جا

 در آیه های او سرشار بود

اوئی که این ها و وعده ها را با یاد انبیا گفت!

اوئی که با نام و نشانه ی خدا آمد.

زیرا:

کرمککان مزاحمِ پاکی

 در وادی خباثت کفر می لولیدند

زیبائی روز را می گرفتند و می کشتند، یا بسان درندگان، مهر را می دریدند و می خوردند

این را خرچنگِ لوثی گفت، که نام خدا بر پیشانی داشت

و با لشگر کینه تابستانی

در دره های گلِ سرخ و امیدِ روئیدنِ لاله ها

بذر بیکران مرگ را بی مضایقه کاشت

اونی که نام خدا در دست و خشم مار در چشم داشت

و با طناب های کور دار

در حلقه های جنونش، هزارها گل سرخ را از هستی برداشت.

روح اللهی که

ولایتِ او را ماه بر کول کشید

اوئی که عصمت الهی بود

مردی که سنگتر ز خارا دل داشت

همانی که 60 و 67: اتش بر خرمن گل های سرخ  جوان گذاشت.

بهنام چنگائی 8 شهریور 1395

قطارِ لنین، به فارسی و انگلیسی: مجید نفیسی

قطارِ لنین

 مجید نفیسی

و ناگهان او را دیدم
در قطاری که شبانه
از آلبانی به شیکاگو می رفت.

من از کانادا می آمدم
و افسونِ دخترِ کُبِکی
هنوز با من بود.
نزدیک دریاچه ی مرزی شامپلین
بلوطی کهن, راه را بر ما بست.
هر دو از قطار پیاده شدیم
و او در زیرِ تگرگ
از هیولای ترسناکی سخن گفت
که در دریاچه ی شامپلین زندگی می کند
و مانند لویاتانِ کتاب ایوب
کسی را یارای برابری با او نیست.

در تاریکی, جای خالی را شناختم
و پرسیدم: "ایز دیس تِیکِن؟"*
صدایی بلند گفت: "نُ!"*
چهره اش را نمی دیدم
اما در صدایش
قاطعیت یک کشیش نهفته بود.
در برابر هر پرسش من
دکمه ی چراغ را می فشرد
نقشه ی راههای قطار را می گشود
و با دقتی تمام
انگشتش را روی آن می گذاشت.
وقتی دانست ایرانی هستم
از انقلاب سخن گفت
و گروگانگیری را ستود.
اما وقتی گفتم همسرم
بجرم ارتداد تیرباران شده
تنها به امیر افغان اشاره کرد
که استالین در هزار و نهصد و بیست و چهار او را
ضد امپریالیست خوانده بود.*

مسافران همه خواب بودند
و تنها صدای او تاریکی را می شکافت.
کتابداری بود بازنشسته
عضو حزب کمونیست آمریکا.
گورباچُف را خائن می خواند
و داشت به مینیاپولیس می رفت
تا در نشستی شرکت کند.

در روشنایی کمرنگ بامداد
صدایی از بلندگو گفت:
"وِیک اپ! وِیک اپ!
اِسمل دٍ کافی! اِسمل دٍ کافی!"*

او در پچپچه ی بامدادی گم شد
اما کتابش را جا گذاشت.

در شیکاگوی بادی پیاده شدم
و قطاری را گرفتم
که به کالیفرنیای آفتابی می رفت.
کنار پنجره کتابش را باز کردم:
"لویاتان" فلسفه ی سیاسیِ هابز
که در آن, افراد برای گریز از آشوب
از آزادیهای فردی می گذرند
و خود را به هیولای حاکمیت می سپرند.
"آیا می توانی لویاتان را به قلاب کِشی
و زبانش را با طناب ببندی؟
آیا می توانی در بینی اش ریسمان کِشی
یا آرواره اش را با نیزه ای سُفت کنی؟
اگر دست بر او نِهی
پیکاری فراموش ناشدنی خواهی داشت
که هرگز تکرارش نخواهی کرد.
امید به مهارش بیهوده است
چرا که هیبتش تو را می گیرد."*
سرانجام در کوههای پُربرفِ راکی
کتاب را بستم و پنجره را گشودم
و از بوی زردکوه آکنده شدم.

خواننده!
اکنون که این شعر را می نویسم
از شکست کودتای اوت در روسیه
نزدیک به یک ماه می گذرد.
من در این روزها
پیوسته به فکر قطاری بوده ام
که لنین را با لباس مبدل
از فنلاند به روسیه برد
تا انقلاب اکتبر را رهبری کند
و قدرت دولتی را بدست گیرد.
شاید شبح او هنوز هم
در قطارهای شبانه
از این سو به آن سو می رود
تا به مسافرانی که پیاده می شوند
گوشزد کند که راه
همچنان ادامه دارد.

مجید نفیسی
نوزدهم سپتامبر ۱۹۹۱

* "آیا این جا گرفته شده؟"
* "نه!"
* ژوزف استالین: "مبانی لنینیسم", بخش ششم "مساله ی ملی"
* "بیدار شو! قهوه را بو کن!"
* کتاب مقدس, ایوب ۴۱: ۱,۲,۸ و ۹.

*****

Lenin Train

Lenin Train
And suddenly
I saw him
On a train at night
Going from Albany to Chicago.
I was coming from Canada
And the charm of a Quebecer girl
Was still with me.
Near Lake Champlain on the border
An old oak blocked our way.
We both got off the train
And she in the hail
Told me of a fearful monster
Who lives in Lake Champlain
And like the leviathan in the “Book of Job”
No one can be equal to him.
I found an empty seat in the darkness
And asked: “Is this taken?”
A voice said loudly: “No!”
I did not see his face
But in his voice
He had the decisiveness of a priest.
At each of my questions
He would push the light button,
Spread a map of train tracks
And with perfect precision
Put his finger on the map.
When he understood I am Iranian
He spoke of the Revolution
And praised the hostage-taking.
But when I said my wife
Was executed for apostasy
He only alluded to Emir of Afghanistan
Who was called “anti-imperialist”
By Stalin in 1924.*
Passengers were all asleep
And only his voice pierced the darkness.
He was a retired librarian
A member of the American Communist Party.
He called Gorbachev a traitor
And was going to Minneapolis
To take part in a meeting.
At the pale light of dawn
A voice said from the speaker:
“Wake up! Wake up!
Smell the coffee! Smell the coffee!”
He got lost in the morning hustle
But left behind his book.
I got off at windy Chicago
And took the train
Going to sunny California.
At the window, I opened his book:
“Leviathan”, the political philosophy of Hobbes
In which individuals escaping anarchy
Give away their personal freedoms
And surrender themselves to a sovereign monster.
“Can you pull in the leviathan with a fishhook
Or tie down his tongue with a rope?
Can you put a cord through his nose
Or pierce his jaw with a hook?
If you lay a hand on him,
You will remember the struggle and never do it again!
Any hope of subduing him is false.
The mere sight of him is overpowering.”*
Finally in the snowy Rockies
I closed the book and opened the window
And was filled with the scent of Zardkooh Mountain.*
Reader!
Now that I am writing this poem
Almost a month has passed
Since the defeat of the August coup in Russia.
During these days
I have been constantly thinking of the train
Which brought Lenin in disguise
From Finland to Russia
To lead the October Revolution
And take the state power.
Perhaps his ghost is still
Going from one place to another
On trains at night
To remind descending passengers
That the path still goes on.
Majid Naficy
September 19, 1991
* Joseph Stalin “Foundations of Leninism”, VI “National Question” 1924.
* “Book of Job” 41: 1, 2, 8and  9.
* A mountain in Bakhtiari, Iran.
http://www.iroon.com/irtn/blog/9083/