۱۳۹۱ بهمن ۱۸, چهارشنبه
نبرد خلق! : حسن جداری!
اين منظومه، در آبان ماه سال1357، چند ماه قبل از انقلاب بهمن و سرنگونی رژيم سلطنتي، ساخته شده است.
۱۳۹۱ بهمن ۱۶, دوشنبه
چشم اسفندیار٬ بفارسی و انگلیسی:مجید نفیسی!
چشم اسفندیار
مجید نفیسیدود سفیدی آرام آرام
بر چشمانت پرده می کشد
و تو را گریزی نیست
مگر فرو خوردنِ کفِ غیضی
که از موج موجِ وجودت
مایه می گیرد.
ای وای، ای وای، ای وای
تا چند بر این زخمِ آکله، لیسه می زنی
ای لوکِ مست؟
نه رودکی هستی که به زخمه ی چنگ اش آری
نه ابوالعلا که به زخمِ زبان طنز
ناگزیر باید برای همیشه
برین مجمرِ بی اسفند بسوزی
و از چشم اسفندیار خویش
ناله سر دهی.
16 ژانویه 1986
Esfandyar’s Eye
By Majid Naficy
A curtain of white smoke
Blocks your eyes bit by bit
And there is no way out
But swallowing the foam of your rage
Which bubbles from every wave of your being.
Oh woe, oh woe, oh woe
How long do you lick your leprous wound
You foaming camel?
You are neither Rudaki, to play it out with a harp*
Nor Abul Ala, to spit it out through satire.*
Hence, you must burn
On this brazier without Esfand’s seeds*
And lament your Esfandyar’s eye forever.*
January 16, 1986
*- Rudaki: A blind Persian bard (858-941)
*- Abul Ala alMo’arri: A blind Arab, skeptic poet (973-1058)
*-Traditionally in Iran, the seeds of wild rue (esfand) are burnt on a brazier to ward off the evil eye.
*- In Iranian mythology, Esfandyar’s eye is similar to the Greek Achilles’ heel. He is blessed with invulnerablity because he carries holy wars for the prophet Zoroaster. Nevertheless, Rostam, the Iranian Hercules, kills Esfandyar by shooting a tamarisk-tree arrow into his eye.
Please like me at:
|
۱۳۹۱ بهمن ۱۱, چهارشنبه
چهار شعر زمستانی : عسگر آهنین!
چهار شعر زمستانی
عسگر آهنین
• آغازی نو
سالی دگر سپری شد
من چار فصل جهان را
در پای پنجره سر کردم
آنجا به یاد تو پر از شکوفه ی گیلاس شد
آنجا به پای تو امواج نرمخوی دم صبح بوسه نشاندند
آنجا به انتظار تو بر نیمکت برگپوش نشستم
آنجا نشستم و دیدم که برف می بارد
سالی دگر آغاز شد
من پای پنجره ام زمزمه ی باران را می شنوم
من پای پنجره ام، همچنان، پی رویاهایم هستم
من پای پنجره ام منتظر آغازی نو
با یاد تو، با تو.
اول ژانویه ۲۰۱٣
• با آه گل سرخ
هم برف در سکوت پشت پنجره می بارد
هم من کنار پنجره ام،
بی هیچ واژه ای،
مهر نهان خود را
با آه گل سرخ زیر برف می سرایم.
شاید شبی
در خلوت شرابخانه ای
آن را به زمزمه در گوش تو بخوانم.
۱۵ ژانویه ۲۰۱۲
• با قطاری در برف
باید به فکر یک لباس تازه باشم
یک دفتر سپید یادداشت بردارم
آنگاه، زیر برف تازه راه بیافتم
با اولین قطار راهی شهری دگر شوم
دستی تکان دهم به رسم خداحافظی
برای نیمکتی خالی ...
در فرصتی که نمی دانم تا کی هنوز باقیست
بگذار ندانم کسی که روبروی من نشسته کیست
یا نام ایستگاه آخر من چیست؟
۱۷ ژانویه ۲۰۱٣
• در صبحدم برفی
نگاه کن چه واژگان سپیدی
بر کاج های پشت پنجره می بارند؟
این ناسروده ترین شعر شاعران
در وزن سکوت است.
این شعر ناسروده را به تو تقدیم می کنم
کافیست، صبحدمان، در کنار پنجره ام باشی.
۱٨ ژانویه ۲۰۱٣
نگاه کن چه واژگان سپیدی
بر کاج های پشت پنجره می بارند؟
این ناسروده ترین شعر شاعران
در وزن سکوت است.
این شعر ناسروده را به تو تقدیم می کنم
کافیست، صبحدمان، در کنار پنجره ام باشی.
۱٨ ژانویه ۲۰۱٣
برگرفته از سایت اخبار روز
۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه
کُـردستان : جهان آزاد!
کُـردستان
جهان آزاد
صدای تلخ کلاغک
کنارپنجره ی پاسگاه
وسایه ای مفلوک،
زیرِ کلاه وحشت.
*
اینجا زمین اگر بشکافد
خون می تراود از دل خاموشِ خاک سرد
سنگ و گیاه و انسان
اینجا مچاله می شود از درد
و شهرِ روی بستر باروت خفته است
در آستانه ی توفان،
غولی عظیم و بی سروپا
ایستاده است
غولی که بی تفنگ اش، هیچ نیست،
هیچ،
جز طرح یک مترسک پوشالی،
در کوچه باغهای سنندج.
درختهای چلیپایی
با شاخه های هندسی بی برگ
میدان تیر را پُـر کرده اند.
ومیوه های عمودی
در انتهای حنجره ی ریسمان.
آویزانند.
یک جفت کفش کهنه ی بی صاحب
در آرزوی تلخ دویدن
یک گز فضای خالی،
بالای آن،
دوپای لاغر آویزان
که عاشقانه دویدند
از حوالی تبریز، تا بهارستان
اما،
به هیچ جا نرسیدند؛
مگر به این پاییز
و این درخت، که یک شاخه ی معلق دارد.
افق، کرانه ی توفانِ ناگزیر
و کامیاران در انتظار لحظه ی موعود!
کسی در آنسوی دیوار " هوره" می خواند:
"چرا میان من وتو
هزار دریا، دریای گرم
فاصله است
چرا دو دست مرا
کسی به دست صبورت نمی زند پیوند؟
چرا زبان مرا سهره ها نمی دانند؟
چرا مسیر تمام پرندگان بهاری را
باتلاق می بلعد؟"
صدای آبی عشق
صدای صورتی لبخند
و عطر نان تنوری
در آفتاب مریوان.
هنوز،
مادر فرزاد،
در انتظار آرش خود آه می کشد
و جاده را می پاید
و زیر لب می گوید:
کسی نمی آید،
کسی نمی آید،
این بار
کسی نمی آید، همه می آیند.
و کامیاران در انتظارباران است.
بهمن ۹۱
برگرفته از اخبار روز
۱۳۹۱ بهمن ۹, دوشنبه
بدترين نوع حکومت!حسن جداری!
بدترين نوع حکومت!
حسن جداری
به قهر و زور و با تزوير و حيلت
مسلط شد به ما، اين حاکميت
اساس سطنت چون شد نگونسار
به دست توده با عزم و همت
زمام مملکت يکباره افتاد
به دست شيخ شوم ديوسيرت
جهان در کام تاريکی فرورفت
چو ملا تکيه زد بر تخت قدرت!
دريغ از انقلاب رفته بر باد
دريع از آن تلف گرديده، فرصت
پس از آن رزم و آن پيکار خونين
پس از آن جنب و جوش و آن حميت
به شهر شور و شادی شد مسلط
سپاه جهل و استبداد و ظلمت!
+++++
حکومت بر اساس دين و مذهب
بود خود، بدترين نوع حکومت
رياست در کف ملای جاهل
چه معنی دارد الا، جاهليت!
قصاص و سنگسار و حد و شلاق
بود آثار عصر بربريت
زن اندر چادر و روبنده تاکی
اسير بند احکام شريعت؟
چنين رفتار بيرحمانه با زن
نباشد راه و رسم آدميت
نباشد مرد را با زن تفاوت
ندارد مرد، بر زن برتريت
++++++
رژيم دينی حاکم در ايران
بود مشهور عالم در رذيلت
رژيم حبس و اعدام و شکنجه
رژيم اختناق و رعب و وحشت
رژيمی کينه توز و آدمی خوار
رژيمی زشت خوی و زشت طينت
رژيم قاتل دانش پژوهان
رژيم دشمن علم و فضيلت
رژيم اختلاس و رشوه خواری
رژيم دزدی از اموال ملت
رژيم منحط سرمايه داری
اساسش بر اصول مالکيت
نصيب توده ها از اين حکومت
فشار و فقر و استبداد و ذلت
+++++
کنون در پهنه ايران به هر جا
عليه اين فشار و اين مذلت
خروش خشم انسانها، بلند است
غريو توده دارد بس ابهت
يقين دارم که در فردای خونين
ز راه قهر و با تدبير و همت
به دست توده ها گردد نگونسار
اساس ظلم شيخ پست فطرت
بنفشه بر دمد در کوهساران
به پايان آيد اين دوران نکبت
به حزب اله، آخر چيره گردد
سپاه سهمگين کار و زحمت!
4 بهمن 1391
برگرفته از سایت روشنگری
۱۳۹۱ بهمن ۸, یکشنبه
کاردَک ٬بفارسی و انگلیسی: مجید نفیسی!
کاردَک مجید نفیسیخُرد خُرد می تراشمبا کاردکِ شعر خودازین لایه ی سختِ ساروج.می دانم که در پسِ آنشعله ی سرخ آتشگاه نیستکه فاتح، به گِل پوشانیددر زیر مسجد آدینه ی اصفهان.می دانم که در پسِ آنگونه ی سرخ دختران نیستکه والی به گچ پوشانیدبر دیوار کاخ چهل ستون.می دانم که در پسِ آنواژه ی سرخ خون استکه بر آن ساروج می کشندبیدادان با دروغو دادخواهان با فراموشی.خُرد خُرد می تراشمبا کاردکِ شعر خود.16 ژانویه 1986 |
۱۳۹۱ بهمن ۷, شنبه
علی یحیی پور سل تی تی: تضاد؛ به یاد زنده یاد بیژن جزنی!
علی یحیی پور سل تی تی: تضاد؛ به یاد زنده یاد بیژن جزنی
در پیچک مهتابی آسمانی ابری و متلاطم
در زورقهای هستی این جهان
با آمالهای آزادی و انسانی به جهان می نگرم
من در تو شکوفاتر می شوم ای هستی پالایش شده
از خاک دور اشیاء مضحک و آلوده به مردار ها
با دید گان ابریشم و انار به تو می نگرم
و هستی ام را پالایش می دهم
شهر بی تو سیاه و تاریک است
و مردار های لجن و فواحش در چهار راه ها
زوزه می کشند
و شهر به تاراج می رود
و استخوانهای پوسیده نا رونهای این خاک را می خورند
و گیاهان در زورق سبز تو رشد نمی کنند .
از آن اول در هستی این جهان تضاد ها شکل گرفتند
و به نا موس این خاک تجاوز کردند و دروغ گفتند
این داستان را قرنها در تاریخ تکرار کردند
و به دختران شالی تجاوز کردند
شاه اگر یک سلطان بود جباران ایران هزار سلطانند و
در معبر باد بوی گنداب می دهند
و از حلقومشان فاضلاب مستراح های تاریخ بیرون می آید .
تضاد عمدهء جهان من تضاد قرون وسطی
با زیبا ترین هدیهء آزادیست
تضاد آزادی با ارتجاع پیش سر مایه داریست
و این داستان یک صده انقلاب مشروطییت است
تضاد عشق و آزادی با واپس گرائی مزمن
آن که آزادی را از انسان می گیرد
انسانیت را زیر پای خود له کرده و نا بود می نماید
این تضاد است که دشمن عمده ء رهائی ملی ماست
تضاد دیگر سلطه ء خارجی و استعمار نو و کهنه است
که بر تاریخ این خاک گسترده شده
که اسارت را در زیر مهمیز سلطهء بیگانه نوید می دهد .
در این مصاف نا برابر گروهی ازانسان ها
ساز دیگر می زنند و عمده ترین تضاد ها را
در خمپاره های تضاد کار و سرمایه شلیک می کنند
و انقلاب دموکراتیک را قربانی می کنند و خود را هم قربانی
ویژگی تضاد در وطنم ارتجاع خون آشام استبداد است
که مسئله رهائی ملی و دموکراسی را در سر لوحه ء خواستهای
ما می آورد .
جنبش سبز جنبش مقاو مت ملی ماست
جنبشیست که نگاه از پائین دارد و مقاومت و پایداری می کند
جنبش اصلاحات فرق ماهوی با جنبش مقاومت دارد
خرفت های بازار نگاهشان به بالا ست
و ارتجاع خون آشام را تطهیر می کنند
در این دو نگاه دنیای ما شکل می گیرد
و شهر و جنگل به رهائی می رسند .
تا مولدین حیات اقتصاد رها نشوند
و شهر از گرسنگی و فلاکت رهائی نیابد
هیچ انسانی به معنویت شکوفه های آقاقی نمی شکفد
تضاد پیش سر مایه داری با شریانهای آزادی
با پیش ساخت اقتصاد انگلی بازار که قرنها از آن گذشته است
با اقتصاد ما فیائی و فاشیسم در درون .
جنبش مقاومت از زیر خروار ها آلودگی ارتجاع
به بیرون تراوش کرده است
وظیفه این است که آن را چون مردمک چشم آبیاری کنیم
تا عطر گلهای قمصر را ببو ئیم
ارتجاع خون جوانان آزادی را چون شراب می نوشد .
اما جنگل و کوه آفتابهای آزادی را می کارند
و کودکان این خاک دارند مقاومت را می آموزند
و شهر در تلا طم است
و روز در دور دست می خندد
و جوانه های شالی سبز می شوند
و دختران روستائی با موهای گیس کرده
به جوانان لبخند می زنند
و زندگی می خندد .
باید این را دانست تا نیروهای مولد رشد نکنند
انسانییت متبلور نمی شود
اقتصاد بازار و وابسه به سلطهء بیگانه
قادر به رشد نیروهای مولده نیست
او طاعون می کارد و
شکوفه های آزادی در این طاعون می میرند
سوسیالیسم تحکیم فقر نیست .
سوسیالیسم در آزادی و ثروت است که شکوفا می شود
در این راه طبقهء کار تنها نیست
بربریت با پیش ساخت ما قبل سرمایه داری
آزادی را به بند می کشد
باید فضا باز شود تا جوانه های گندم و انار شکوفه زنند
و صدفهای دریائی مروارید بسازند .
شعار ما انقلاب دموکراتیک است
که با لاله های خون این مقاومت سیراب می شود
و در سایهء آن استقلال از سلطه و آزادی و عدالت نضج می گیرند
تا نیروهای مولده جان گیرند تا کویر تشنه را سیراب کنند
و راه برای انقلاب آینده باز شود
زیرا انقلاب آینده بدون رشد نیروهای مولده و بار آوری کار میمیرد
مسئلهءما در حال حاضر ارتجاع و سلطهء خارجیست.
بیست یکم ژانویه دوهزار و سیزده
برگرفته از سایت گزارشگران
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)