جیرجیرکها یکریز میخوانند
مجید نفیسی
در این خانهی جنگلی در وینزویل
جیرجیرکها یکریز میخوانند
اما من جیرجیرک خود را
در میانشان نمییابم
همان جیرجیرکی که مرا در نوجوانی
در حیاط خانهمان در اصفهان
به شب دعوت میکرد
و نوید میداد که عشق
همه روزه آنجاست.
به ایوان میروم و فریاد میکشم
و چوب پارهای را
به سوی درختان پرتاب میکنم
اما جیرجیرکها همچنان میخوانند.
همسراییشان به سکوتی کرکننده میماند.
من از این تودهی همآوا بیزارم
و برای شنیدن آوای جیرجیرک تنهای خود
گوشهایم را میگیرم.
دوازدهم سپتامبر دوهزاروبیستوشش
https://theiranpost.com/the-crickets-chirp-incessantly/
The Crickets Chirp Incessantly
The Crickets Chirp Incessantly
Majid Naficy
In this forest house in Waynesville
Crickets chirp incessantly
But I don’t find my cricket among them,
The same cricket that in my adolescence
In the backyard of our house in Isfahan
Invited me to the night
And harbingered that every day love would be there.
I go to the balcony and shout
And throw a piece of wood
Toward the trees.
But the crickets chirp as before.
Their chorus sounds like a deafening silence.
I detest this mass of unison
And cover my ears
To hear the voice of my lonely cricket.
September 12, 2026
***
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر